Παίκτης, διαιτητής, παράγοντας, προπονητής. Όλες τις θέσεις του μπάσκετ έχει υπηρετήσει ο Μιχάλης Δασκαλάκης στα 50 και πλέον χρόνια που ασχολείται με το αγαπημένο του άθλημα. “Δεν το πρόδωσα ποτέ και πάντα προσπαθούσα να του δώσω περισσότερα από αυτά που έπαιρνα”, μας λέει ένας από τους ελάχιστους, πλέον, παλιούς του αθλήματος στο νησί. Για χρόνια το “Ατλαντίς”, αποτελούσε τόπο συνάντησης μπασκετικών αλλά και εκδηλώσεων. Εκεί ήταν το ορμητήριο του κ. Δασκαλάκη πριν το αφήσει (αναγκαστικά) και... μαζί την ΓΕΗ για να κάνει το... αγροτικό του στο νησί με την προπονητική. Μπορεί οι περισσότεροι εξ ημών να τον νιώθουμε παράγοντα αλλά ο μουσάτος, μειλίχιος, πράος Δασκαλάκης κατέχει ένα ρεκόρ προπονητικής για το οποίο, όπως λέει, νιώθει υπερήφανος.
Έχει κοουτσάρει πάνω από 2000 αγώνες εθνικών κατηγοριών, Κυπέλλου, διεθνών, μικτών, αναπτυξιακού, τοπικών πρωταθλημάτων κ.λπ. “Και να ξέρεις, δεν έχω δεχθεί ποτέ τεχνική ποινή ούτε ως παίκτης”, σημειώνει με υπερηφάνεια.
Φυσικά η ΓΕΗ αποτέλεσε “το πιο γλυκό κομμάτι της αθλητικής μου ζωής”, λέει, και τονίζει: “ΓΕΗ ποτέ ξανά δεν θα υπάρξει όσον αφορά τον τρόπο λειτουργίας και δουλειάς”.
Ερ.: Πότε ξεκινήσατε να ασχολείστε με τον αθλητισμό;
Aπ.: Στην Αθήνα, όπου γεννήθηκα, πιτσιρικάς 10 χρονών, άρχισα να παίζω ποδόσφαιρο όπως όλοι τότε, στο σχολείο, στο δρόμο, στις αλάνες, να κάνω στίβο, που μʼ αρέσει πολύ, στο στάδιο του Εθνικού Αθηνών και να παίζω μπάσκετ στα γήπεδα του “Φωκιανού” που ήταν τα πιο κοντινά στο σπίτι μου. Βέβαια τις Κυριακές, πήγαινα να βλέπω την ΑΕΚ στη Ν. Φιλαδέλφεια, όπου σʼ αυτό το γήπεδο (χωμάτινο τότε) έχω παίξει ποδόσφαιρο, κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Παράλληλα με το ποδόσφαιρο λοιπόν, έπαιζα μπάσκετ, βόλεϊ πινγκ-πονγκ και έκανα στίβο (άλματα-δρόμους) με καλές επιδόσεις.
Ερ.: Το μπάσκετ πώς σας τράβηξε τελικά;
Απ.: Το μπάσκετ, όπως ανέφερα, μπήκε στη ζωή μου πριν 55 περίπου χρόνια, όταν πήγα στην 6η Δημοτικού, στη Σχολή Μωραΐτη, από παιδί με τράβηξε αμέσως. Έδεσα μαζί του, κόλλησα και από τότε το υπηρέτησα με συνέπεια πάντα σε όλους τους τομείς μέχρι σήμερα. Είναι η αδυναμία μου, γιατί από την πρώτη στιγμή με γοήτευσε, ένιωσα ένα σκίρτημα, μια έλξη, μια ξαφνική αλλά και συνάμα παράξενα γνώριμη σχέση αγάπης από το παρελθόν. Το μπάσκετ πάντα μου θυμίζει τη γυναίκα μου, που πριν μπει ακόμα στη ζωή μου, είχε πολύ ζήσει στα όνειρά μου.
