Ανάμεσα σε τεράστια ονόματα όπως Όσκαρ Σμιτ, Βλάντε Ντίβατς και Σαρούνας Μαρτσουλιόνις, βρίσκεται ο θρύλος του ελληνικού μπάσκετ, Νίκος Γκάλης.
Όλοι τους είναι υποψήφιοι για το Hall of Fame.
Συγκεκριμένα ο Γκάλης βρίσκεται στη λίστα των υποψηφίων Hall of Famer's του Naismith Memorial Basketball Hall of Fame για το 2013, και στην ψηφοφορία έχει «σαρώσει» τα πάντα και μέχρι τώρα συγκεντρώνει το… εντυπωσιακό 95%! Αλλά, ούτε εγώ ούτε κανείς από τους εκατοντάδες Ελληνες, οι οποίοι έχουν κάνει επιδρομή στην ιστοσελίδα του ESPN, έχουμε δικαίωμα ψήφου...
Απλώς μπορούμε να ελπίζουμε ότι στις σαράντα μέρες που απομένουν έως την επίσημη ανακοίνωση του ενός εκλεκτού μεταξύ των 13 (μη Αμερικανών) υποψηφίων της κλάσης του 2013, κι όσο το απανταχού της Γης Ελληναριό θα συνεχίζει να ψηφίζει μονοκούκι, κάποιο από τα μέλη της Επιτροπής θα... συγκινηθεί και θα στηρίξει την προαγωγή του Γκάλη!
Αναλυτικά τα 13 ονόματα: Μίκι Μπέρκοβιτς, Ταλ Μπρόντι, Ζακί Σαζαλόν, Βλάντε Ντίβατς, Νίκος Γκάλης, Λίντσεϊ Γκέιζ, Βλάντιμιρ Κοντράσιν, Σαρούνας Μαρτσιουλιόνις, Τιάγκο Πάσος, Μανουέλ Σάινθ, Όσκαρ Σμιντ, Τόγκο Σοάρες και Ράνκο Ζεράβιτσα. Για την τελική επιλογή θα ψηφιστούν όσοι μαζέψουν επτά από τις ψήφους της επιτροπής, η οποία αποτελείται από εννέα άτομα. Δεν είναι όμως η πρώτη διάκριση για τον κορυφαίο μπασκεμπολίστα, μιας και το 2007 έγινε μέλος του FIBA Hall of Fame. Τώρα… παίρνει προαγωγή. Πριν όμως είχε καταφέρει να αλλάξει την αθλητική ροή ενός τόπου. Ο καλύτερος των καλύτερων τιμάται σε όλο τον πλανήτη εκτός από την χώρα του.
Για τον Νίκο Γκάλη αντιστρέφεται το ρηθέν του Τζον Κέννεντυ: ήρθε η ώρα να ρωτήσουμε τους εαυτούς μας τι έχουμε κάνει για τον Γκάλη, 19 χρόνια μετά που αποχώρησε από την ενεργό δράση. Τι έχουμε ζητήσει-απαιτήσει να γίνει. Ο Βασιλακόπουλος γιατί τόσα χρόνια δεν επιδίωξε να τιμηθεί πραγματικά ο κορυφαίος των κορυφαίων. Δεν θέλει να υπάρξει κάτι τέτοιο όσο αυτός... κρατάει τα ηνία; Και αν ναι, γιατί.
Με εξαίρεση το παθιασμένο χειροκρότημα του Παπαλουκά πριν από την έναρξη του τελικού του 2007 στο ΟΑΚΑ ή την αποθέωση σύσσωμου του κόσμου στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, αλήθεια τι έχουμε κάνει;
Εμείς οι δημοσιογράφοι. Να θυμηθούμε εκπομπή-αφιέρωμα στον Γκάλη όπου ο σκοπός ήταν πώς θα αποδεχθεί ότι δεν ήταν μόνος του το 1987 αλλά πρέπει να τιμηθούν και οι υπόλοιποι; Μα είναι σαφές πως δεν έπαιζε μόνος, είναι σαφές όμως ότι στο πρόσωπό του θα είχε αποθεωθεί όλη εκείνη η παρέα. Να μιλήσουμε για το αγωνιστικό; Για την... ανακάλυψη ότι ο Γκάλης δεν έπαιζε άμυνα ή ότι ήταν υπερβολικά επαγγελματίας; Ακόμα και για την πορεία που πήρε το μπάσκετ μετά την αποχώρησή του όπου βαλθήκαμε να αποθεώσουμε ως μπάσκετ το σκληρό αμυντικό εργάτη, θάβοντας όποιον τολμούσε να διαθέτει ταλέντο. «Οι εποχές του Γκάλη πέρασαν» ή «ο Γκάλης τώρα δεν θα έπαιζε 40 λεπτά ούτε θα έβαζε 40 πόντους». Λόγια που ακούστηκαν και γράφηκαν κατά κόρον.
Μόνο που ο Γκάλης στις ημέρες μας, θα έπαιζε 40 λεπτά, θα έβαζε 30 πόντους γιατί πολύ απλά υπήρξε αυτό που έλεγαν οι φίλοι του Άρη: ΘΕΟΣ, και ο ύψιστος είναι παντός καιρού. Το αυθεντικό του ταλέντο το ανέπτυξε δουλεύοντας νυχθημερόν φέρνοντας στην Ελλάδα τον επαγγελματισμό σε όλες του τις εκφάνσεις.
Το να ψηφίσουμε ώστε να περιληφθεί στην χρυσή παρέα του αυθεντικού Hall of Fame είναι μία μορφή εξιλέωσης. Εδώ και χρόνια καταστρέφουμε όλη την παράδοσή του, διαλύουμε όσους δρόμους άνοιξε, γκρεμίζουμε όσες γέφυρες έκτισε για το ελληνικό μπάσκετ. Μόλις δε κάνουμε αυτό που θεωρούμε ως καθήκον, μετά θα συνεχίσουμε να αποδομούμε το άθλημα που ο Νίκος Γκάλης κατάφερε να το κάνει δημοφιλέστερο, έστω και για ένα διάστημα, στην χώρα. Το έβγαλε από τα... μικρά γράμματα και το έβαλε σε κάθε σπίτι. Έπαψε να είναι η κρυφή αγάπη των λίγων και μετατράπηκε στην λατρεία των πολλών. Από κομπάρσο, μετατράπηκε σε ανταγωνιστή του ποδοσφαίρου, στέλνοντας χιλιάδες παιδιά, πρώτα στα τσιμέντα, και μετά στα παρκέ. Οι ξένοι πάντως τον τιμούν. Αυτοί, όπως ο θρυλικός Όντι Νόρις ή ακόμα και ο Μισέλ Πλατινί, ο οποίος θα τον τιμήσει πριν από τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, κατανοούν καλύτερα τι πραγματικά ήταν το φαινόμενο «Γκάλης».
Αντώνης Παπουτσάκης
