Ωραία έφυγε ο Σεπτέμβρης! Ο πιο αγχωτικός μήνας! Ο μήνας της ένταξης, ο μήνας της προσαρμογής, της επιλογής, της καθιέρωσης, αλλά κυρίως …της γκρίνιας!

Γονείς και παιδιά, γράφονται σε διάφορα αθλήματα ενώ κάποια παλιά συνεχίζουν στους συλλόγους τους.

Οι παλιοί αναρωτιούνται από την πρώτη κιόλας μέρα: “Θα έχουμε καλή ομάδα;”, “θα είμαι βασικός τώρα που έφυγαν οι … τάδε;”, “θα έρθουν καινούργια παιδιά;”, “θα είναι καλοί;” “ψήλωσα;” “πάχυνα;” Και στο τέλος η ερωτοαπάντηση του μπαμπά και του παιδιού … θα παίξω φέτος; Αν δεν παίξω … έφυγα! Ο Οκτώβριος βέβαια, είναι ο μήνας των απαντήσεων στα παραπάνω προβλήματα, άρα ένας εξίσου δύσκολος μήνας, άρα ποτέ δεν … ησυχάζουμε!

Τις απαντήσεις στα ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΑ ερωτήματα των παιδιών, καλούνται να δώσουν ο προπονητής τους και ο υπεύθυνος των Ακαδημιών και όχι ο μπαμπάς και η μαμά!

Ας δούμε τι λέει ένας προπονητής για αυτό, ο Τάκης Γιαννόπουλος, προπονητής της εφηβικής ομάδας του Πανερυθραϊκού.

“Οι γονείς φυσικά, οφείλουν να προστατεύουν τα παιδιά τους, να τα συμβουλεύουν και από την πολύ μικρή τους ηλικία, να αρχίσουν να τους παρέχουν τα σωστά εφόδια, για να αναπτύξουν με τέτοιο τρόπο τη ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ προσωπικότητα, ώστε να μπορούν αργότερα να αντεπεξέλθουν στην οποιαδήποτε τυχόν απόρριψη, είτε αυτή είναι ποδοσφαιρική, ερωτική ή αργότερα επαγγελματική. Στην προκειμένη περίπτωση, θα ασχοληθούμε λίγο με την ποδοσφαιρική απόρριψη, η οποία κατά την άποψή μου, επηρεάζει περισσότερο τους γονείς, παρά το παιδί.

Από την πρώτη λοιπόν εβδομάδα, που αρχίζει ο προπονητής να επιλέγει μέσα από τις προπονήσεις και τα διπλά, ποια παιδιά θα απαρτίζουν την πρώτη και την δεύτερη ομάδα, συγχρόνως αρχίζουν οι γκρίνιες και τα παράπονα γονιών και παιδιών.

Όλοι θεωρούμε ότι ο κανακάρης μας, έχει κάποια καλά στοιχεία, που ίσως κάποιο άλλο παιδί δεν τα έχει, αλλά και να τα έχει, εμείς θα επιμένουμε ότι είτε τα έχει είτε δεν τα έχει, ο δικός μας πρέπει να παίξει!

Τα παιδιά είναι παιδιά και είναι φυσιολογικό και να χαίρονται και να στενοχωριούνται. Τα φορτώνουμε από τα 7 τους χρόνια με ένα σωρό σκοτούρες, χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι σταλιά – σταλιά τους αφαιρούμε την ανεμελιά του παιχνιδιού και την χαρά που αυτό τους δίνει!

Υπεύθυνοι είμαστε εμείς και κανείς άλλος! Οι απαιτήσεις της κοινωνίας είναι τεράστιες και οι περισσότεροι είμαστε απροετοίμαστοι για να μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε το ίδιο καλά σε όλα τα προβλήματα που μας παρουσιάζονται.

Ένα από αυτά, και ίσως το σημαντικότερο, είναι η προσπάθειά μας για το “χτίσιμο” ενός δυνατού χαρακτήρα και μιας προσωπικότητας με αρχές, που θα βοηθήσουν τα παιδιά, κυρίως στην επικίνδυνη ηλικία των 13 – 16 ετών, να ανταποκριθούν σωστά, ώριμα και με τη ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ άποψη, σε όποιες δυσκολίες τους παρουσιαστούν.

Η υποστήριξη η δική μας ως γονείς, νομίζω ότι πρέπει να είναι διακριτική και να λειτουργούμε ως “πυροσβέστες” των καταστάσεων και όχι ως “εμπρηστές” των προβλημάτων!

Δεν είναι δυνατόν από την πρώτη κιόλας μέρα προπόνησης, παιδιά και γονείς να βγάζουν αποφάσεις και συμπεράσματα για την 11άδα ή για το ποια παιδιά θα είναι στην πρώτη ή στην δεύτερη ή στην τρίτη ομάδα. Και οι προπονητές γιατί υπάρχουν; Μήπως για να παίξουν το ρόλο της γλάστρας;

Ευτυχώς ΟΛΑ τα παιδιά, σε ΟΛΕΣ τις Ακαδημίες, προσπαθούν να δείξουν τον καλύτερό τους εαυτό και γιʼ αυτό δουλεύουν ΟΛΑ, με υπομονή και επιμονή.

Σίγουρα κάποια θα δυσαρεστηθούν, γιατί δεν είναι πρώτη επιλογή. Ωραία! Και αυτό τι σημαίνει; Ότι χάθηκε η υποτροφία στο Χάρβαρντ ή ότι ο τάδε,… τάχα μου “καραγκιόζης” προπονητής, του στέρησε την μεταγραφή στη Μπαρτσελόνα;

Εδώ τα ανώριμα παιδιά των 13 – 16 ετών, ΘΕΛΟΥΝ την ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ του μπαμπά, που θα τους πει: “υπομονή, μην κάνεις έτσι, πρώτη μέρα ή πρώτη βδομάδα ή και πρώτος μήνας είναι, ακόμα σας μαθαίνει ο προπονητής, έχουν έρθει καινούργια παιδιά, πρέπει να τα δει, ο Χρηστάκης ψήλωσε, ο Κωστάκης πάχυνε, τα κόκκαλα μεγαλώνουνε, η μέση μουδιάζει, τα γόνατα το ίδιο, θα αλλάξουν πολλά πράγματα και θα αλλάζουν συνεχώς σε πολύ σύντομο χρόνο και εσύ αγόρι μου, οφείλεις να δουλεύεις συνεχώς, για να είσαι έτοιμος και όταν σου ζητηθεί, να δείξεις την αξία σου!”

Αυτά πρέπει να πει ο ΜΠΑΜΠΑΣ και όχι με το πρώτο δάκρυ του παιδιού, “παίρνω το παιδί και φεύγω!” ή “παίζουν τα “άμπαλα” και ο δικός μου η … “παιχτούρα” είναι απ΄ έξω”!

Αντώνης Παπουτσάκης