Εκλογές «κρίσης» για όλη την Ευρώπη χαρακτηρίζει τις εκλογές της 6ης Μαΐου ο υποψήφιος βουλευτής ΠΑΣΟΚ Ηρακλείου Φραγκίσκος Παρασύρης.

Σε συνέντευξη του στην «Π», ο κ. Παρασύρης μιλά για το τέλος των αυτοδύναμων κυβερνήσεων, για τις παθογένειες του «μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος», αλλά και για την ανάγκη να υπάρξει μια σταθερή κυβέρνηση που θα μπορέσει να χειριστεί τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις.

Ο κ. Παρασύρης αναφέρεται ακόμα στην κρίση ταυτότητας του πολιτικού συστήματος, ενώ υποστηρίζει πως ακόμα και οι δανειστές της χώρας έχουν αναγνωρίσει ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο πρόσθετων οριζόντιων περικοπών.

Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης έχει ως εξής:

Ερ: Πριν από 2 μέρες ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανακοίνωσε τις προγραμματικές θέσεις του Κινήματος για το κράτος και τη διαφάνεια. Συμφωνείτε με τις προτάσεις αυτές; Απʼ ότι θυμάμαι είχατε καταθέσει πρόσφατα κι εσείς παρόμοιες προτάσεις για το πολιτικό σύστημα.

Απ: Έχετε δίκιο. Από τον περασμένο Ιανουάριο μαζί με συναδέλφους μου νέους βουλευτές είχαμε καταθέσει μια ολοκληρωμένη πλατφόρμα προτάσεων ειδικότερα για την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος. Για το πώς στην ουσία θα επανακτήσουμε ως πολιτικό σύστημα την αξιοπιστία απέναντι στην κοινωνία. Και το πώς θα ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών. Οπότε οι προτάσεις του Προέδρου μας, όπως η ριζική αλλαγή της φυσιογνωμίας των κομμάτων και η δραστική μείωση της κρατικής χρηματοδότησης, η εξάλειψη της παραγραφής και κάθε ειδικής μεταχείρισης για τους υπουργούς, καθώς και η απαγκίστρωση από το «πρωθυπουργικό-κεντρικό» σύστημα, με βρίσκουν απολύτως σύμφωνο. Θα πρέπει όπως τόνισε και ο Πρόεδρος μας να υπάρξει μία Συνταγματική Αναθεώρηση με αλλαγές στον εκλογικό νόμο τις Ανεξάρτητες Αρχές, τη Δικαιοσύνη. Προσωπικά, θεωρώ ότι υπάρχει περιθώριο για ακόμα μεγαλύτερες τομές. Για παράδειγμα, να καταργηθεί η βουλευτική σύνταξη. Δεν βλέπω το λόγο ο βουλευτής να μην περιορίζεται στη σύνταξη που απορρέει από το κανονικό του επάγγελμα. Να υπάρξει ασυμβίβαστο μεταξύ της θέσης του βουλευτή με τη θέση του υπουργού και γιατί όχι; Να υπάρξει και θεσμοθέτηση χρονικού ορίου δύο θητειών για τους βουλευτές.

Ερ: Ναι, αλλά φτάνει αυτό για να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ κοινωνίας και πολιτικών;

Aπ: Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας όλοι όσοι μετέχουμε στα κοινά, πρέπει να ξεκινήσουμε από τη βασική παραδοχή ότι αυτή τη στιγμή οι πολίτες έχουν φτάσει στα όριά τους με το πολιτικό σύστημα. Έχει καταρρεύσει η εμπιστοσύνη των πολιτών στους πολιτικούς. Και δικαιολογημένα, σε πολύ μεγάλο βαθμό. Διότι έχει καταρρεύσει η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος με την συνήθη μεταπολιτευτική πρακτική του "άλλα λέω, άλλα εννοώ, άλλα κάνω". Η απάντηση όμως δεν μπορεί να είναι πάλι το χάιδεμα των αυτιών, οι ευχάριστες, δήθεν φιλολαϊκές υποσχέσεις. Όσο η πολιτική και οι εκπρόσωποί της ταυτίζονται με τέτοιες πρακτικές, τόσο τα προβλήματα θα οξύνονται και θα μας πνίγουν. Για να ανακτηθεί η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, το πρώτο και κρίσιμο που πρέπει να κάνουμε όλοι όσοι συμμετέχουμε στη δημόσια ζωή, είναι να πούμε την αλήθεια και μόνον αλήθεια. Το δεύτερο είναι η συνέπεια λόγων και έργων: να κάνουμε πράξη τις δεσμεύσεις μας, χωρίς παλινωδίες.

