Πώς βιώνει μια νέα γυναίκα τον καρκίνο που της έχει αλλάξει όλη της τη ζωή και τι σημαίνει για έναν άνθρωπο που πάσχει να μην ξέρει αν θα βρει τα φάρμακά του και αν θα έχει να πληρώσει τις εξετάσεις του;
Η 33χρονη Κατερίνα, η οποία έχει σπουδάσει κοινωνικές επιστήμες και ψυχολογία, μοιράζεται μαζί μας την προσωπική της ιστορία μετά την ανακοίνωση του γιατρού της ότι πάσχει από επιθετικό καρκίνο του μαστού.
“Σε ηλικία 27 ετών είχα βγάλει ένα μικρό ογκίδιο στον αριστερό μαστό, το είχα ψιλαφίσει και ο γιατρός μού έλεγε, “δεν είναι τίποτα, το βλέπουμε”...
Ωστόσο, το ογκίδιο αυτό άρχισε να διογκώνεται και 2 χρόνια αργότερα έκανα βιοψία και αποδείχθηκε ότι ήταν καρκίνος και μάλιστα επιθετικού τύπου ο οποίος δεν είχε φανεί στην μαστογραφία”.
Ο όγκος είχε κάνει μετάσταση στον ένα λεμφαδένα και η Κατερίνα υποβλήθηκε σε μερική μαστεκτομή ενώ ακολούθησαν χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες.
“Επαθα κρίση πανικού”
Πριν μάθει ότι πάσχει, η Κατερίνα εργαζόταν σε μια μεγάλη εταιρεία και είχε μια σχέση την οποία διέκοψε λίγο διάστημα μετά την ασθένειά της.
“Οταν έμαθα ότι έχω καρκίνο, έγινα ράκος κι έπαθα κρίση πανικού. Γιατί άλλο είναι να ακούς ότι κάποιος δικός σου η κάποιος γνωστός σου έχει καρκίνο και άλλο να μαθαίνεις ότι ο ασθενής είσαι εσύ”.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο πατέρας της πέθανε από καρκίνο στον εγκέφαλο το 2003 σε ηλικία 49 ετών ενώ από καρκίνο είχε πεθάνει και η μητέρα του πατέρα της.
Σοκαρισμένοι πληροφορήθηκαν το δυσάρεστο νέο η οικογένεια και οι φίλοι της.
“Ολοι σοκαρίστηκαν, προσπαθούσαν να μην το δείξουν αλλά έβλεπα την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους”.
Την περίοδο εκείνη η 33χρονη σήμερα κοπέλα, πήρε άδεια από την δουλειά της για 1 χρόνο και άρχισε μετά την μαστεκτομή, τις χημειοθεραπείες για 3-4 μήνες και τις ακτινοβολίες για 1,5 μήνα κάθε μέρα.
“Ντρεπόμουν
με τα ξυρισμένα μαλλιά”
“Είχα μακριά μαλλιά, αλλά από τις θεραπείες άρχισαν να πέφτουν. Επρεπε να κάνω κάτι δραστικό και τα ξύρισα με την βοήθεια μιας φίλης μου και της αδελφής μου.
Θυμάμαι μάλιστα ότι κρύωνε πολύ το κεφάλι μου γιατί ήταν χειμώνας και φορούσα ένα σκουφάκι για να ζεσταθώ ενώ πραγματικά ντρεπόμουν που ήμουν σʼ αυτή την κατάσταση”.
“Ενιωθα ότι δεν
θα είμαι πια επιθυμητή”
Η περιπέτεια τής υγείας της επηρέασε και την προσωπική της ζωή.
“Οταν το έμαθα ήμουν ήδη 1,5 χρόνο μʼ ένα παιδί - περάσαμε μαζί το πρώτο διάστημα όλης αυτής της ιστορίας - όμως αρχίζοντας τις χημειοθεραπείες αποφάσισα να διακόψω αυτή τη σχέση.
Γενικά ένιωθα ότι δεν θα είμαι επιθυμητή. Σίγουρα αυτό είχε να κάνει με την κακή ψυχολογία που είχα αλλά και με τα φάρμακα που έπαιρνα.
