Αναφέρετε πως το cd είναι «ένα μπουμπούκι από τρυφερές αναμνήσεις», ποιες είναι οι αναμνήσεις σας που «ξύπνησαν» και έγιναν στίχοι;
«Όταν ζεις στα Ανώγεια τη δεκαετία του ʼ60, της δημιουργίας του πολιτισμού και δίπλα στο σπίτι σου έχει τον Καλομοίρη, το Νίκο Ξυλούρη, το Βασίλη Σουλά, Ψαραντώνη, Νικηφόρο Αεράκη, Στραβό Πασπαράκη... Σαν παιδιά ζούσαμε τη μαυροντυμένη παρουσία της μάνας και ταυτόχρονα το ολιγόλογο παράστημα του Ανωγειανού, ο οποίος δεν ήθελε πολλά λόγια. Αυτή η θυμοσοφία και η αντρογυναίκα η Ανωγειανή, μέσα σε αυτή τη λαίλαπα, τους ναζί που έκαψαν το χωριό, ακόμα δεν είχε αποκατασταθεί η ζωή... Όλοι εμείς σαν παιδιά, οι νέοι, γέροι, μανάδες, αδέλφια, όλοι είμαστε σαν το Μακρυγιάννη στο «εμείς», δεν υπήρχε το εγώ, καμία σχέση με το σημερινό εγώ του ψευτονταή με το 4Χ4, το καμπουράκι.. Εκεί μάθαμε όχι να σπουδάσουμε, να μορφωθούμε, οι αγράμματοι μας μόρφωσαν, σήμερα σπουδάζουμε αλλά η μόρφωση, η παιδεία, πού είναι; Σήμερα, δυστυχώς, το ίντερνετ, η κοκαΐνη , η κλεψιά... δεν είναι τυχαία, είναι προϊόντα του πολιτικού συστήματος, της αδιαφορίας μας, του σαλονιού που καθόμαστε, του ωχαδελφισμού.
Να πω για δύο τραγούδια, ένα κομμάτι, το «Περνά ο καιρός» του Γιώργου Καλομοίρη και το «λαβωμένο αηδόνι», το 1984 το έγραψα ένα βράδυ στα Ανώγεια για το Νίκο Ξυλούρη, που έφυγε λαβωμένος. Όλοι αναφερόμαστε πάντα στους Νίκο Ξυλούρη, Γιώργο Καλομοίρη, Βασίλη Σκουλά, Ψαραντώνη, Αεράκη... γιατί θέλουμε δε θέλουμε είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο της Κρήτης, του πολιτισμού. Αυτός ο πολιτισμός, η μουσική και η ποίηση, η απλότητα και η δύναμη ήρθε από αμόρφωτους, ασπούδαστους ανθρώπους Δε χρειάζεται κανείς να βγάλει πανεπιστήμια για να καταθέσει τον πόνο του, το συναίσθημά του, να τελειώσει μεταπτυχιακά, να έχει εξειδικεύσεις, διατριβές και έρευνες για να αποφασίσει να συνυπάρχει στο εμείς. Οι απλοί Κρητικοί το 1941 αντιστάθηκαν γιατί έτσι έλεγε το ένστικτό τους, δε χρειάζεται ιδιαίτερη μόρφωση να υπερασπίσεις την πατρίδα σου, την έννοια, τον πολιτισμό σου... Μας πλήγωσε αυτός ο θεός ή δαίμονας που πήρε το Νίκο, γιατί; Η προσφορά του φαίνεται σήμερα, τόσα χρόνια μετά. Στο ποίημα έχω αφήσει ένα αιωρούμενο γιατί.
Εμείς σαν παιδιά πήραμε πολλά πράγματα, εξού και ο τίτλος του βιβλίου μου «Δανεικές χαρές», όλα δανεικά και τα αφήνουμε στις νέες γενιές, ό, τι θέλουν ας τα κάνουν, ας πάρουν την ευθύνη. Αυτή η γενίκευση ότι φταίμε εμείς για την κατάντια δε με βρίσκει σύμφωνο.
Ήρθαν οι Ευρωπαίοι και μας είπαν «ξεπατώστε αμπέλια και πάρτε λεφτά», μας κάνανε γκαρσόνια και δεν το καταλάβαμε και ακόμα ψάχνουμε το γιατί. Τα λέω στο ποίημα «Επιδοτούμενες χαρές» που έγραψα πριν από 25 χρόνια... (στο βιβλίο «Δανεικές χαρές»).
Αυτοί οι αγράμματοι μας έδωσαν το κεφάλαιο που λέγεται Κρήτη, Ελλάδα, γλώσσα, εμείς που φτάσαμε σήμερα;
Η παραπάνω μαντινάδα να πω πώς βγήκε, ήμασταν παρέα και ακούω «ok, yes, see you later» και παίρνω μια χαρτοπετσέτα και γράφω το πρώτο κομμάτι «Όποιος λαός τη γλώσσα ντου ξεχνά και δε θυμάται» εκείνη την ώρα αντιστάθηκα με το στίχο.
Φταίμε, λοιπόν, εμείς που παρατήσαμε τις δικές μας αξίες.»
Πώς πιστεύετε ότι μπορούμε να ανατρέψουμε την κατάσταση;
«Εκεί που έχουμε φτάσει, μια που η εξάρτησή μας από το οικονομικό είναι το παν, δεν υπάρχει λιτότητα.
Αυτά τα μηνύματα που οι Γερμανοί, Γάλλοι, Γιαπωνέζοι μας περνάνε διαφοροποιώντας τις ανάγκες μας και μας τα πλασάρουν μέσω ίντερνετ.. το παιδί δεν μπορεί να τη βγάλει με ένα ντάκο και μία ελιά.
Αν δούμε απλά τη ζωή μας θα μπορούμε να αντισταθούμε γιατί όταν καθόμαστε μοιρολατρικά να λέμε «δεν έχω».. Βεβαίως δεν έχεις ό, τι και ο πλούσιος, μα, δεν κατάλαβα, την ιστορία την κίνησαν ποτέ οι πλούσιοι, οι δέκα; Οι δυναμικές μειοψηφίες έκαναν πάντα την εξέλιξη της κοινωνίας. Θα πρέπει να σηκωθούμε από τους πάγκους μας, η νεολαία να εγκαταλείψει το ιντερνέτ, όχι να μην έχει πληροφορίες. Το θέμα είναι ότι μέσα εκεί υπάρχει όλη η διαφθορά και κάνει τον άνθρωπο να φτάνει σε ένα σημείο και αυτοκτονούν.. Ας σηκωθούμε να πάμε στις γειτονιές μας, η βεγγέρα, η παρέα, είναι δυνατό να μη μιλάμε μεταξύ μας. Φτάσαμε στο σημείο να ξεχάσουμε τις αξίες μας. Ο πολιτισμός δε θέλει φασαρία και θορύβους πολλούς, είναι σιωπή, πρόβλεψη και αντίσταση.»