Ερ: Μιλάτε για αλήθεια. Εκτιμάτε ότι το ΠΑΣΟΚ λέει όλη την αλήθεια στον κόσμο για τα μέτρα του Ιουνίου;

Απ: Αυτές οι εκλογές είναι ίσως οι πρώτες που οι πολίτες έχουν όλη την εικόνα ξεκάθαρη μπροστά τους. Χωρίς φτιασιδώματα και επικαλύψεις. Καμία αστήρικτη υπόσχεση, καμία "λίστα δώρων", καμία εύκολη δέσμευση, καμία επίπλαστη πραγματικότητα δεν πρόκειται να γίνει πιστευτή. Το ΠΑΣΟΚ υπέστη και το κόστος του προεκλογικού μαξιμαλισμού και τη φθορά της μετεκλογικής αλήθειας. Τον ίδιο δύσκολο δρόμο πλέον θα αναγκαστούν να διαβούν όλα τα κόμματα. Σε ό,τι με αφορά δεν θα ακούσετε από μένα υποσχέσεις για τις οποίες δεν μπορώ να δεσμευθώ. Δεν θα ακούσετε κάτι λιγότερο από την αλήθεια.

Ερ: Οι πολίτες φοβούνται πως ο λογαριασμός θα έρθει μετά τις εκλογές καθώς είναι γνωστό πως θα πρέπει να παρθούν μέτρα 11 δισεκατομμυρίων ευρώ. Φοβούνται πως πάλι δεν θα βγαίνουν τα κουκιά και θα κληθούν να πληρώσουν εκείνοι το μάρμαρο με νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις.

Απ: Περιθώρια για οριζόντιες περικοπές δεν υπάρχουν. Αυτό το έχουν αναγνωρίσει και οι δανειστές μας. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει τονίσει πολλές φορές, το έκανε και στην ομιλία του στο Ηράκλειο πως η προσαρμογή αυτή θα πρέπει να είναι σε τρία αντί για δύο χρόνια. Έτσι θα υπάρχει χρόνος ώστε να παρθούν όλα εκείνα τα μέτρα που θα οδηγήσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα χωρίς να κινδυνέψουν μισθοί και συντάξεις. Να δώσω ένα απλό παράδειγμα. Ο ΟΣΕ και οι αστικές συγκοινωνίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη κοστίζουν στον κρατικό προϋπολογισμό 2 δισ. ευρώ κάθε χρόνο. Αν προχωρήσει άμεσα η αποκρατικοποίηση τους τότε στην τριετία θα έχουμε μόνο από αυτούς τους επί χρόνια ζημιογόνους οργανισμούς σχεδόν τα μισά χρήματα από αυτά που απαιτούνται. Κακά τα ψέματα, το κράτος ως επιχειρηματίας έχει αποτύχει. Δεν μπορούμε πλέον να κάνουμε και πάλι πίσω. Οι αποκρατικοποιήσεις πρέπει να προχωρήσουν και μάλιστα άμεσα. Και έσοδα θα φέρουν στα δημόσια ταμεία αλλά και θα απαλλάξουν τον προϋπολογισμό από βάρη που έπρεπε να είχαν φύγει εδώ και χρόνια.

