Το χαρούπι έχει μακρά ιστορία στην ανθρώπινη κατανάλωση. Ο Έλληνας φιλόσοφος Θεόφραστος κατέγραψε το 4 π.Χ. ότι οι συμπατριώτες του Έλληνες αποκαλούσαν το χαρούπι «αιγυπτιακό σύκο».

Υπάρχουν στοιχεία ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν το χαρούπι. Λοβοί αλλά και σπόροι χαρουπιού έχουν βρεθεί σε αιγυπτιακούς τάφους. Επίσης οι Ρωμαίοι έτρωγαν τις φλούδες του χαρουπιού για τη φυσική γλυκύτητά τους όταν ήταν ακόμα πράσινες και φρέσκιες.

Επομένως, το χαρούπι ως τρόφιμο δεν αποτελεί πρόσφατη ανακάλυψη. Όπως λέει και ο ιδρυτής της Creta Carob, Ηλίας Μανούσακας, το χαρούπι «είναι ο χαμένος θησαυρός της Κρήτης».

Ειδικότερα στην Κρήτη η καλλιέργεια της χαρουπιάς ήταν ευρέως διαδεδομένη. Σε περιόδους κατοχής της Κρήτης, όπως της γερμανικής, χιλιάδες οικογένειες κατάφεραν να επιβιώσουν από την συγκομιδή και την κατανάλωση άγριων χαρουπιών. Τα χρησιμοποιούσαν για να παρασκευάσουν διάφορα είδη κυρίως αλεύρι μέχρι και…. «καφέ» όπως αποκαλούσαν ένα ρόφημα με βάση τα χαρούπια.

Στη δεκαετία του ΄70 η αξιοποίηση των χαρουπιών περιορίστηκε στην παρασκευή ζωοτροφών και τα τελευταία χρόνια η καλλιέργεια έχει ατονήσει.

Τελευταία, η καλλιέργεια επανέρχεται με πρωτοβουλία της Creta Carob. Σύμφωνα με την εταιρεία η συγκομιδή των λοβών του χαρουπιού θα πρέπει να γίνεται πριν από τις χειμερινές βροχές. Τα χαρούπια καθαρίζονται με αέρα για να αφαιρεθούν όλα τους τα φύλλα καθώς και τα μικρά κλαδιά. Κατόπιν καθαρίζονται διεξοδικά με υγρό και στεγνό καθαρισμό για να εξασφαλιστεί η ποιότητα του τελικού προϊόντος. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας σύνθλιψης ο λοβός του χαρουπιού κόβεται σε μικρότερα κομμάτια για την εξαγωγή του σπόρου του χαρουπιού. Μετά από την εξαγωγή των σπόρων οι λοβοί υποβάλλονται σε περαιτέρω επεξεργασία για να δημιουργηθεί το ευρύ φάσμα των προϊόντων από χαρούπι.