Όμως οι Γερμανοί αποφάσιζαν, στη διαλυμένη χώρα, να διπλασιάσουν τα έξοδά τους, πληρωμένα πάντα από τα ελληνικά ταμεία… Κι αυτό γιατί, κατά τον Χίτλερ, ήταν «δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας» να χρηματοδοτεί όχι μόνο τη γερμανική παρουσία στην Ελλάδα, αλλά και τις εκστρατείες των Γερμανών στην ευρύτερη περιοχή! Ο υπουργός Εξωτερικών του Χίτλερ, φον Ρίμπεντροπ, με εντολή του Φύρερ του, συνέταξε εμπιστευτικό έγγραφο, με ημερομηνία 20 Σεπτεμβρίου 1942, το οποίο απευθυνόταν στην κυβέρνηση Τσολάκογλου, και στο οποίο ξεκαθάριζε: «Το αποφασιστικόν σημείον είναι, ότι ο ανεφοδιασμός των εις την Αφρικήν στρατευμάτων μας, μέσω της Ελλάδος, πρέπει να είναι εξησφαλισμένος υπό όλας τας συνθήκας και εν όλη του τη εκτάσει. Προϋπόθεσις τούτου είναι, ότι απαραίτητοι προς τούτο εν Ελλάδι εργασίαι, ως επισκευαί πλοίων, λιμενικών έργων, ανεφοδιασμός πλοίων κλπ πρέπει να εκτελούνται ανεμποδίστως. Επίσης άλλαι δαπάναι απαραίτητοι δια την διεξαγωγήν του πολέμου πρέπει να καλύπτωνται υπό της Ελλάδος άνευ αντιρρήσεως»…
Ο Χίτλερ συνέχιζε να θεωρεί «ελληνική ευθύνη» τη χρηματοδότηση της γερμανικής κατοχής, αλλά των γερμανικών εκστρατειών στην ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή! Υπό αυτή την έννοια, χαρακτήριζε «ελληνικό δημοσιονομικό» το πρόβλημα του αδειάσματος των ταμείων, και άρα υποχρέωση των Ελλήνων να το λύσουν! Κι όχι μόνο αυτό. Σε έγγραφο….. παρουσιαζόταν η αντίληψή του ότι εφόσον οι Έλληνες δεν συμμάχησαν μαζί του, καλώς τα πάθαιναν όλα… «Εις τους Έλληνας πρέπει να λεχθή ότι εις την περίπτωσιν πρόκειται κατά μεγίστην αναλογίαν περί εργασιών ανοικοδομήσεως και ότι αυτοί έχουν την υπαιτιότητα διότι επιβαρύνονται με τοιαύτας δαπάνας. Πάντα ταύτα έπρεπε να τα είχαν σκεφθή ενωρίτερον», ήταν η άποψη του Χίτλερ, όπως διατυπωνόταν σε υπηρεσιακή αλληλογραφία του Χίτλερ με τον Ρίμπεντροπ, στις 4 Σεπτεμβρίου 1942. Ήταν μια από τις επιστολές που αντάλλαξαν οι δυο τους με αφορμή το πρόβλημα της Ελλάδας και το αίτημα του κατοχικού «πρωθυ- πουργού» Τσολάκογλου ν α συζητήσει το θέμα με την ηγεσία του Ράιχ. Ο Χίτλερ αρνήθηκε, όπως έκανε άλλες δύο φορές, να τον δεχτεί, και συναίνεσε μόνο στην επίσκεψη του «υπουργού Οικονομικών», Γκοτζαμάνη. Μάλιστα ο Τσολάκογλου, εξαιτίας και του θέματος αυτού, της άρνησης να βρεθεί άκρη με τη μείωση των εξόδων κατοχής, παραιτήθηκε το φθινόπωρο του 1942. Διαπιστώνουμε ότι ακόμη και αυτοί οι δοσίλογοι που τοποθετήθηκαν από τους κατακτητές ως «κυβερνήτες» αντιδρούσαν περισσότερο από τους σύγχρονους ηγέτες της χώρας στον οικονομικό αφανισμό… Τουλάχιστο τολμούσαν να ψελλίσουν μια κουβέντα… Σε σημείωμα του Ρίμπεντροπ, αμέσως μετά την επιστολή του Χίτλερ, αναφέρονται οι θέσεις του τελευταίου:
«Υπέβαλον εις τον Φύρερ το δι αυτόν προοριζόμενον σημείωμα, το αφορών το πρόβλημα των εξόδων κατοχής εν Ελλάδι. Ούτος δε εξεφράσθη επʼ αυτού ως ακολούθως:
1)Έλαβε γνώσιν ότι το θέμα, περί του ύψους του σχετικού ποσού, συζητείται και θέλει ρυθμισθή μεταξύ του υπουργείου Εξωτερικών και της Ανωτάτης Διοικήσεως της Βέρμαχτ.