Ερ: Αν, όπως φαίνεται, δεν υπάρξει αυτοδυναμία, εσείς τι θα προτιμούσατε: μια συνεργασία ΠΑΣΟΚ - ΝΔ ή μια ευρύτερη συμφωνία και με κάποια κόμματα της Αριστεράς;

Απ: Κατ' αρχάς είναι θεμελιώδης η διαφορά στην εξέλιξη. Προχωράμε σε μια αλλαγή του πολιτικού συστήματος μέσα από την παραδοχή ότι προς το παρόν τουλάχιστον το μονοκομματικό μοντέλο αυτοδύναμων κυβερνήσεων έκλεισε τον κύκλο του. Η νέα εποχή χρειάζεται κουλτούρα συνεργασιών απέναντι στην λογική Σαμαρά που ακόμα και σήμερα μιλάει για αυτοδυναμίες και επαναλήψεις εκλογών. Η κατάσταση της χώρας απαιτεί υπευθυνότητα και σοβαρότητα από όλους. Και για το λόγο αυτό, εκτιμώ ότι θα ήταν ευχής έργο να συμμετάσχει στην κυβέρνηση και η ΔΗΜΑΡ, ώστε να διαλυθεί επιτέλους αυτός ο μύθος που θολώνει τον ορίζοντα της χώρας. Ότι υπάρχει, τάχα, κάποια μαγική εναλλακτική λύση, διαφορετική από αυτήν που ακολουθούμε. Ας καθίσουν, λοιπόν, στα κυβερνητικά έδρανα τα μέλη της ΔΗΜΑΡ για να φανεί ξεκάθαρα ότι άλλη λύση, ιδανική και ανώδυνη, απλά δεν υφίσταται.

Ερ: Θεωρείτε όμως ότι μια συγκυβέρνηση, έστω και με μέρος της Αριστεράς, αρκεί για να έχουμε μια σταθερή κυβέρνηση που θα καταφέρει να «σπάσει αυγά»;

Απ: Ασφαλώς και όχι, γιατί η κρίση που βιώνουμε δεν είναι μόνο κρίση οικονομική, κοινωνική και πολιτική. Είναι τελικά κρίση ταυτότητας. Δεν γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, πού θέλουμε να πάμε τη χώρα και με ποιο τρόπο θα το πετύχουμε. Η υπέρβαση αυτής της κρίσης απαιτεί εθνική ενότητα και συνεννόηση. Απαιτεί μια εθνική συμφωνία όλων των ηγεσιών του τόπου. Οικονομικές, πολιτικές, συνδικαλιστικές θα πρέπει να συμφωνήσουν στα βασικά, στα κεντρικά, στα υπαρξιακά για τη χώρα. Θα πρέπει να βρούμε εκείνες τις απαραίτητες συγκλίσεις που θα μας βγάλουν από τα σημερινά αδιέξοδα. Προσωπικά, είμαι βέβαιος ότι παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις που μπορεί να έχουμε, μπορούμε να συμφωνήσουμε τουλάχιστον στην κατεύθυνση στην οποία θα κινηθούμε. Μια κατεύθυνση που θα πρέπει να έχει ξεκάθαρα προοδευτικά χαρακτηριστικά και να βάζει οριστικά τέλος στη στασιμότητα και τις παθογένειες του χθες.

Ερ: Για εσάς τι κρίνεται στις εκλογές αυτές;

Απ: Με μια φράση, κρίνεται η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Το δίλημμα είναι ένα και ξεκάθαρο. Ευρώπη ή βαλκανιοποίηση.

Ερ: Κύριε Παρασύρη όλα τα πολιτικά κόμματα, όλοι οι υποψήφιοι αλλά και οι πολίτες χαρακτηρίζουν τις εκλογές ως τις κρισιμότερες για το μέλλον της χώρας. Γιατί να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, ένας μισθωτός που είδε το εισόδημα του να μειώνεται ή ένας συνταξιούχος που η σύνταξη του συνεχώς μειώνεται ή ένας ιδιωτικός υπάλληλος που έχει να επιλέξει ανάμεσα στην ανεργία ή τη δραστική μείωση του μισθού του;

