Είναι εύκολο για έναν γονιό να βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα στη στοργή και τους κανόνες που πρέπει να μπουν; Κάποιος θεωρεί ότι αν φωνάξει στο παιδί του, λύθηκε το θέμα.

«Αυτή είναι μία παράλογη ιδέα που υπάρχει στην κοινωνία ότι για να σου επιβληθώ πρέπει να έχω κακό ύφος και να σου φωνάξω. Λάθος, ο εγκέφαλος του ανθρώπου είναι έτσι προσανατολισμένος ώστε να παίρνει και να αφομοιώνει ευκολότερα τα θετικά μηνύματα, αυτά που δίνονται με έναν τρόπο που δεν τρομοκρατεί τον άνθρωπο πνευματικά και ψυχικά. Επομένως, γονείς και εκπαιδευτικοί θα έπρεπε να έχουν ένα μειλίχιο τρόπο πρόσβασης προς τα παιδιά. Μόνο έτσι το παιδί γίνεται συνεργάσιμο.»

Αναφορικά με την κρίση, δεν ισχύει ότι μας φέρνει πιο κοντά;

«Είναι αλήθεια ότι θα απεκδυθούμε την «ευτυχία του καταναλωτισμού». Μέχρι να έρθει η κρίση στην Ελλάδα νομίζαμε ότι όσο πιο πολύ καταναλώναμε τόσο πιο ευτυχισμένοι είμαστε. Αυτό είναι μια ουτοπία, ο άνθρωπος έχει μερικές βασικές ανάγκες που πρέπει να λύσει, τροφή, νερό, στέγη και στοιχειώδες ντύσιμο και μετά αρχίζουν οι πνευματικές και ψυχικές ανάγκες, μόρφωση, καλλιέργεια, στοργή και εγγύτητα με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Όταν τα λύσει αυτά στοιχειωδώς, δε χρειάζεται τον καταναλωτισμό, άρα τώρα με την κρίση αναγκαστικά όλη αυτή την υπερκατανάλωση τη στερούμαστε και ανακαλύπτουμε την αξία της πνευματικότητας και της ψυχικής προσέγγισης. Υπάρχει η ελπίδα ότι σε τελική ανάλυση, η κρίση θα μας κάνει καλό.»

Βλέπουμε στα σχολεία εκρήξεις ρατσιστικού περιεχομένου. Υπάρχει μια έξαρση αυτού του φαινομένου;

«Υπάρχει μια έξαρση γενικά στη βία όλων των ειδών και υπάρχει και ρατσισμός. Εμείς οι Έλληνες ενώ με τα λόγια ισχυριζόμαστε ότι έχουμε ξεπεράσει αυτά τα θέματα, ότι δεν είμαστε ρατσιστές, όταν δυσκολευτούμε όταν, δηλαδή, αφορά εμάς προσωπικά και την οικογένειά μας, δυστυχώς, είμαστε ρατσιστές. Οπότε, αυτό το μήνυμα χωρίς να το θέλουμε το περνάμε στη νεολαία, είναι ένας φόβος ότι κινδυνεύουμε από τον άνθρωπο διαφορετικού χρώματος, από τους γείτονες που ήταν κάποτε πρώην εχθροί μας. Όμως, όπως βλέπετε και οι πολιτικές καταστάσεις εξελίσσονται, έχουν τώρα διαμορφωθεί άλλες συνθήκες και πολυπολιτισμικότητας και ευρύτερης προσέγγισης των γειτόνων. Εμείς, όμως, παραμένουμε στα προ 50 με 60 ετών φιλοσοφικά συστήματα, οπότε εκεί επηρεάζουμε τους εφήβους.»

Να ολοκληρώσουμε με δύο λόγια για το βιβλίο.

«Είναι ένα βιβλίο πρακτικής παιδαγωγικής που έχει σκοπό να βοηθήσει και τους γονείς αλλά και τους εφήβους στην καθημερινότητά τους. Μπορεί να διαβαστεί το ίδιο εύκολα και από το γονιό και από τον έφηβο ώστε και οι δυο πλευρές να αισθανθούν ότι φωτίζεται αυτή η ηλικία και να μπορέσουν να κάνουν βηματάκια προσέγγισης και γεφύρωσης των δυσκολιών τους.»