Ερ.: 44 χρόνια στο μπάσκετ και 2 στην προεδρία της ΕΚΑΣΚ. Τι θα θυμάστε περισσότερο και τι θα θέλατε να ξεχάσετε από όλη την διαδρομή σας;
Aπ.: Μέσα σʼ αυτή τη διαδρομή τόσων ετών, διδάκτηκα πάρα πολλά. Δεν εννοώ μόνο από τις σχολές προπονητών και τα σεμινάρια τεχνικής κατάρτισης, αλλά και μέσα από την πολύχρονη καθημερινή επαφή και ενασχόλησή μου με το μπάσκετ, με όποια μορφή ή παρουσία. Σε όποιο τομέα ή φορέα, σε κάθε τόπο, χώρο και χρόνο ενέργειας, ευτυχώς χωρίς χρονόμετρα γιατί κι εγώ ο ίδιος θα τρελαινόμουν από αυτά τα απίστευτα αποτελέσματα συμμετοχής. Από αυτά λοιπόν τα πραγματικά χρόνια μάθησης (ακόμα και τώρα προσθέτεις εμπειρίες), υπάρχουν πολλές αναμνήσεις και θύμησες. Καλές και κακές, ευχάριστες και δυσάρεστες, γλυκές χαρές και πίκρες απογοητεύσεις. Κρατώ πάντα τις πρώτες που σίγουρα είναι λιγότερες, για να θυμάμαι και ξεχνώ τις δεύτερες, γιατί έτσι έχω μάθει να κάνω. Έχω μάθει από αυτό το μεγάλο σχολείο μιας ολόκληρης ζωής, να αναλαμβάνω κάθε ευθύνη, άσχετα αν δεν μου αναλογεί όλη ή καθόλου. Έχω μάθει να ξέρω να χάνω, αλλά να ξέρω και να κερδίζω και φυσικά πάντα να σέβομαι νικητή και ηττημένο. Έμαθα ότι για να γίνεις καλός παίκτης πρέπει πρώτα να είσαι καλός συμπαίκτης, και πάντα όλοι με θεωρούσαν καλό συμπαίκτη, από τότε που έπαιζα μπάσκετ στον Εργοτέλη και στη ΓΕΗ, μέχρι τώρα στην ΕΚΑΣΚ των τόσων προβλημάτων. Η φιλοσοφία μου ως προπονητή πάντα ήταν: όταν χάνει η ομάδα φταίει ο προπονητής, όταν κερδίζει η ομάδα οφείλεται στους παίκτες και προσπαθούσα πάντε να οφείλεται στους παίκτες. Από το μπάσκετ έχω χάσει πολλά. Δεν μιλάω για χρήματα μόνο. Αυτό είναι το λιγότερο, υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά αγαθά που δεν θέλω να αναφέρω. Χαλάλι όμως... Το κέρδος μου από το μπάσκετ είναι ότι έκανα πραγματικούς φίλους, όπως νιώθω εγώ τη φιλία, γιατί όσο πιο λίγους φίλους έχεις, τόσο λιγότερο προδωμένος θα νιώθεις. Έκανα λοιπόν λίγους στο Ηράκλειο, κάμποσους στην υπόλοιπη Κρήτη, λίγο πιο πολλούς στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Ακόμη μεγάλη χαρά μου δίνει όταν με σταματάνε στο δρόμο παλιοί αθλητές/τριες (ορισμένους δεν αναγνωρίζω γιατί έχουν αλλάξει) και μου λένε ένα γεια. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ικανοοίηση για μένα. Πιστεύω ότι τόσα χρόνια δεν έχω αδικήσει κανένα, εν γνώσει μου τουλάχιστον, εκτός βέβαια από ένα σίγουρα, που είναι η γυναίκα μου.
Ερ.: Ποιο ήταν το γεγονός που όλα αυτά τα χρόνια σάς έκανε μεγαλύτερη εντύπωση;
Aπ.: Φυσικά, το βράδυ της 4ης Απριλίου 1968 στο Παναθηναϊκό Στάδιο την κατάκτηση του 1ου Ευρωπαϊκού Κυπέλλου που πήρε η ΑΕΚ της Ελλάδας, με τους 80.000 φιλάθλους μέσα και 10.000 απέξω που φώναζαν χωρίς να βλέπουν τον αγώνα, επειδή παρακολουθούσα όλους τους αγώνες της ΑΕΚ, εκείνο το βράδυ εκστασιάστηκα, βλέποντας όλους τους Έλληνες ενωμένους, να χειροκροτούν μια καθαρά ελληνική ομάδα, με Έλληνα προπονητή και παίκτες (μόνο τον Γιώργο “Αμερικανο” είχε, τον “Παγκόσμιο”) να κερδίζει. Θυμάμαι τον αδελφό μου και την παρέα μας, δίπλα, φιλάθλους του Ολυμπιακού να πανηγυρίζουν μαζί μας αγκαλιασμένοι όλοι μαζί να σηκώνουμε τις κιτρινόμαυρες σημαίες”. Πού να το δεις αυτό σήμερα...
Ερ.: Παίκτης, διαιτητής, προπονητής, παράγοντας, πρόεδρος ένωσης. Αν ξεκινούσατε τώρα ποια θέση θα θέλατε να είχατε;
Aπ.: Η θέση του παίκτη σίγουρα είναι πιο εύκολη. Λιγότερο εύκολη του διαιτητή, ακολουθεί του προπονητή και τέλος του παράγοντα (του σωστού παράγοντα) που είναι και η πιο δύσκολη. Αυτά λέει η εμπειρία μου τόσα χρόνια. Είναι θέμα χαρακτήρα του καθενός, βούλησης, διάθεσης και γνώσεων. Αν επιθυμεί τα εύκολα ή τα δύσκολα. Αν αγαπά το μπάσκετ πραγματικά ή αν περιστασιακά ασχολείται και ανάλογα με τα “κέρδη”. Εγώ πάντως διάλεξα αυτό που από μικρός έμαθα να κάνω. Στη σημερινή εποχή όλες οι θέσεις είναι πιο δύσκολες αναλογικά πάντα, αλλά αντιμετωπίζονται από ορισμένους ευκολότερα, σε σχέση με τα κίνητρα, κι αυτό χωρίς σχόλια. Εδώ φυσικά, μου ʽρχεται στο νου η ατάκα ενός μεγάλου μπασκετάνθρωπου της Ελλάδας, του Φαίδωνα Ματθαίου: “Η δουλειά του προπονητή δεν είναι δύσκολη όταν δεν ξέρεις να την κάνεις”.
