Πίσω από κάθε σπουδαίο άνδρα, λένε, κρύβεται μια σπουδαία γυναίκα. Αυτό είναι πλέον κοινό μυστικό. Εκείνο που δεν είναι ευρύτερα γνωστό, είναι το γεγονός ότι η κυρία Χίτσκοκ, η Άλμα, έκανε τον «μετρ του σασπένς», Άλφρεντ, να τρέμει (σσ. τρόπος του λέγειν).

Οι γυναίκες - πρωταγωνίστριες στέκονταν μπροστά του αμήχανες, σχεδόν φοβισμένες. Αρκούσε, όμως, ένα πέρασμα της Άλμα από τα στούντιο για να παγώσουν και αυτές και ο σκηνοθέτης. Ο λόγος της Άλμα ήταν ιερός και η σχέση της με τον Άλφρεντ, μια δυνατή, καρμική σχέση που ενέπνευσε τον Σάσα Τζερβάζι (σεναριογράφο του «The terminal») να σκηνοθετήσει την ταινία «Χίτσκοκ» (φαβορί για τα Όσκαρ), που επικεντρώνεται σε αυτή τη σχέση.

Η ταινία «Αγάπη, Πάθος, Ψύχωση Χίτσκοκ» κάνει πρεμιέρα στις 7 Φεβρουαρίου, στις ελληνικές αίθουσες και την Άλμα υποδύεται η Έλεν Μίρεν (Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου στο «The Queen»).

Η ταινία εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της θρυλικής «Ψυχώ», με τη Σκάρλετ Γιόχανσον να υποδύεται την Τζάνετ Λι (σσ. Ο Χίτσκοκ έχει πει: «Οι ξανθές κάνουν τα πιο ωραία θύματα. Είναι όπως το απάτητο χιόνι, που αναδεικνύει τα ματωμένα ίχνη»), μία από τις ηθοποιούς που ενσάρκωσαν στην εντέλεια την κλασική χιτσκοκική πρωταγωνίστρια: ξανθιά, ψυχρή, πανέμορφη και διαταραγμένη, και στον ρόλο του Άντονι Πέρκινς, ο Τζέιμς Ντ' Άρσι («W.E»).

Είναι το σωτήριο έτος 1959 και ο «Μετρ της Αγωνίας», Άλφρεντ Χίτσκοκ, (αγνώριστος Άντονι Χόπκινς, «θαμμένος πίσω από μια τεράστια ψεύτικη κοιλιά και τόνους προσθετικής προσώπου») έχει ολοκληρώσει τη «Σκιά των 4 γιγάντων (North By Northwest)», ταινία που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς.

Τη Τζάνετ Λι στη ντουσιέρα, τη διάσημη σκηνή του «Ψυχώ», τη «σκηνοθέτησε» η γυναίκα του Χίτσκοκ, η Άλμα Ρέβιλ.

Το «έγκλημα» στο «Ψυχώ» έγινε κάπως έτσι: ήταν οι δύο τους, ο Χίτσκοκ και η γυναίκα του, και παρακολουθούσαν μία λήψη της ταινίας, όταν η Άλμα είπε: «Αυτό δεν μπορείς να το χρησιμοποιήσεις, η Τζάνετ Λι φαίνεται σαν να καταπίνει, ενώ υποτίθεται πως είναι πεσμένη νεκρή στο μπάνιο». Κανένας δεν το είχε προσέξει. Κανείς εκτός από την Άλμα Ρέβιλ.

Για την ίδια ταινία, την ίδια περίφημη σκηνή, μία από τις πιο δημοφιλείς στην ιστορία του κινηματογράφου, την οποία πάρα πολλοί σκηνοθέτες αντέγραψαν στα χρόνια που ακολούθησαν, με τη Τζάνετ Λι στο ντους, ο Χίτσκοκ δεν ήθελε τη μουσική του Μπέρναρντ Χέρμαν. Η Άλμα όμως επέμενε. Και επειδή ο Χίτσκοκ την εμπιστευόταν πάρα πολύ, κράτησε την έντονη αυτή μουσική -διάσημη πια όσο σχεδόν και η σκηνή με το χέρι, το μαχαίρι και το αίμα της Τζάνετ Λι να τρέχει στη μπανιέρα- στη θρυλική ασπρόμαυρη κορύφωση.

Τα «καπρίτσια» του Βρετανού δημιουργού δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή μεταξύ των ηθοποιών του. Κάποτε κυκλοφόρησε η φήμη για δηλώσεις του Χίτσκοκ που χαρακτήριζαν τους ηθοποιούς … βόδια. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο σκηνοθέτης έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, αναλύοντας τη θεωρία του για την υποκριτική στον κινηματογράφο: «Όταν ένας ηθοποιός ερχόταν και με ρωτούσε τι ακριβώς είναι ο ρόλος του, του απαντούσα "βρίσκεται μέσα στο σενάριο". Στη συνέχεια, αν με ρωτούσε "ναι, αλλά ποιο είναι το κίνητρό μου;", του απαντούσα "ο μισθός σου"». Για τον Χίτσκοκ, ο ηθοποιός στον κινηματογράφο ήταν απλώς ένα όργανο. Οι ταινίες του ήταν έτοιμες στο μυαλό του πολύ πριν τα γυρίσματα. Άλλωστε, οι απόψεις του περί του θέματος γίνονται φανερές και από τη δήλωσή του ότι ζηλεύει τους δημιουργούς cartoons: «Όταν δεν τους αρέσει ένας ηθοποιός, απλώς τον σκίζουν».

Στις 29 Απριλίου 1980, ο «δάσκαλος» που δίδαξε τον τρόμο και το σασπένς στο σινεμά του 20ου αιώνα άφησε την τελευταία του πνοή στο Λος Άντζελες. Η φράση του: «Η γυναίκα πρέπει να είναι σαν μια καλή ταινία τρόμου: όσο περισσότερο χώρο αφήνει για τη φαντασία μας, τόσο καλύτερα» θα θυμίζει στους απανταχού σινεφίλ τα δύο πράγματα που ο μετρ αγάπησε περισσότερο στη ζωή του: τον φόβο και τις γυναίκες.