«Θα μπορούσαμε να το παρομοιάσουμε με την Οδύσσεια. Είναι ένας περιπλανώμενος Οδυσσέας, έχει ταλαιπωρηθεί με τα ταξίδια του, έχει αλλάξει δουλειές και η εμφάνισή του με ένα παλτό και μια βαλίτσα σε μια κρύα, παγωμένη νύχτα παραπέμπει σε αυτό. Υπάρχει η Πηνελόπη, το Μελαχρώ, που τον περιμένει. Παράλληλα, παρελαύνουν άνθρωποι λαϊκοί, γλώσσες, διάλεκτοι, η σκιαθίτικη διάλεκτος. Το ταξίδι του ελληνισμού περνάει μέσα από τη γλώσσα του Παπαδιαμάντη και διαπιστώνουμε πόσο τυχεροί είμαστε που μιλάμε αυτή τη γλώσσα», αναφέρει ο κ. Σαράντος. Προσθέτει, ακόμα, ότι «μπορώ να κοιτάξω τους θεατές στα μάτια, να καταλάβω τις αντιδράσεις τους , πώς ταυτίζονται με τον ήρωα και πως υπάρχουν στον τόπο μας αυτά τα δεινά, οι ιαχές , οι κραυγές για αλληλεγγύη και ενότητα, όλη αυτή η ψευτιά της επίπλαστης εύκολης ζωής που ήρθε με χρήματα δανεικά. Βλέπω την ανάγκη του κόσμου για μια αλήθεια και νιώθω ότι ο λόγος του Παπαδιαμάντη είναι θωπευτικός, μια πατρική αγκαλιά για τον κόσμο που έχει ανάγκη να ξεφύγει από τηλεοράσεις και εύκολες διασκεδάσεις».
Ο Παπαδιαμάντης «ακουμπάει» στους απλούς ανθρώπους, εκεί οφείλει την επιτυχία της η παράσταση γιατί ο λαϊκός κόσμος έχει αγκαλιάσει την παράσταση.