Tης Κατερίνας Μυλωνά

«Ο κόσμος έχει ανάγκη σήμερα παρά ποτέ όχι να «ξεχαστεί», αλλά να προβληματιστεί, να συνειδητοποιήσει την κατάσταση γύρω του, να πάρει ο ίδιος -επιτέλους- αποφάσεις για την ίδια του τη ζωή και να μην είμαστε έρμαια ενός πολιτικού και εξωπαραπολιτικού κυκλώματος που καθορίζει ερήμην μας τις ζωές μας».

«Το θέατρο, ένα βιβλίο, ένα τραγούδι, μια εφημερίδα, μια παρέα…είναι πράγματα που μπορούν να μας κάνουν να σκεφτούμε, να μπούμε ίσως κάποιες φορές σε ένα παραμύθι, όχι για να παραμυθιαστούμε, αλλά για να αντλήσουμε δύναμη, κέφι και όνειρα».


Το νέο έργο των Δημήτρη Αποστόλου - Αλέξανδρου Ρήγα με τον Αλέξανδρο Ρήγα και την Βασιλική Ανδρίτσου «Τα παιδιά θα ʽρθούνε στις οχτώ…» ανεβαίνει από τις 23 ως 25 Νοεμβρίου στο κινηματοθέατρο Αστόρια.

Λίγο πριν τις παραστάσεις, ο Αλέξανδρος Ρήγας μιλά στην «Π» για το έργο, την κρίση, το θέατρο και την τηλεόραση.

«Νιώσαμε (με τον Δημήτρη Αποστόλου) την κρίση να έχει ξεφύγει από αυτό που λέμε οικονομικό επίπεδο και να έχει εισχωρήσει στους κοινωνικούς ιστούς και στις διαπροσωπικές σχέσεις απόλυτα…Όχι μόνο σχέσεις ζευγαριών δηλαδή, αλλά και σχέσεις φιλικές και οικογενειακές….», τονίζει.

Το έργο αναφέρεται και στη σχέση ενός ζευγαριού, θεωρείτε πως οι σχέσεις σήμερα έχουν επηρεαστεί από την κρίση;

«Τα παιδιά θα ʽρθούνε στις οχτω…» είναι πάνω απʼ όλα μια κωμωδία σχέσεων και καταστάσεων. Βλέποντας επίσκηνής ένα παντρεμένο ζευγάρι που είναι κλειδωμένο στο υπόγειο του σπιτιού του από 2 ληστές που μπήκαν σπίτι τους και τους το αδειάζουν στον επάνω όροφο, έχουμε την ευκαιρία να εντρυφήσουμε στη σχέση του συγκεκριμένου ζευγαριού. Με απόλυτο εργαλείο το γέλιο, την κωμωδία και κομμάτια stand up comedy και επιθεώρησης, με αφορμή αυτό το ζευγάρι βλέπουμε τις ζωές όλων των παντρεμένων, ερωτευμένων, χωρισμένων ζευγαριών…. Είναι απίστευτο πόσα κοινά σημεία υπάρχουν τελικά σε αυτό που λέμε «ζωή ενός ζευγαριού» και μας το λέει ήδη το κοινό που μας έχει παρακολουθήσει από την αρχή της περιοδείας μας.

Θεωρώ ότι αν οι σχέσεις σήμερα δεν είχαν επηρεαστεί από την κρίση ούτε εμείς θα είχαμε νιώσει την ανάγκη να γράψουμε ένα τέτοιο έργο, ούτε θα έβρισκε τέτοιας ουσιαστικής ανταπόκρισης από το κοινό…

Νιώσαμε (με τον Δημήτρη Αποστόλου) την κρίση να έχει ξεφύγει από αυτό που λέμε οικονομικό επίπεδο και να έχει εισχωρήσει στους κοινωνικούς ιστούς και στις διαπροσωπικές σχέσεις απόλυτα…Όχι μόνο σχέσεις ζευγαριών δηλαδή, αλλα και σχέσεις φιλικές και οικογενειακές…. Στο έργο μας, το ζευγάρι έχει ένα παιδί που συνέχεια το «ψάχνουν», μια πεθερά που συνέχεια τους «ψάχνει» και πολλούς φίλους που είναι πάντα εκεί -εκτός από τα δύσκολα -αν και στο τέλος η φιλία και η αγάπη λυτρώνεται.

Αυτό ακριβώς είναι και το πιστεύω μας και η ελπίδα μας (με τον Δημήτρη). Δεν έχει σημασία πόσο άσχημα είναι τα πράγματα και πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν. Δεν έχει σημασία αν η κρίση φέρνει περισσότερους τσακωμούς, διαφωνίες, δυσκολίες. Σημασία εχει να ζήσουμε, να αγαπήσουμε και να γελάμε, γιατί, όπως και αν έχει, το σίγουρο είναι ότι η κρίση κάποια στιγμή θα φύγει. Το θέμα είναι, μέχρι τότε, να μην έχει φύγει και η ζωή μας…!!».

Ο κόσμος έχει ανάγκη, περισσότερο σήμερα παρά ποτέ, να δει θέατρο;

«Ο κόσμος έχει ανάγκη σήμερα παρά ποτέ όχι να «ξεχαστεί»…αλλά να προβληματιστεί, να συνειδητοποιήσει την κατάσταση γύρω του, να πάρει ο ίδιος - επιτέλους- αποφάσεις για την ίδια του τη ζωή και να μην είμαστε έρμαια ενός πολιτικού και εξω-παραπολιτικού κυκλώματος που καθορίζει ερήμην μας τις ζωές μας. Το θέατρο υπήρξε πάντα σπουδαίο μέσο για να μεταφέρει τέτοιου είδους μηνύματα, και ιδιαίτερα το είδος της επιθεώρησης και της κωμωδίας ανέκαθεν στήριζαν αυτή την ουσιαστική ανάγκη του «κόσμου» να βγει από τα δύσκολα κάθε φορά που τον περικυκλώνουν, να γελάσει όταν όλα γύρω του τον προδιαθέτουν για το αντίθετο, να περάσει καλά και ευχάριστα αντί να μεμψιμοιρεί περιμένοντας άλλους να κάνουν πράγματα γιʼ αυτόν… Το θέατρο, ένα βιβλίο, ένα τραγούδι, μια εφημερίδα, μια παρέα…είναι πράγματα που μπορούν να μας κάνουν να σκεφτούμε, να μπούμε ίσως κάποιες φορές σε ένα παραμύθι, όχι για να παραμυθιαστούμε, αλλά για να αντλήσουμε δύναμη, κέφι και όνειρα…».