Το πορτρέτο του Μανώλη Ρασούλη θα έχει περίοπτη θέση και σε αυτή την έκθεση;

«Φυσικά, πάντα. Συνολικά, 60 χρόνια είμαστε φίλοι, έφυγε πριν από δύο χρόνια, πάντα σε όλες μου τις εκθέσεις ήταν εδώ και με την παρέα, τον Ξανθόπουλο και άλλους φίλους έστηναν την έκθεση και έμεναν εδώ μέχρι που τελείωνε. Η έκθεση για το ζωγράφο, τον κάθε καλλιτέχνη είναι μια γιορτή είναι σαν να κάνεις ένα γάμο και ʽμέναν πάντα μέχρι τέλους. Έτσι, είχαμε το περιθώριο να συζητήσουμε, να δούμε τις απόψεις των επισκεπτών που κουβεντιάζαμε, να πάρουμε, δηλαδή, ιδέες, γνώμες, αν είμαστε μέσα στα πράγματα, κι εμείς έχουμε αμφιβολία πολλές φορές αν και ο άλλος μας καταλαβαίνει, αν είμαστε μέσα στην κοινωνία. Βέβαια, πολλές φορές οι ζωγράφοι, οι εικαστικοί, γενικά, ίσως είναι και μοναχικοί άνθρωποι αλλά η απομόνωση τους κάνει να σκεφτούν περισσότερο. Πολλές φορές οι δύσκολες καταστάσεις που περνάει ο άνθρωπος δίνουν πιο μεγάλη αφορμή και θέματα για συζήτηση για ζωγραφική, υπάρχει πολύ υλικό γιατί μας συγκινεί. Παρόμοιες καταστάσεις έχουμε περάσει επί Χούντας, όμως ζούσαμε χωρίς να νοηθεί ότι είμαι χουντικός γιατί είχαμε και φυλακή. Όμως, η σημερινή κατάσταση που δεν ξέρουμε από πού μας έρχεται, από πού μας χτυπάει- πάντα ξέρει κανείς τον εχθρό του αλλά τώρα δεν τον ξέρουμε. Δεν υπάρχουν οι ήρωες που μπορούν να ηγηθούν και να μας σώσουν και δεν έχουμε εμπιστοσύνη σε κανένα για να μπει μπροστά και να τον ακολουθήσουμε. Έχουν διαβρωθεί όλα, υπάρχει απογοήτευση, όμως κάποια στιγμή θα ξεδιαλύνουν τα πράγματα. Πού θα πάει; Εμείς έχουμε υπομονή, η δικιά μας η γενιά είδε πολλά και στην Κατοχή, έχουμε τραβήξει πολλά. Επόμενο ήταν ότι η ανισόρροπη ανάπτυξη που έγινε να έχει σαν αποτέλεσμα σήμερα να ανοίξει αυτό το κουτί της ανόητης Πανδώρας και να μας φέρει σε αυτή την κατάσταση που μας έχει φέρει. Δε φταίει ο κόσμος, φταίνε οι ηγέτες μας γιατί δεν έχουν όραμα, τίποτα, καμία βάση, είναι γεννημένοι οι περισσότεροι μέσα σε σαλόνια και από πλούσιες οικογένειες και δεν μπορούν να καταλάβουν το άγχος και το μόχθο του φτωχού».