Κατερίνα Ζουρίδη: «Σίγουρα τα παιδικά μου χρόνια. Την ανεμελιά και την ζωντάνια εκείνων των χρόνων, καθώς και την ανάγκη μου για ανακαλύψεις. Όλα ήταν πιο έντονα τότε'τα χρώματα, τα αρώματα, τα συναισθήματα. Ξαναγυρίζω καμιά φορά εκεί όταν δυσκολεύουν τα πράγματα και χαλαρώνω με το πόσο εύκολα και απλά φαίνονταν όλα τότε».
Ράνια Πλατάκη: «Κάθε ηλικία έχει τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές της, τις στιγμές εκείνες που όταν τις φέρνεις στο νου σε κάνουν να κεξαρδίζεσαι στα γέλια ή ακόμα και να ξεσπάς σε κλάματα συγκίνησης και νοσταλγίας. Μια τέτοια προσωπική στιγμή που μου έρχεται πρώτη στο μυαλό, για να απαντήσω στην ερώτησή σου, είναι όταν κράτησα για πρώτη φορά το κοριτσάκι μου στην αγκαλιά μου που μαζί με τον σύντροφο μου ήρθε και ολοκλήρωσε την ευτυχία μας. Ένα άρωμα δροσιάς, τρυφερότητας, γλύκας και γαλήνης είναι και αυτό που αναδύει μέσα από αυτήν την παράσταση κάνοντας ακόμη και τον πιο αυστηρό να σκάει ένα μικρό χαμόγελο όταν κλείσει η αυλαία... Το κείμενο της Χρύσας Σπηλιώτη έχει καταφέρει με την αμεσότητα και την απλότητα της γραφής της να μας κάνει να ερωτευτούμε ξανά με ένα τόσο έντονο πάθος που μας αναζωογονεί και μας κάνει πιο δυνατούς! Όλοι θα βρούμε τελικά τον εαυτό μας στην Καίτη και την Λίζα, πράγμα το οποίο κάνει το έργο πιο ενδιαφέρον για τον θεατή και δημιουργεί την αγωνία για το παρακάτω».
Θεωρείτε πως ακόμα και στο τέλος της πορείας ενός ανθρώπου υπάρχει δυνατότητα να αλλάξει τη ζωή του;
Κατερίνα Ζουρίδη: «Ο χαρακτήρας των ανθρώπων δεν αλλάζει. Προσαρμόζεται ανάλογα με τις προσλαμβάνουσές του την εκάστοτε στιγμή της ζωής του. Όταν όμως κάποιος οδεύει στο τέλος, ”βασιλεύει ο ήλιος του”, όπως έγραψε κι ο Καζαντζάκης στην “αναφορά στον Γκρέκο”, τότε φαντάζομαι η συγχώρεση και η εναρμόνιση με την ψυχή του γίνονται αβίαστα. Λειτουργεί λυτρωτικά ο θάνατος για τον άνθρωπο».
Πώς μπορεί να επιβιώσει ένας ηθοποιός στο Ηράκλειο;
Κατερίνα Ζουρίδη: «Με υπομονή, επιμονή, αλήθεια και αγάπη στο αντικείμενο του».
Ράνια Πλατάκη: « Ένας ηθοποιός στο Ηράκλειο μπορεί να ασχοληθεί με πολλά πράγματα, όπως να συμμετέχει σε παιδικές παραστάσεις σε σχολεία, να κάνει θεατρικά εργαστήρια - σεμινάρια σε ερασιτέχνες που τους αρέσει το αντικείμενο, να κάνει θεατρικό παιχνίδι σε μικρά παιδιά, νηπιαγωγεία και φυσικά να εργάζεται σε επαγγελματικές ομάδες που ανεβάζουν παραστάσεις και κάνουν περιοδείες σε όλη την Κρήτη. Δυστυχώς όμως αυτό το διάστημα το καθένα από αυτά περνά περίοδο κρίσης, όπως όλα άλλωστε, οπότε είναι δύσκολο στις μέρες μας να επιβιώσεις μόνο από την ενασχόλησή σου με το θέατρο. Ο καθένας μας έχει επινοήσει και άλλους τρόπους για να βγάζει το “ψωμί” του χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποκλείει το θέατρο από τη ζωή του γιατί αυτό είναι κάτι το οποίο ένας ηθοποιός που αγαπά την τέχνη του δεν μπορεί να κάνει».
