Ακούγοντας τον Σήφη Κορωνάκη να βγάζει φωνή απόγνωσης και να καλεί σε βοήθεια για να αποφευχθεί το… ναυάγιο του ΟΦΗ πολλές σκέψεις μου έρχονται στο μυαλό.

Περνούν σαν…κινηματογραφική ταινία από μπροστά μου τα πιο σημαντικά γεγονότα που έλαβαν χώρα από το 1996 μέχρι σήμερα, από την ημέρα που έφυγε από την ζωή ο μεγάλος ευεργέτης αυτής της ομάδας μέχρι σήμερα που ο ΟΦΗ έχει πάρει τον κατήφορο και η τύχη του κρέμεται από μια κλωστή, την οποία κρατάει με μεγάλη δυσκολία για να μην σπάσει ένας συνταξιούχος παλαίμαχος παίκτης.

Αναρωτιέμαι αν ήρθε η ώρα που το μοιραίο μοιάζει αναπόφευκτο ή αν θα βρεθεί και πάλι κάποιο αόρατο χέρι να δώσει βοήθεια και παράταση ζωής διότι πάντα ο ΟΦΗ την ύστατη ώρα έβρισκε από κάπου να πιαστεί. Αναρωτιέμαι αλλά δεν βλέπω πώς μπορεί να γίνει αυτό γιατί όπως έχω ξαναγράψει ο ΟΦΗ μοιάζει με τον ασθενή που βρίσκεται στην εντατική και διατηρείται στην ζωή με τα σωληνάκια. Μια, δυο, τρεις μπορεί να αντέξει, και ο ΟΦΗ άντεξε σε πολλές δύσκολες καταστάσεις, αλλά κάποτε οι αντοχές τελειώνουν. Σε αυτές τις δύσκολες ώρες ο μόνος που βρίσκεται δίπλα στην ομάδα και πονάει πραγματικά είναι ο κόσμος σαν την μάνα πάνω από το παιδί της. Όλοι οι υπόλοιποι

α-μέτοχοι παρακολουθούν εκ του μακρόθεν το τέλος να έρχεται. Τελικά τις πταίει και ο ΟΦΗ έχει μείνει μόνος και αβοήθητος; Αναρωτιέται ο κόσμος πού είναι οι επιχειρηματίες του Ηρακλείου και γιατί απέχουν.

Η απάντηση μπορεί να δοθεί με ένα ερώτημα; Γιατί αποχώρησαν κακήν κακώς όλοι οι επιφανείς επιχειρηματίες που κατά καιρούς ανταποκρίθηκαν στα κελεύσματα της ομάδας; Τα τελευταία χρόνια πέρασε από τον ΟΦΗ το αφάν γκατέ του επιχειρηματικού κόσμου του Ηρακλείου. Μερικά από τα πιο ισχυρά ονόματα της κοινωνικοπολιτικοεπιχειρηματικής ζωής του τόπου. Καράτζης, Λεμπιδάκης, Παπακαλιάτης κ.α. Κάποιοι από αυτούς θα μπορούσαν άνετα να είναι οι ιδιοκτήτες αυτής της ομάδας. Κι όμως όλοι την έκαναν…με ελαφρά πηδαματάκια και μάλιστα ενώ είχαν βάλει και χρήματα στην ΠΑΕ. Τι ήταν αυτό που τους απώθησε από το να μείνουν και να ασχοληθούν ακόμα πιο ενεργά με αυτή την ομάδα; Είναι μόνο τα χρέη; Η αρρωστημένη διοικητική κατάσταση που διαιωνίζεται τα τελευταία χρόνια; Η συμπεριφορά μιας μερίδας του κόσμου που την μια σε κάνει θεό και και την άλλη σε παίρνει στο κυνήγι; Είναι όλα αυτά μαζί; Αν ποτέ καταφέρουμε να πάρουμε απάντηση σε αυτό το ερώτημα το οποίο κάθε άλλο παρά ρητορικό είναι τότε μπορούμε να έχουμε και την απάντηση γιατί αυτή την δύσκολη ώρα ουδείς ανταποκρίνεται στις εκκλήσεις για βοήθεια.

Και τι απέμεινε πλέον; Ένας παλαίμαχος που αν μη τι άλλο το λέει η καρδιά του να προσπαθεί να μιμηθεί τον Κουταλιανό και να τραβήξει με τα δόντια του ένα μεγάλο φορτίο. Όλοι οφείλουμε να εξάρουμε την τόλμη του και την ανιδιοτελή προσφορά του σε αυτή την προσπάθεια αλλά μόνος του τι μπορεί να κάνει άραγε; Μόνο ο θεός μπορεί να τον βοηθήσει αλλά κι αυτός με τόσα προβλήματα γύρω του πού να στρέψει την προσοχή του..

Νίκος Μαρκάκης