Οι ιδιώτες οι οποίοι είχαν εκτάσεις στην περιοχή αποζημιώθηκαν μετά από αναγκαστική απαλλοτρίωση των ακινήτων τους, με μικρά ποσά, βάσει των αντικειμενικών αξιών της εποχής.
Η πρώτη παραχώρηση τμήματος της έκτασης από τον ΕΟΤ στο Δήμο Ηρακλείου γίνεται το 1982, η οποία ανανεώνεται το 1992 και το 2003. Σε όλη αυτή τη χρονική διαδρομή η παραθαλάσσια αυτή περιοχή παραμένει εγκαταλελειμμένη και μετατρέπεται σε μια βρώμικη παραγκούπολη, όπου ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει.
Αυθαίρετες κατασκευές, σκουπίδια και εγκατάλειψη «βασιλεύει» παντού, γεγονός που προκάλεσε άλλωστε και εισαγγελική παρέμβαση από τον τότε προϊστάμενο της υπηρεσίας Ν.Μαρκάκη, ο οποίος ζήτησε από τους Δήμους να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στον ΕΟΤ αλλά και την κοινωνία του Ηρακλείου, στην οποία οφείλουν να αποδώσουν αυτά τα οποία δικαιούται και όσα είχαν δεσμευτεί με τη σύμβαση που είχαν υπογράψει.
Από την πλευρά τους οι Δημοτικές Αρχές μοίραζαν αφειδώς υποσχέσεις, ότι το εγκαταλελειμμένο τοπίο της περιοχής θα αναγεννηθεί, διαβεβαιώνοντας ότι θα δρομολογήσουν ένα αναπτυξιακό master plan που θα αναπλάσει την περιοχή. Όλα αυτά θεωρητικά, αφού στην πράξη οι Δήμοι αθέτησαν για άλλη μια φορά τις υποσχέσεις τους, που αποδείχτηκαν χωρίς αντίκρισμα, με αποτέλεσμα να ανοίξουν δρόμο στους ιδιώτες να πάρουν από τα χέρια τους τη θαυμάσια αυτή περιοχή.