2)Συμφωνεί εις την επίσκεψιν του Έλληνος υπουργού των Οικονομικών εις Γερμανίαν.
3)Επιθυμεί όπως καταστή σαφές εις τους Ιταλούς τι αφορούν τα εν λόγω έξοδα, δηλ. ότι πρόκειται περί χρηματικών ποσών, τα οποία κατά μικροτέραν αναλογίαν διατίθενται προς κάλυψιν δαπανών κατοχής και κατά το πλείστον δια την εκτέλεσιν στρατιωτικών έργων, τα οποία γίνονται, κατά μέγα μέρος, και προς το συμφέρον των Ιταλών, όπως, επί παραδείγματι, η εξασφάλισις των συγκοινωνιών μετά της Κρήτης, αι οποίαι πάλιν είναι αποφασιστικής σημασίας δια τον πόλεμον εις την Αφρικήν.
4)Εις τους Έλληνας πρέπει να λεχθή ότι εις την περίπτωσιν πρόκειται κατά μεγίστην αναλογίαν περί εργασιών ανοικοδομήσεως και ότι αυτοί έχουν την υπαιτιότητα διότι επιβαρύνονται με τοιαύτας δαπάνας. Πάντα ταύτα έπρεπε να τα είχαν σκεφθή ενωρίτερον.
Διατάσσει όπως ο όρος «έξοδα κατοχής» παύση να χρησιμοποιήται εν προκειμένω, διότι δεν πρόκειται περί δαπανών κατοχής. Προτείνει τον όρον «έξοδα ανοικοδομήσεως» ή έτερον παρόμοιον, ο οποίος ανταποκρίνεται προς τον αληθή σκοπόν».
Αύξηση αντί μείωσης…
Μήνα με το μήνα οι «ανάγκες» των αρχών κατοχής αυξάνονται σε δυσθεώρητα ύψη. Τα 4 δισεκ. του Αυγούστου του 1941 (μόνο από την Τράπεζα Ελλάδος) γίνονται 7 τον Δεκέμβριο, 25 τον Δεκέμβριο του 1942 και 34 τον Ιανουάριο του 1943. Η ελληνική οικονομία δεν έχει μόνο λεηλατηθεί, έχει διαλυθεί.
Και έχει δυο τρόπους να ανορθωθεί μετά τον πόλεμο. Είτε με την επιστροφή των «κατοχικών δανείων» και των κλεμμένων από τα δημόσια ταμεία, είτε με υπέρογκο δανεισμό, που θα δέσμευε πολλές γενιές Ελλήνων. Όταν η Γερμανία αρνήθηκε να δώσει πίσω τα χρήματα που άρπαξε από τα ελληνικά ταμεία, οι ελληνικές ηγεσίες περίπου το δέχτηκαν. Κι όχι μόνο δεν διεκδίκησαν, στην ουσία, τα λεφτά, αλλά προχώρησαν και σε… δάνεια από τη Γερμανία! Δάνεια που τώρα η Γερμανία έρχεται να ζητήσει πίσω, εξαθλιώνοντας και πάλι τη χώρα και το λαό της. Για δεύτερη φορά μέσα σε 70 χρόνια…
Πάντως ο ίδιος ο Χίτλερ, παρά το γεγονός ότι θεωρούσε «ελληνική υποχρέωση» να χρηματοδοτηθεί ο στρατός του, πριν οι δυνάμεις του αποχωρήσουν από τη χώρα, επέστρεψε δύο από τις δόσεις του κατοχικού δανείου, αναγνωρίζοντας τη συμβατική του υποχρέωση. Αυτήν που δεν αναγνώρισαν οι μετά απʼ αυτόν ηγέτες της ηττημένης Γερμανίας…
