Ο Λούης βραβεύεται με τη διάκριση του Ολυμπιονίκη

Ω νικητών απόγονε κι Αμαρουσίου θρέμμα,

έστεψε τους θριάμβους σου το θριαμβεύον Στέμμα,

Διάδοχοι και Πρίγκηπες σʼεπήραν αγκαλιά,

ξέναις περιηγήτριαις σʼεχόρτασαν φιλιά,

κι ίσως, λεβέντη χωρικέ και πρώτο παλληκάρι,

καμμία Μις παράξενη θελήση να σε πάρη.



Για σένα τα καλλίτερα στεφάνια και λουλούδια,

για σε ζουρνάδες, πίπιζαις, κι αμέτρητα τραγούδια,

και το καλύβι γέροντος και πολιού πατρός

βλέπει μεγάλων και μικρών να μπαινοβγαίνουν μούραις,



και με την φουστανέλα σου μες στο Παλάτι τρως

καλλίτερʼ από μερικαίς ψηλοκαπελαδούραις.



Γκαπ γκουπ βαρεί μες στο χωριό αδιάκοπο νταούλι,

διαδηλώσεις σούκαμαν ελεύθεροι και δούλοι,

εσύ τα πάντα δύνασαι να δέσης και να λύσης.

σε μαλακά προσκέφαλα στεφανωμένος γέρνεις,

δεχεσʼ επισκεπτήρια και των τρανών προσκλήσεις

και στης Πρεσβείας έμαθα το τσάι σου πως πέρνεις.



Δέχεσαι θυμιάματα και δωρεάς του πλήθους,

αγγεία τε και κύπελλα και δακτυλιολίθους,

με παραστάσεις κιʼ εγγλυφάς

και παλαιών επιγραφάς.



Να σε μυήσουν προσπαθούν στην κλασικήν παιδείαν,

κι οι της σοφίας γόνοι

ζητούν καλά και σώνει

αρχαιολόγος να γενής καθώς τον Καββαδίαν.



Τον θρίαμβόν σου σήμερα περίτρομος ακούει

Ανατολή και Δύσις,

και πέφτουν όλοι κατά γης και σου φωνάζουν “Λούη, τρέξε να μας πατήσης”.

Μα συ τους λέγεις Γαλλιστί:

“ω σακρενόν και σαπριστί”.



Κι ο νέος κόσμος βρέμεται

καθώς ο γηραλέος,

και των Ρωμηών το κλέος

στα δυό σου πόδια κρέμεται.



Τρις χαίρε, Λούη, νικητά, για σε το παν θυσία

και χάρισμα λοκάντα,

κι έσφιξε το Ρωμαίικο μεγάλη βουρλισία

καθώς το σφίγγει πάντα,

μα συ γιʼαυτά κι αυτά

μη δίνης δυο λεφτά.



Ακου με φλέγμα στωϊκόν το τι καθείς σου ψάλλει

και μην αφίνης το τσαπί

για νʼαποδείξης, τσελεπή,

πως έχεις σαν τα πόδια σου γερό και το κεφάλι.

Φασουλής και Περικλέτος,

ο καθένας νέτος σκέτος



Φ.- Λησμόνησε, βρε Περικλή, μεγάλον πατριώτη κι έλα να κουβεντιάσουμε για τον Αμαρουσιώτη.

Γιʼαυτόν ξεπαρδαλόνεται κι ο κόσμος κι η Κορώνα, κι αν ξένος ήρχετο κανείς από τον Μαραθώνα

κι αν δεν ετύχαινε κι ο Φλακ ʽστη μέση νʼαπομείνη, φαντάσου ποίον όνειδος και ποία καταισχύνη.

Φ.- Και μόνον να το φαντασθώ, βρε Φασουλή βερέμη,

τα γόνατά μου λύνονται και το κορμί μου τρέμει,

κι αισθάνομαι τα μέσα μου πως τα τρυπά στιλέτο...

Φ. - Ποιος να μας τόλεγε ποτέ, καϋμένε Περικλέτο, πως όταν εξημέρωνε Παρασκευής ημέρα η Δοξʼ από τα χώματα του Μαραθώνος πέρα φιρί φιρί μας γύρευε

και νίκαις μας μαγείρευε.