Ερ.: Γιατί οι περισσότεροι σάς έχουν στο μυαλό τους ως παράγοντα-”πρόεδρο” της ΓΕΗ και όχι ως προπονητή αν και αυτή η θέση ήταν για περισσότερα χρόνια;
Απ.: Τότε δεν υπήρχαν απαγορευτικές διατάξεις, συνδικαλιστικοί περιορισμοί και ασυμβίβαστα. Ούτε διλήμματα όπως αν το ηθικό είναι και νόμιμο. Τα κάναμε όλα εφόσον μπορούσαμε με την παιδεία που είχαμε. Από τον “πρόεδρο” ή χρηματοδότη μέχρι τον φροντιστή και καθαριστή. Είχα όμως πάντα το “γνώθι σʼ αυτόν”. Παίκτης της ΓΕΗ από το 1976-78, προπονητής σε όλα τα μικρά τμήματα και από το 78/79 στα δύσκολα, στην διοίκηση της ΓΕΗ που την επαναδραστηριοποιήσαμε σε σωστή θέση, με λίγους φίλους, που στη συνέχεια γίναμε πολλοί έχοντας την υπευθυνότητα του μπάσκετ.
Τα αποτελέσματα μιας μικρής επαρχιακής ομάδας που ξεκίνησε από το μηδέν και για 15 χρόνια πρωταγωνιστούσε στην Κρήτη είναι γνωστά. Η ΓΕΗ εκπροσώπησε επάξια το κρητικό μπάσκετ πανελληνίως, για πολλά χρόνια και στους άνδρες και στις γυναίκες παράλληλα, σε εθνικές κατηγορίες και διάφορα μικρά πανελλήνια πρωταθλήματα, με αποκορύφωμα την μεγάλη επιτυχία των εφήβων το 1984 στην Άρτα, με την 3η πανελλήνια θέση, που δυστυχώς μέχρι σήμερα, 28 χρόνια μετά, παραμένει ρεκόρ ακατάρριπτο.
Προσέξτε με, ΓΕΗ ποτέ ξανά δεν θα υπάρξει, όσον αφορά τον τρόπο λειτουργίας και δουλειάς με τις συνθήκες που υπήρχαν τότε, αλλά και την ομόνοια, σύμπνοια και οικογενειακό κλίμα που υπήρχε πάντα, μεταξύ διοίκησης-προπονητών και αθλητών.
Όμως οι εποχές αλλάζουν και μαζί τους ο τρόπος σκέψης των ανθρωπων!! Γιʼ αυτό...
Ερ.: Αν σας έλεγαν ελάτε για πρόεδρος στη ΓΕΗ ποια λάθη του παρελθόντος δεν θα επαναλαμβάνατε; Αλήθεια γιατί δεν επαναλειτουργεί το “παιδί” σας, η ΓΕΗ;
Aπ.: Φυσικά και κάναμε αρκετά λάθη, από τα οποία μάθαμε αλλά το σωματείο στο μπάσκετ, και αυτό έχει σημασία, πρωταγωνιστούσε για πολλά χρόνια, με παιδιά από την Κρήτη. Αυτό ίσως ενόχλησε κάποιους... που μας αντιμετώπισαν με φθόνο αλλά δεν πειράζει, έτσι είναι ο κόσμος. Αντώνη επειδή έζησες από κοντά ορισμένες καταστάσεις, στα έχω εξομολογηθεί. Η ΓΕΗ αποτελεί το πιο γλυκό κομμάτι της αθλητικής μου ζωής. Την αγάπησα σαν “παιδί” μου και της έδωσα τον εαυτό μου. Αλλά... ό,τι πιότερο αγαπάμε μας πληγώνει πιο βαθιά.
Ακόμη και τώρα, σήμερα, με πιέζουν φίλοι, παλιοί αθλητές-τριες να την ξαναφτιάξουμε. Ίσως αν ήμουν 20 χρόνια νεότερος να το έκανα. Τώρα θυμάμαι μόνο τα καλά που περάσαμε, τις τόσες χαρές του μπάσκετ που ζήσαμε μαζί της και προπαντός όλα αυτά τα υπέροχα παιδιά, αγόρια-κορίτσια, που πέρασαν και θα είναι πάντα στην καρδιά μου.

