Κι αυτό καθώς στην παρθενική του παρουσία στην κατηγορία το 2004-05 η παραμονή που δεν ήλθε ήταν ξεκάθαρη προτεραιότητα, ενώ φέτος οι αρχικές εξαγγελίες παρέπεμπαν σε πλέι – οφ και ήταν η πρώτη φορά που η λέξη σωτηρία ήταν απαγορευμένη στο λεξιλόγιο του.
Κι όμως τα όνειρα όχι μόνο διαψεύστηκαν, αλλά «κατακρημνίστηκαν» πανηγυρικά, σε μια χρονιά που τα λάθη σε κάθε τομέα ήταν καταδικαστικά.
Λάθη διοικητικά, και αγωνιστικά. Λάθη που αντί να διορθωθούν, επαναλαμβάνονταν, με τον Εργοτέλη να «πέφτει» στο τέλος «ανοχύρωτος» από μέσα κι απʼ…έξω καθώς και το παρασκήνιο έβαλε το χέρι του για να τον σπρώξει στο γκρεμό.
Με μια ομάδα που κράτησε τον κατά πολύ «γηρασμένο» βασικό της «κορμό», τα σημάδια ήταν αρνητικά από το ξεκίνημα.
Η «καθίζηση» ωστόσο επήλθε στο δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος.
Οι «κιτρινόμαυροι» έκλεισαν το πρώτο μισό της διοργάνωσης στην 8η θέση, συγκεντρώνοντας 18 βαθμούς. Η πορεία του δεύτερου γύρου που ξεκίνησε μάλιστα με νίκη απέναντι στον Πανιώνιο ήταν εφιαλτική.
Μία μόλις νίκη σε 14 παιχνίδια και συγκομιδή 8 βαθμών σʼ αυτό το διάστημα έφερε την Κρητική ομάδα στη 14η θέση.
Ολόκληρος ο δεύτερος γύρος ήταν ένα άθροισμα χαμένων ευκαιριών, κι ενώ περιθώρια υπήρχαν μέχρι την ύστατη ώρα καθώς αν ο Εργοτέλης κέρδιζε την τελευταία αγωνιστική στην Ξάνθη την ομώνυμη ομάδα θα πήγαινε σε αγώνα μπαράζ με την Κέρκυρα.
Η αδυναμία τους να ανταποκριθούν στα αγωνιστικά τους καθήκοντα, έκαναν τους «κιτρινόμαυρους» εύκολο θύμα, και η «στοχοποίηση» από το παρασκήνιο που είχε φανεί από τον πρώτο γύρο με «σφαγιαστικές» διαιτησίες κορυφώθηκε στο φινάλε, χωρίς όμως κι ο Εργοτέλης να σταθεί εμπόδιο σʼ αυτούς που προσπάθησαν και τελικά κατάφεραν να τον βλάψουν.
