Μία δεύτερη ευκαιρία στη μάθηση και, κατ΄επέκταση, στη ζωή, διεκδικεί ο κ. Νίκος Βασιλάκης, ο οποίος, 27 χρόνια μετά, αποφάσισε να επιστρέψει και πάλι στα θρανία! Από πέρσι είναι μαθητής στο Εσπερινό Γυμνάσιο Ηρακλείου και μοιράζεται το ίδιο θρανίο με το γιο του, Μιχάλη.

Ο κ. Βασιλάκης είχε από την πρώτη στιγμή στο πλευρό του την οικογένειά του αλλά και τους καθηγητές του, οι οποίοι υπήρξαν για αυτόν ένα δυνατό στήριγμα. Μιλά στην «Π» για την απόφασή του να γυρίσει στο σχολείο, μοιράζεται τα όνειρά του και στέλνει ένα μήνυμα σε όσους έχουν ενδοιασμούς να πράξουν μία παρόμοια κίνηση. Ο κ. Νίκος Βασιλάκης φοιτά σήμερα στο τμήμα Β1 του σχολείου και μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα στις δύο του δουλειές, το διάβασμα και την οικογένειά του. Ένας λόγος που τον παρακίνησε να λάβει την παραπάνω απόφαση ήταν ότι κάποια στιγμή χρειάστηκε το απολυτήριο στη δουλειά του. «Σκέφτηκα πως δεν ξέρεις πώς τα φέρνει η ζωή, κι έτσι αποφάσισα να γραφτώ και πάλι στο σχολείο», αναφέρει. Εργάζεται ως αγρότης αλλά και εποχιακός υπάλληλος το καλοκαίρι στο αεροδρόμιο, υπάρχουν περίοδοι που ασκεί και τα δύο του επαγγέλματα προκειμένου να φροντίσει τη σύζυγό του, η οποία δεν εργάζεται, αλλά και τα τρία του παιδιά. Σήμερα είναι 41 ετών και δεν είναι ο μεγαλύτερος μαθητής στο σχολείο αφού πολλοί είναι οι οικογενειάρχες αλλά και εργαζόμενοι που ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο με τον κ. Βασιλάκη.

Παράλληλα, θέλησε με αυτή του την κίνηση να δώσει ένα παράδειγμα στο γιο του, Μιχάλη, ο οποίος είχε μείνει δύο χρονιές όταν φοιτούσε στο ημερήσιο Γυμνάσιο. Τώρα, είναι συμμαθητές στο Εσπερινό και μοιράζονται τις ίδιες αγωνίες! «Το κλίμα στο σχολείο είναι καλό, μου αρέσει πολύ, πέρα από την κούραση, όλα τα άλλα είναι καλά. Οι καθηγητές είναι πάντα δίπλα μας για ό, τι χρειαστούμε. Μου αρέσει να πειράζω αλλά και να ερμηνεύω τους πιτσιρικάδες, τους λέω να κοιτάξουν το σχολείο και με ακούν , ως μεγαλύτερος που είμαι», αναφέρει. Για τα σχέδιά του, λέει πως πρώτος στόχος του είναι το απολυτήριο Γυμνασίου και μετά θα αποφασίσει ποιο θα είναι το επόμενό του βήμα. Στην ερώτηση τι θα συμβούλευε κάποιον που έχει αφήσει για χρόνια το σχολείο πίσω του, απαντά «θα του έλεγα ότι πρέπει να επιστρέψει. Τα προβλήματα στη ζωή μας είναι πολλά, όμως, όταν ο άνθρωπος μορφώνεται ξεφεύγει από αυτά». Τέλος, για τη σχέση του με το γιο του, λέει ότι είναι, πλέον, σα δύο καλοί φίλοι.

«Νιώθω τον πατέρα μου σα φίλο και συμμαθητή», λέει από την πλευρά του ο Μιχάλης. Ο ίδιος εργάζεται στην οικοδομή και προσπαθεί να συνδυάσει τη δουλειά του με το σχολείο, την οικογένεια και τις παρέες του. Η μέρα του ξεκινά στις 7.30 το πρωί και τελειώνει λίγο πριν τις 11 τη νύχτα.

Τώρα, αισθάνεται πιο σοβαρός από όταν πήγαινε στο ημερήσιο σχολείο και θεωρεί ότι ο πατέρας του ήταν μια καλή επιρροή για τον ίδιο. Όπως λέει, οι συνομήλικοι του χαίρονται που έχουν στην τάξη τους τον πατέρα του.