Το βιβλίο του δημοσιογράφου και συγγραφέα Χρίστου Χριστοδούλου, “Οι τρεις ταφές του Χασάν Ταχσίν Πασά” παρουσιάζεται αύριο στις 7.00 το απόγευμα στον Πολυχώρο της Παλιάς Λαχαναγοράς.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Επίκεντρο, ενώ σχετίζεται με τον Οθωμανό Αρχιστράτηγο Χασάν Ταχσίν Πασά που παρέδωσε αμαχητί τη Θεσσαλονίκη στους Έλληνες το 1912. Το βιβλίο αποτελεί ήδη μια ξεχωριστή εκδοτική και συγγραφική επιτυχία στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αν κρίνει κανείς από τις θετικές κριτικές που αποσπά και τις πωλήσεις που πραγματοποιεί.
Ο ίδιος ο συγγραφέας αναφερόμενος στο βιβλίο του, κάνει λόγο για την έλξη του προς τις βιογραφίες σημαντικών προσώπων, αλλά και ειδικότερα για την εποχή που έζησε ο Ταχσίν Πασάς.
«Φαίνεται ότι κάτι με τραβάει στις βιογραφίες κάποιων σημαντικών ιστορικών προσώπων, ειδικά δε εκείνων που είναι σκοπίμως αγνοημένα και παρεξηγημένα» αναφέρει μεταξύ άλλων ο συγγραφέας για το έργο και προσθέτει:
«Έτσι μετά τους πρωτοπόρους κινηματογραφιστές Αδελφούς Μανάκη, τον μυθικό εκδότη της εφημερίδας «Μακεδονία» Ιωάννη Βελλίδη και τον Βίο του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη, καταπιάστηκα με τον Χασάν Ταχσίν Πασά που είναι το τέταρτο βιβλίο μου. Όπως και στους προηγούμενους έτσι και στην περίπτωση του Χασάν Ταχσίν Πασά, υπήρχε μία αδικία, ένα κενό, μια αντίφαση: Όλοι τους είχαν κάνει κάποια σπουδαία πράγματα στη ζωή τους, αλλά εν συνεχεία ξεχάστηκαν, ή αφέθηκαν στην αφάνεια, πράγμα περίεργο. Αυτό ισχύει ακόμα και για το δημιουργό της Τουρκίας τον Κεμάλ Ατατούρκ, του οποίου η νεανική ζωή στην γενέτειρα του τη Θεσσαλονίκη αγνοήθηκε συστηματικά τόσο από τους Έλληνες, όσο και από τους Τούρκους- ιστοριογράφους».
Τον πρόλογο του βιβλίου έγραψε ο καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Βασίλης Γούναρης, ο οποίος υποστηρίζει ότι ο συγγραφέας μιας βιογραφίας συνήθως γοητεύεται από το πρόσωπο που βιογραφεί.
«Αυτό δεν το είχα σκεφτεί ποτέ πριν» σχολιάζει ο κ. Χριστοδούλου και παραδέχεται:
«Πράγματι όλα τα πρόσωπα που με απασχόλησαν συγγραφικά, μου έγιναν ιδιαίτερα συμπαθή και οικεία, όσο αρνητικός κι αν ήταν ο μύθος που τα περιέβαλε. Αυτό προφανώς συμβαίνει γιατί ψάχνοντας κανείς πιο προσεκτικά και ιδίως αφανάτιστα τις λεπτομέρειες μιας βιογραφούμενης ζωής, διαπιστώνει ότι υπάρχουν στοιχεία και σημεία της άγνωστα ή στην χειρότερη περίπτωση, τελείως διαφορετικά. Ο Κεμάλ λ. χ παραμένει ελάχιστα γνωστός και καθόλου συμπαθής σε μας τους Έλληνες γιατί του χρεώνουμε δικαίως την μικρασιατική μας τραγωδία. Υπήρξε ωστόσο ένας βαθιά καλλιεργημένος άνθρωπος, εξαιρετικά προοδευτικός, τραγικά μοναχικός και ταυτόχρονα ένας κορυφαίος επιτελικός νους κι ένας οραματικός πολιτικός που εκτιμήθηκε παγκόσμια. Παρέλαβε μια αυτοκρατορία διαλυμένη κι έφτιαξε τη συνέχεια της ξεκινώντας από το μηδέν. Προσέβλεπε στην ελληνοτουρκική φιλία όσο κι ο Βενιζέλος. Όταν εμβαθύνεις σε τέτοιες προσωπικότητες, αφήνεις πίσω σου τις παρεξηγήσεις και τις στρεβλώσεις».
Μπαίνοντας περισσότερο βαθιά στη βιογραφία του Χασάν Ταχσίν, ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι υπήρξε αναμφίβολα φιλέλληνας, επειδή είχε ελληνική παιδεία, αλλά και Ελληνίδα γυναίκα.
«Μελετώντας την περίπτωση του Χασάν Ταχσίν Πασά διαπίστωσα ότι πέρα από το χρονικό των μαχών στο Σαραντάπορο και τα Γιαννιτσά καθώς και την παράδοση της Θεσσαλονίκης, δεν ήταν τίποτα άλλο γνωστό γιʼ αυτόν» αναφέρει ο κ. Χριστοδούλου, ενώ για το καινούριο κομμάτι που προστίθεται μέσα από τη συγκεκριμένη βιογραφία, υποστηρίζει:
«Το καινούργιο στοιχείο πού φέρνει το βιβλίο μου είναι ότι αποκαλύπτει τη δράση του στην Ήπειρο, την Κρήτη, την Υεμένη, το Ιράκ και τη Συρία, κεφάλαια παντελώς άγνωστα κι ανεξερεύνητα μέχρι σήμερα. Ταυτόχρονα καταγράφει με κάθε λεπτομέρεια τη δράση του στη Θεσσαλονίκη όπου ήλθε και επανήλθε πολλές φορές σαν διευθυντής της Αστυνομίας το 1900, βοηθός νομάρχη το 1880, στρατιωτικός σιοικητής το 1910 και αρχιστράτηγος το 1912. Το 1910 είχε υπό τις διαταγές του τον Μουσταφά Κεμάλ, με τον οποίο η σχέση του δεν ήταν καλή. Επίσης, παρουσιάζεται για πρώτη φορά η συμμετοχή του στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 όπου ανδραγάθησε επικεφαλής της μεραρχίας ιππικού. Τέλος, μέσα από τουρκικά αρχεία αποκαλύπτονται οι επιτελικοί σχεδιασμοί των Νεότουρκων για τη μεγάλη πολεμική αναμέτρηση του 1912 και ο τρόπος που αυτές υλοποιήθηκαν στο πεδίο της μάχης αλλά και μέσα στη Θεσσαλονίκη».
