Σκηνικό “πένθους” επικρατεί σε ολόκληρη τη Λότζια εν όψει της επικείμενης απομάκρυνσης 36 εργαζομένων, οι οποίοι βρίσκονται σε δραματική κατάσταση. Με δάκρυα στα μάτια ρωτούν παντού: “τι κάναμε και μας τιμωρούν…. τόσα χρόνια προσφέραμε τις υπηρεσίες μας…Δουλέψαμε με ευσυνειδησία, εργατικότητα, ήμασταν παραγωγικοί και άριστα συνεργάσιμοι με όλους….Γιατί μας το ανταποδίδουν με την απόλυση μας;”

Η κ. Αποστολάκη εργάζεται από το 1985 στη ΔΕΠΤΑΗ. Λόγω του “Καλλικράτη” και υπό την πίεση των προειδοποιήσεων για λουκέτο των δημοτικών επιχειρήσεων, μετατάχθηκε στο Δήμο Ηρακλείου. “Μετά από τόσα χρόνια αγωνίας και εργασιακής ανασφάλειας, όταν πλέον μετακινήθηκα στο Δήμο Ηρακλείου, ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ότι έχω μια σίγουρη δουλειά. Τότε δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η μετακίνηση αυτή θα μου στοίχιζε τη θέση μου”. Φανερά συγκινημένη μας εξομολογείται ότι μέσα σε αυτή την επαγγελματική διαδρομή των 27 χρόνων, υπηρέτησε τη ΔΕΠΤΑΗ από πολλά πόστα και προσπαθούσε πάντα, όπως λέει, για το καλύτερο με όλες της τις δυνάμεις. Δούλεψε υπερωρίες χωρίς πληρωμή, κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου να προσφέρει πάντα το καλύτερο αποτέλεσμα, μαζί με τους συναδέλφους της στα δύσκολα αλλά και στα εύκολα.

“Τώρα γιατί μας τιμωρούν”; αναρωτιέται. “Τι κάναμε και μας θέτουν σε διαθεσιμότητα;”. Η ίδια σημειώνει με νόημα, “όταν με προσέλαβαν το 1985 δεν υπήρχε ΑΣΕΠ. Γιατί πρέπει να τιμωρηθούμε σήμερα επειδή προσληφθήκαμε και εργαστήκαμε πριν να ισχύσει το ΑΣΕΠ;”...

Είκοσι τέσσερα χρόνια επαγγελματικής διαδρομής στο Δήμο Ηρακλείου και συγκεκριμένα στη ΔΕΠΤΑΗ έχει και ο κ. Μαρκάκης, ο οποίος με βάση το νέο θεσμικό πλαίσιο κινητικότητας των υπαλλήλων του δημοσίου, μπαίνει σε διαδικασία διαθεσιμότητας. Πλήρωσε όπως λέει στην “Π” και εκείνος ακριβά την μετάταξη του στο Δήμο Ηρακλείου, στην οποία οδηγήθηκε υπό την πίεση του “Καλλικράτη”.

Ο ίδιος εξομολογείται ότι πραγματικά αιφνιδιάστηκε από τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκαν τα πράγματα, αφού δεν περίμενε ποτέ ότι μετά από τόσα χρόνια δουλειάς θα βρεθεί από τη μια στιγμή στην άλλη άνεργος. “Δεν είναι μόνο ότι μας διώχνουν”, λέει, “μετά από τόσα χρόνια δουλειάς. Η φιλοσοφία και ο σχεδιασμός των απολύσεων δεν έχει λογική. Όλοι εμείς είμαστε άνθρωποι που προσφέρουμε χρόνια στο πόστο μας, έχουμε μεγάλη γνώση του αντικειμένου μας, ευελιξία στη διαχείριση του και πολλή όρεξη για δουλειά. Ένας άνθρωπος στην ηλικία των 40 χρόνων, βρίσκεται σε μια εξαιρετικά δημιουργική και ώριμη φάση της ζωής του για να αποδόσει τα μέγιστα. Πώς είναι δυνατόν να μας διώχνουν τώρα που μπορούμε να προσφέρουμε τόσα πολλά;”.