Ομως ευτυχώς αυτό ήταν παροδικό. Και τώρα η λίμπιντό μου είναι πεσμένη λόγω των φαρμάκων αλλά στην αρχή νόμιζα ότι θα μου μείνει το στίγμα και δεν θα με θέλει κανείς. Παραδόξως, μετά που ήρθα στην Κρήτη, έκανα και μια σχέση αν και μικρής διάρκειας που μʼ ανέβασε ψυχολογικά”.
Οι τάσεις φυγής και η Κρήτη
Οπως λέει η Κατερίνα, απʼ όταν ξεκίνησε η περιπέτειά της με την ασθένεια και όταν ξεπέρασε το αρχικό σοκ, είχε τάσεις φυγής. “Μετά την εγχείρηση και τις θεραπείες, άρχισα να ταξιδεύω σχεδόν με μανία. Στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αυτό μου έκανε πάρα πολύ καλό και με βοήθησε να αντιμετωπίσω την πολύ άσχημη ψυχολογία που είχα στην αρχή και το υπερβολικό άγχος. Είχα επισκεφθεί και ψυχίατρο που μου είχε συστήσει φαρμακευτική αγωγή όμως τελικά δεν χρειάστηκε να την πάρω”.
Επιπλέον, η Κατερίνα άρχισε να ασκείται κάνοντας τρέξιμο καθημερινά αλλά και να παρακολουθεί μαθήματα γιόγκα, ενώ όπως λέει η επαφή της με την φύση της κάνει πολύ καλό.
Η 33χρονη ζούσε στην Αθήνα, ωστόσο η αδελφή της που είναι εκπαιδευτικός, πήρε μετάθεση στο Ηράκλειο και εκείνη μετακόμισε μαζί της πριν 2 χρόνια γιατί ήθελε να κάνει μια καινούργια αρχή στη ζωή της.
“Ηρθα στην Κρήτη και ήταν η καλύτερη επιλογή. Μετά από ένα χρόνο εδώ βρήκα δουλειά που έχει σχέση με παιδιά και μου αρέσει ιδιαίτερα, συνεχίζω τις δραστηριότητες μου, τρέχω, βγαίνω βόλτες, ζω μια φυσιολογική ζωή”.
Σύμφωνα με την ίδια, αποφεύγει να αναφέρει στους γύρω της ότι πάσχει από καρκίνο γιατί όπως σημειώνει, “υπάρχει προκατάληψη - και δεν μʼ αρέσει να με λυπούνται” - λέει, ενώ συνεχίζει την ψυχοθεραπεία στην ψυχολόγο του Συλλόγου “Ευ Ζω με τον Καρκίνο”.
“Με βοηθάει και μου κάνει καλό”, αναφέρει.
Η Κατερίνα περιγράφει τον καρκίνο σαν έναν τραύμα περισσότερο ψυχικό ενώ τονίζει ότι ο φόβος έχει ριζώσει μέσα της ιδιαίτερα όταν περιμένει να πάρει τα αποτελέσματα των εξετάσεων που κάνει κάθε 4 μήνες.
“Φοβάμαι τι θα δείξουν τα αποτελέσματα. Δεν νομίζω ότι αυτός ο φόβος που έχει ριζώσει μέσα μου θα φύγει ποτέ”.
Η συμβουλή της Κατερίνας σε όσους μαθαίνουν τώρα ότι έχουν προσβληθεί από καρκίνο είναι να προσπαθήσουν να έχουν καλή ψυχολογία, να είναι όσο μπορούν ψύχραιμοι και ήρεμοι και να βιώνουν την καθημερινότητά τους σαν να είναι υγιείς και μάλιστα με περισσότερες δραστηριότητες.
Η ίδια καταλήγει: “Τώρα την εκτιμώ και την ευχαριστιέμαι περισσότερο τη ζωή και χαμογελάω πιο πολύ. Ζω το σήμερα και αυτό για μένα είναι σημαντικό”.
