«Ο κόσμος δεν έχει να φάει και η ηγεσία μας, μας ζητάει να κάνουμε διαρκώς εξορμήσεις και να βεβαιώνουμε παραβάσεις για να γεμίζουν τα ταμεία του κράτους».

Τα λόγια αυτά ανήκουν σε αστυνομικούς οι οποίοι υπηρετούν σε αστυνομικά τμήματα της υπαίθρου, οι οποίοι καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με πραγματικά διλήμματα: «να γράψω τον ηλικιωμένο που έχει ένα καφενείο χωρίς άδεια και ζει από αυτό; Να βεβαιώσω και πάλι τροχονομική παράβαση στον πολίτη που και πριν ένα μήνα τον έγραψα, αλλά δεν είχε να πληρώσει την κλήση γιατί είναι άνεργος; Κι αν δεν τον γράψω μήπως βρω εγώ το μπελά μου;».

Οι αστυνομικοί που εργάζονται σε κλειστές κοινωνίες βρίσκονται πραγματικά όπως τονίζουν σε δύσκολη θέση. Από τη μια το υπηρεσιακό καθήκον κι από την άλλη οι ανθρώπινες ευαισθησίες.

Όπως τονίζουν χαμηλόβαθμα στελέχη της ΕΛΑΣ «η ηγεσία δυστυχώς πολλές φορές δεν δείχνει ανθρώπινο πρόσωπο και μας διατάσσει να βγούμε προς τα έξω και να κάνουμε κάτι που δε θέλουμε. Έχουμε φτάσει στο σημείο να γράφουμε τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους»

Στις μεγάλες πόλεις, στο Ηράκλειο για παράδειγμα, όπως τονίζουν οι ίδιοι, δεν υπάρχει το ίδιο πρόβλημα, καθώς οι έλεγχοι μπορούν να γίνουν και να βγουν πραγματικά «λαβράκια».

«Δε λέμε να μην βεβαιώνουμε παραβάσεις. Κάθε άλλο. Σε άτομα που έχουν παραβατική συμπεριφορά και δε συμμορφώνονται, πρέπει να μας έχουν απέναντί τους. Όμως δεν γίνεται κάθε εβδομάδα να γράφουμε τα ίδια άτομα. Ο κόσμος διαμαρτύρεται και με το δίκιο του πολλές φορές».