Ο Όμηρος αποδίδει αρετές και πάθη όπως η ομορφιά, η δύναμη, η ανδρεία, η πονηριά, ο πόνος ή η παλικαριά στους μαχητές και των δύο πλευρών της μάχης. Δεν έχει σημασία αν είναι Έλληνας ή Τρώας, επιτιθέμενος ή αμυνόμενος. Το ίδιο και με τον ταξιδευτή ενάντια στα, φανταστικά και μη, προβλήματα και δυσκολίες που ο χρόνος και οι θεοί του βάζουν στο διάβα του. Το ίδιο και με την αντιπαράθεση στον Όλυμπο όπου κάθε θεός έχει τον δικό του ευνοούμενο. Και είναι αλληγορία το κάθε τελικό αποτέλεσμα. Ο Οδυσσέας ξεβρασμένος στην Ιθάκη. Το τέλος το κατακτάς καθαρός. Μα κείτεσαι μόνος, ασυνόδευτος. Ο Έκτορας κείτεται στην ματωμένη άμμο προκαλώντας την θλίψη και τον σεβασμό των αντιπάλων. Ο ποιητής του προφορικού λόγου αφηγείται και εξιστορεί. Μας θέτει ερωτήματα κρυμμένα σε εικόνες ομορφιάς μα και βίας. Σε μάχες μα και σε συμβιβασμούς. Σε ανθρώπινη αγκαλιά μα και σε αρπαγές. Σε οράματα μα και σε βίαιες μάχες.