Π.- Τι δόξα που θα χάναμε, βρε Φασουλή, χαράμι,

μα τώρα νενικήκαμεν και δεν με μέλει δράμι

αν μια για πάντα της Βουλής κλεισθή το Παρλαμέντο

κι αν κάνωμʼ εκατό φοραίς καινούριο φαλιμέντο.

Φ.- Μέσα σε τούτη την κοινή Μαραθωνομανία,

όπου καθείς φρενιάζει,

κι εμένα δεν με νοιάζει

αν παν οι παληο Βούλγαροι μες στην Μακεδονία.

Εμπρός στον Μαραθώνειον Βουλγάρους ποιος κυττά;

κι αν νέος Ξέρξης στρατιάς στον Μαραθώνα στείλη,

αλλʼ όμως κάποιος θα βρεθή με πόδια δυνατά

να σπεύση την επιδρομήν εγκαίρως νʼαναγγείλη.

Π. -Τον κόσμον νενικήκαμεν και πάντα τα καθάρματα...

ουγού! και φέρτεν τα βιολιά, και φέρτεν τα σιμάρματα.

Φ.- Ας φιληθούμε, Περικλή, και τούτη μας η νίκη

εσάρωσε για μια στιμή το κάθε ρεζιλίκι.

Π. -Ας φιληθούμε, ξόανο, και τούτο το σπητάλι

την δόξα την ξανάφαγε με το χρυσό κουτάλι,

κι όμως ακόμη βρίσκεταιστης δόξης το προοίμιον...

Φ.- Προχθές ευρέθηκα κι εγώ προς το Πανεπιστήμιον,

κι ιδών καθένα πρόμαχον και πρόγονον πελώριον,

τον μακαρίτην Κοραήν, τον Ρήγαν, τον Γρηγόριον,

κι ενθυμηθείς το Στάδιον και τʼ άλλα γεγονότα,

μετά περιφρονήσεως τους έστρεψα τα νώτα.

Π. -Μπράβο, καλά τους έκανες, κι αξίζεις για φιλί...

κι εγώ, βρε Φασουλή,

τον Παρθενώνα κύτταζα, κειμήλιον αιώνιον,

αλλά τον δρόμον έξαφνα μνησθείς τον Μαραθώνειον,

τόσην φρικτήν αποστροφήν και τόσην αηδίαν

ησθάνθην προς τον Μνησικλήν, Ικτίνον και Φειδίαν,

προς τον αρχαίον Περικλήν και τους λοιπούς επίσης,

που πρέπει νάσαι μέσα μου για να την εννοήσης.

Φ.- Για μασκαράδες σαν κι αυτούς δεν θέλω πια νʼακούσω

και τους προγόνους σκέπτομαι πατόκορφα να λούσω.

Π.- Τα νέα νικητήρια καθείς ας ανακρούση

και τόπος προσκυνήματος ας γίνη το Μαρούσι.

Φ.- Τον Μαραθωνοδρόμον μας ας πάμε να στολίσωμε,

ας πάμε της πατούναις του με τρέλλα να φιλήσωμε,

που νίκην μας εδώρησαν καθʼ όλων των βαρβάρων

και τους κοντούς υψώσαμεν περιφανών λαβάρων.

Π.- Χαίρε, πατρίς μου πότνια κι αν ετινάχθʼ η γούνα μας όμως η δοξʼ από ψηλά κατέβη στην πατούνα μας.

Φ. -Σήμερα με το δίκηο του το κράτος μας θα λέη

πως όλους στην πατούνα του τους γράφει, Περικλέτο,

κι εδώ χιλιάδες αθληταί θα φθάνουν ψωραλέοι

από τα πόδια των Ρωμηών να κόβουνε φιλέτο.

Χαίρε, πατρίς, νενίκηκας, και κόσμο μην ψηφάς...

Π.-Γιʼαυτήν την νίκη σήμερα στηλιάρι δεν θα φας,

κι ας κάνωμε γιουρούσι

στο ξακουστό Μαρούσι,

κι απʼ εκεί μια και δυό, μωρέ φαρμακομύτη,

ας πάρωμε τον δρόμο μας για του Δρομοκαΐτη.

(Εις το Μαρούσι παν κι οι δυο τα ξύλινα ζαγάρια,

και μπρούμητα καταφιλούν του Λούη τα ποδάρια).