Η παρέμβαση της ΕΕ και κυρίως της Μέρκελ στην Ελλάδα έχει μια συγκεκριμένη «δικαιολογία»: η Ελλάδα δε ζει παράγοντας αλλά με δανεικά.

Από την πρώτη στιγμή μάς έλεγαν ότι η Ελλάδα δεν έχει παραγωγή, κι αυτός ήταν ένας από τους λόγους που χρειάζονταν οι μεταρρυθμίσεις, οι οποίες έγιναν η αφορμή για την οικονομική υποδούλωση της χώρας και κατά συνέπεια την ακύρωση της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας και τη μετατροπή του πολιτικού συστήματος της χώρας από δημοκρατικό, σύμφωνα με το Σύνταγμα, σε αυταρχικής μορφής διακυβέρνηση, που μάλιστα καθοδηγείται από ξένα συμφέροντα.

Ποιος όμως κατάντησε την Ελλάδα ένα αντιπαραγωγικό μοντέλο; Μήπως οι πολίτες της που τώρα τιμωρούνται; Αποφάσισαν ξαφνικά να σταματήσουν να παράγουν; Μα ξεχνάμε ότι αυτή ήταν μια πολιτική που εφάρμοσε η τότε ΕΟΚ και συνέχισε η σημερινή ΕΕ, με τη συνδρομή των ελληνικών κυβερνήσεων από το 1980 (μάλλον πριν καν την ένταξη στην Κοινότητα);

Ας θυμηθούμε την πολιτική που αποφάσισε η τότε ΕΟΚ για τη μείωση της αγροτικής παραγωγής, βάζοντας ακόμη και πρόστιμα αν την υπερβαίναμε σε κάποια προϊόντα.

Ας θυμηθούμε τις κοινοτικές αποζημιώσεις για το ξεπάτωμα των αμπελώνων της Κρήτης αλλά και άλλων καλλιεργειών, που βαφτίστηκαν «ευκαιρίες» για τους αγρότες!

Ας θυμηθούμε ότι έβγαλαν, με κοινοτικές αποφάσεις, σταδιακά την ελληνική αγροτική παραγωγή από την αγορά και «αντάμειψαν» τους Έλληνες παραγωγούς με το αντιπαραγωγικό σύστημα των επιδοτήσεων, αντί για την αμοιβή από την προώθηση του προϊόντος.

Ας θυμηθούμε ότι σχεδίασαν μια χώρα για τις διακοπές των Ευρωπαίων και μετέτρεψαν τους ανθρώπους της σε γκαρσόνια της Ευρώπης.

Ας θυμηθούμε τις «ευκαιρίες» που έδινε η ΕΟΚ στους επιχειρηματίες να πάρουν επιδοτήσεις, κι όχι χρήματα για παραγωγικές επενδύσεις που θα ανέπτυσσαν την επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα.

Ιδού πώς διαμόρφωσαν τον κρατικοδίαιτο αγροτικό τομέα, την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα. Ιδού πώς έβγαλαν την Ελλάδα από κάθε παραγωγική διαδικασία και τη μετέτρεψαν σε χώρα υπηρεσιών, εισαγωγών, επιδοτήσεων και αποζημιώσε- ων. Συνέπεια ενός σχεδίου που υπήρχε στην ΕΟΚ και στη συνέχεια στην ΕΕ, το οποίο με μεγάλη συνέπεια εφάρμοσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις και το έκαναν εθνική πολι- τική.

Κάποιοι τα γράφαμε από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Σημειώναμε τότε ότι δεν είναι δυνατό ο αγρότης να μη ζει από την απόδοση του προϊόντος του, αλλά από την επιδοματική πολιτική της ΕΕ. Αλλά τότε οι τοπικοί πολιτικοί ηγήτορες μάς εγκαλούσαν γιατί «κάναμε κακό στην εθνική αγροτική πολιτική», ενώ οι ίδιοι οι παραγωγοί αντιδρούσαν σε τέτοιες αναφορές, καθώς το σύστημα τούς βόλευε, επειδή δεν μπορούσαν να δουν την παγίδα και τη μακροπρόθεσμη καταστροφή.

Σήμερα τι συμβαίνει; Έρχονται να τιμωρήσουν την Ελλάδα και τους Έλληνες επειδή δεν είχαν μια παραγωγική χώρα. Επειδή δεν ζούσαν παράγοντας, αλλά επειδή έπαιρναν δανεικά λεφτά. Μα ποιου πολιτική ήταν αυτή; Ποιος τη σχεδίασε και την επέβαλε; Ποιος την υλοποίησε;

Με άλλα λόγια, πληρώνει η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων επειδή στη χώρα η ΕΟΚ, και μετά η ΕΕ, εφάρμοσαν, μέσω των ελληνικών κυβερνήσεων, αυτές τις συγκεκριμένες πολιτικές. Αυτό είναι και φαύλο και εγκληματικό και απάνθρωπο. Αφού αυτοί σχεδίασαν το έγκλημα, πώς έρχονται να τιμωρήσουν τώρα εκείνους που χρησιμοποίησαν ως πειραματόζωα; Χρησιμοποιώντας τους και σήμερα ως πειραματόζωα για να εφαρμόσουν το επόμενο στάδιο της πολιτικής: να μαζέψουν το χρήμα που έδωσαν, με βάση το δικό τους κεντρικό σχέδιο, επειδή χρησιμοποιήθηκε για αντιπαραγωγικές πολιτικές, τις οποίες επέβαλαν η ευρωπαϊκή ηγεσία και οι ελληνικές κυβερνήσεις! Έρχονται να πάρουν πίσω το αντιπαραγωγικό χρήμα που έδωσαν, και μάλιστα πολλαπλάσιο. Δανείζοντας και πάλι την Ελλάδα μέσω των αγορών, με χρήμα που δεν έρχεται καν στην Ελλάδα και παρακρατείται αυτομάτως για τα πανωτόκια των τοκογλύφων δανειστών!

Δεν είναι λοιπόν μια λάθος πολιτική αυτή. Είναι ένα σχέδιο που επί χρόνια το επεξεργάστηκαν και το υλοποίησαν στη χώρα. Η πλαστή ευδαιμονία για την οποία μας μιλάνε σήμερα, ήταν η ευρωπαϊκή πολιτική που επιβλήθηκε στην Ελλάδα μέσω των συμβατικών ελληνικών υποχρεώσεων από την ένταξη στην «ευρωπαϊκή οικογένεια»… Να τα καλά της ένταξης στην ΕΟΚ, για τα οποία επί δεκαετίες μάς μιλούσαν οι άκριτοι ευρωλάγνοι των κυβερνητικών κομμάτων, αλλά τώρα πλέον δεν τα ψελλίζουν καν.

Όχι ότι έχω αντίρρηση στη συμμετοχή μας στην Ευρώπη. Όμως όχι σʼ αυτή την Ευρώπη, στην οποία οι αδύναμες χώρες και οι λαοί χρησιμοποιούνται για να κερδίζουν τα πλούσια κράτη και οι τοκογλύφες «αγορές»… Όχι στην Ευρώπη που υποτιμά τις αξίες και τις έννοιες του ανθρώπου, της κοινωνίας, της κοινωνικής πολιτικής και της Δημοκρατίας, αλλά και της ίδιας της εθνικής κυριαρχίας των κρατών, στο όνομα της κυριαρχίας των αγορών και των πλούσιων κρατών.

Σήμερα το μέσο είναι ο οικονομικός έλεγχος των κρατών. Ο τελικός στόχος ο πολιτικός τους έλεγχος.