Το πόσο χαμηλού επιπέδου είναι το φετινό πρωτάθλημα φαίνεται όχι μόνο από την ανυπαρξία κάποιων ομάδων που αποτελούν παραδοσιακές δυνάμεις, όπως η ΑΕΚ, ο Άρης και ο Παναθηναϊκός, αλλά και από τα χάλια του πρωταθλητή Ολυμπιακού.

Στο τελευταίο ματς οι “ερυθρόλευκοι” κέρδισαν με 1-0 τον Αστέρα Τρίπολης και έκαναν το 6Χ6, αλλά στο τέλος του αγώνα έπεσε άγριο «κράξιμο» από τους φιλάθλους τους. Σου λένε, «δεν μπορεί να παίζουμε με τα καφενεία και να κερδίζουμε με το ζόρι». Είχαν καλομάθει από πέρυσι που έβλεπαν τριάρες, τεσσάρες ακόμα και επτάρες (στο αντίστοιχο ματς με τον Αστέρα Τρίπολης).

Για σταθείτε όμως λίγο. Μάλλον έχουν ξεχάσει οι φίλοι του Ολυμπιακού τι (δεν) έκανε φέτος η ομάδα τους. Έχουν ξεχάσει ότι έφυγαν παίκτες όπως ο Μιραλάς που πήγε στην Έβερτον, ο Μέλμπεργκ που πήγε στην Βιγιαρεάλ, ο Μακούν ενώ λείπει λόγω τραυματισμού και ο Αβραάμ Παπαδόπουλος. Δεν είναι λοιπόν μόνο ότι έφυγε ο Βαλβέρδε που αποτελούσε τον «έρωτα» των οπαδών του Ολυμπιακού αλλά και οι πιο ποιοτικοί παίκτες του. Διότι ο Μήτρογλου είναι καλός παίκτης αλλά όχι στα επίπεδα του Μιραλάς, ενώ ο Μανωλάς και ο Σιόβας θέλουν ακόμα πολλά ψωμιά για να φτάσουν στο επίπεδο του Μέλμπεργκ και του Αβραάμ Παπαδόπουλου. Ο κόσμος όμως αυτά δεν τα λαμβάνει υπόψη του βλέποντας τις αδυναμίες μόνο των άλλων ομάδων και όχι της δικής του.

Ο Ολυμπιακός είναι από τις λίγες ομάδες στην Ελλάδα που δεν αντιμετωπίζει έντονο οικονομικό πρόβλημα, αλλά φέτος το καλοκαίρι την έβγαλε με τους δανεικούς που πήρε πίσω και με φτηνές μεταγραφές τύπου Μασάδο και Ντιακιντέ. Είναι λοιπόν φυσιολογικό να μην μπορεί να αποδώσει καλό ποδόσφαιρο και ο κόσμος να δυσανασχετεί γιατί πλέον έχει ξυπνήσει και δεν ικανοποιείται μόνο από τους τίτλους. Τι να τον κάνει τον τίτλο στην Ελλάδα ο Ολυμπιακός όταν δεν έχει ένα σοβαρό αντίπαλο; Πως να πανηγυρίσει μια νίκη επί του αιωνίου όταν τον βρίσκει σε αυτή την κατάσταση; Ο φίλαθλος δεν τρώει πια το κουτόχορτο με το οποίο τον τάιζαν τα ΜΜΕ και κυρίως ο οπαδικός τύπος και έχει απαιτήσεις. Θέλει εκτός από τις νίκες να βλέπει και μπάλα και να μην τον κοροιδεύουν.

Οι εποχές που οι εφημερίδες καθοδηγούσαν τον κόσμο τείνουν να περάσουν στο παρελθόν. Ο καθένας έχει την δυνατότητα μέσω της τηλεόρασης να δει και να συγκρίνει. Στην εποχή της οικονομικής κρίσης δεν θα πάει εύκολα στο γήπεδο αν δεν βλέπει μπάλα. Θα το σκεφτεί πολύ να πληρώσει 20 ή και 40 ευρώ πολλές φορές για να πάει να δει την ομάδα του όταν την επόμενη μέρα δεν ξέρει αν θα έχει χρήματα για να ταίσει την οικογένεια και τα παιδιά του. Δεν είναι τυχαία η εικόνα που παρουσιάζουν φέτος γήπεδα που παραδοσιακά αποτελούσαν «καυτές» έδρες της κατηγορίας, όπως το Γεντί Κουλέ και το Χαριλάου. Ακόμα και το Καραισκάκη που τα προηγούμενα χρόνια ήταν γεμάτο με διαρκείας, φέτος δεν γέμισε ούτε στην Ευρώπη.

Και τι να πεις στον κόσμο; Πήγαινε στο γήπεδο να βοηθήσεις την ομάδα σου; Το αυτονόητο πια δεν υπάρχει για κάποιους είτε γιατί είναι απογοητευμένοι από την εικόνα που βλέπουν είτε γιατί δεν αντέχει το πορτοφόλι τους. Την ίδια ώρα που κάποιες ομάδες ακόμα και στην Β` Εθνική έχουν το εισιτήριο σε τιμές γύρω στα 20 ευρώ. Τα άδεια γήπεδα στην Ελλάδα δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Οι παράγοντες φρόντισαν με την πολιτική τους τα τελευταία χρόνια να διώξουν τους φιλάθλους στο βωμό του σίγουρου κέρδους από τα τηλεοπτικά. Η κρίση όμως επιδείνωσε την κατάσταση και αν αυτό συνεχιστεί στα επόμενα δυο τρία χρόνια στα γήπεδα θα ψάχνεις να βρεις οπαδό με το κιάλι. Δεν είναι υπερβολή, είναι η καταγραφή μιας σκληρής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας...

Νίκος Μαρκάκης