"Ηθελα να αποτελεί μια προσφορά για το χωριό και τους χωριανούς μου. Το έζησα στη μεγάλη του ακμή και παρακμή, με 2.000 κατοίκους και 350 μαθητές στο Δημοτικό τη δεκαετία του ʼ60. Τώρα έχει 200 κατοίκους, από τους οποίους οι πιο πολλοί είναι συνταξιούχοι. Το χωριό σβήνει."
Μία παρακαταθήκη για τις νεότερες γενιές των συγχωριανών του αφήνει το βιβλίο του ο δικηγόρος, Δημοσθένης Μαρκατάτος, “Ατάκτως Ερριμμένα” που είναι αφιερωμένο στις Γωνιές Μαλεβιζίου.
Οι συγχωριανοί του, φίλοι και συνάδελφοί του αγκάλιασαν το βιβλίο, όπως απέδειξαν και στην παρουσίαση που έγινε πριν λίγες βδομάδες στην κατάμεστη αίθουσα στο πολιτιστικό κέντρο του χωριού.
Στο βιβλίο αυτό υπάρχουν ιστορίες, μύθοι και θρύλοι με θέματα πραγματικά ή φανταστικά από τα οποία γίνεται φανερό ότι οι Γωνιές είναι ένα χωριό με πλούσια ιστορία και παράδοση αιώνων.
Παράλληλα, γίνεται αναφορά στην εν γένει πολιτική μας κατάσταση. Γεγονότα λοιπόν πολιτικά, πραγματικά και φανταστικά χωρίς σειρά και τάξη, ατάκτως ερριμμένα, όπως αναφέρεται στον πρόλογο του εν λόγω βιβλίου από το παρελθόν στο παρόν, τα οποία σχολίασαν οι Κατερίνα Μακρυγιαννάκη, φιλόλογος, Γιώργος Μαρκογιαννάκης, δάσκαλος, Αντρέας Τσιντάρης, αντιστράτηγος ε.α. και Θανάσης Καραγιάννης, δικηγόρος.
Χαιρετισμό απηύθυνε ο πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ηρακλείου Μιχάλης Φαρσάρης.
Ο κ. Μαρκατάτος ευχαριστεί τους παραπάνω ομιλητές, τον αρχαιολόγο, Σήφη Φανουράκη και όσους ήρθαν από πολύ μακριά για να παραστούν στην εκδήλωση.
Πώς αποφασίσατε να καταγράψετε τώρα κάποιες από τις ιστορίες που έχουν μοιραστεί μαζί σας οι συγχωριανοί σας;
«Το θέμα με απασχολούσε από καιρό διότι είχα ακούσει ιστορίες από τους χωριανούς μου πάρα πολλές φορές, ήθελα να τις καταγράψω για πάρα πολλούς λόγους. Ο κατάλληλος χρόνος, κατά τη γνώμη μου, ήρθε τέλος του 2010, όταν συνταξιοδοτήθηκα και ήρθε στα χέρια μου το τραγούδι με τον Πουλι- Γιώργη.
Ο κυριότερος λόγος ήταν ότι ήθελα να δώσω στον αναγνώστη μια εικόνα διαχρονική για τις Γωνιές, μία εικόνα από τότε που υφίσταται το χωριό μέχρι σήμερα. Έτσι, άρχισα να καταγράφω τις ιστορίες και τους μύθους που μου είχαν διηγηθεί κατά καιρούς οι χωριανοί μου. Αποτελούσε μια υποχρέωση ιερή για μένα κι έτσι άρχισα να καταγράφω τις ιστορίες που αφορούσαν το Νικηφόρο Φωκά, το Μιχάλη Βλάχο, το Ντελή Δράκο, το Καντή Γιώργη, το Φρίξο και την Έλλη, τους Τριαμάτηδες κά. Αισθανόμουν ότι σήκωνα μεγάλο βάρος και έπρεπε να καταγραφούν. Ένας άλλος λόγος που έγραψα το βιβλίο είναι ότι ήθελα να αποτελεί μια προσφορά για το χωριό και τους χωριανούς μου. Το έζησα στη μεγάλη του ακμή και παρακμή, με 2.000 κατοίκους και 350 μαθητές στο Δημοτικό τη δεκαετία του ʼ60, τώρα έχει 200 κατοίκους, από τους οποίους οι πιο πολλοί είναι συνταξιούχοι. Το χωριό σβήνει.
Ίσως αυτή η προσφορά μου αποτρέψει το περαιτέρω του συρρίκνωμα.
Στο βιβλίο έχω και μία πρόταση, ότι πρέπει οι χωριανοί μου να στραφούν στο γωνιανό αόρι, διότι οικονομικοί λόγοι τους έδιωξαν από το χωριό και πιστεύω ότι οικονομικοί λόγοι θα τους επαναφέρουν. Ήθελα, ακόμα, να εξωτερικεύσω τις πολιτικές μου πεποιθήσεις. Δεν ανήκα και δεν ανήκω σε κόμμα, αισθάνθηκα, όμως, την ανάγκη να πω κάποτε κι εγώ ότι εδώ είμαι. Από το 1821 μέχρι σήμερα οι πολιτικοί μάς έχουν ποτίσει φαρμάκι, ειδικά κατά τη Μεταπολίτευση. Πιστεύω ότι είναι ανίκανοι και επίορκοι. Πιστεύω ότι χρησιμοποιούν όλο αυτό το διάστημα συνειδητά το ψέμα. Εχω μια πρόταση στο βιβλίο μου, αυτοί οι πολιτικοί, οι ανίκανοι και επίορκοι πρέπει να φύγουν, να φύγουν οι δυναστείες.
Αναφέρω και τη μαντινάδα
Δεν τον ενοιάζει τον μπαξέ ανέ χαθεί το αηδόνι
Με 1002 άλλα πουλιά η μέρα ξημερώνει».