Απ: Κανείς δεν μπορεί να είναι ικανοποιημένος με τις μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις. Ούτε και εμείς οι ίδιοι που κληθήκαμε να πάρουμε αυτά τα σκληρά για τους πολίτες μέτρα. Όμως πείτε μου ήταν προτιμότερη η χρεοκοπία και η στάση πληρωμών; Βρεθήκαμε μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα και νομίζω πως η όποια άλλη επιλογή θα οδηγούσε τη χώρα σε τριτοκοσμικές καταστάσεις. Τότε δεν θα είχαμε ούτε μισθούς ούτε συντάξεις και θα οδηγούμασταν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Έχουμε όμως πλέον δρομολογήσει μία πορεία για τη χώρα που είναι απαλλαγμένη από ένα μεγάλο μέρος από το δημόσιο χρέος της. Έχει γίνει μία τεράστια περιστολή δαπανών στον δημόσιο τομέα και θα γίνει ακόμα μεγαλύτερη σε τομείς που αποτελούν πληγή για τα δημόσια ταμεία. Αυτό που πλέον όμως είναι πρώτη προτεραιότητα για το ΠΑΣΟΚ είναι πρωτίστως οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις αλλά και οι αποκρατικοποιήσεις.

Ερ: Παρʼ όλα αυτά κ. Παρασύρη, υπάρχει έντονη η ανάγκη του κόσμου να ρίξει ψήφο διαμαρτυρίας. Να τιμωρήσει δηλαδή τα δυο μεγάλα κόμματα.

Απ: Θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο σε όλους τους πολίτες ότι οι εκλογές αυτές δεν έχουν χαρακτήρα ευρωεκλογών ή δημοτικών εκλογών. Μια γερμανική εφημερίδα χαρακτήρισε την 6η Μαΐου ως ημέρα κρίσης για την Ευρώπη, λόγω των ταυτόχρονων εκλογών στη Γαλλία και την Ελλάδα. Ναι, υπάρχει ο θυμός και η διαμαρτυρία. Το κατανοώ απόλυτα. Αλλά υπάρχει και η 7η Μαΐου. Την επόμενη μέρα των εκλογών η χώρα θα πρέπει να έχει μία κυβέρνηση που θα προχωρήσει τις αλλαγές και τις μεταρρυθμίσεις που είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίες. Αν πάμε στη λογική του κ. Σαμαρά με συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις έχει σκεφτεί κανείς τι θα γίνει στη χώρα; Ποια κυβέρνηση θα υπάρχει; Ποιος θα διαπραγματευτεί με την Τρόικα για τις περικοπές δαπανών που θα πρέπει να υλοποιηθούν; Ποιος θα συνεχίσει την διαπραγμάτευση για την τριετή προσαρμογή που έχει ήδη προτείνει ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ήδη έχει ξεκινήσει η συζήτηση με τους δανειστές μας; Η χώρα χρειάζεται σταθερότητα και ασφάλεια και αυτό θα πρέπει να είναι η επιδίωξη όλων μας.

Ερ: Οι πολίτες το τελευταίο διάστημα έχουν υποστεί ανείπωτες θυσίες. Τι φταίει για τα μεγάλα χρέη που συσσωρεύτηκαν στις πλάτες των Ελλήνων;

Απ: Δυστυχώς, θα πρέπει να αναλογιστούμε κάποια στιγμή τις πρακτικές και τις αντιλήψεις που μας έφεραν ως εδώ. Πρακτικές που αποτελούν το απότοκο αυτού που ονομάζουμε μεταπολιτευτικό κράτος. Τι κάναμε λοιπόν όλες τις προηγούμενες δεκαετίες; Διαμέσου των ελλειμμάτων και της προστασίας των βολεμένων συντεχνιών, φορτώναμε χρέη στις επόμενες γενιές. Κι όλα αυτά, στο όνομα μιας στρεβλής προσέγγισης στην έννοια της προόδου και της δημιουργίας πλούτου. Φτάσαμε στο σημείο να φορτώνουμε στο κράτος όλα τα βάρη, αλλά την ίδια στιγμή να το θεωρούμε και μαγκιά όταν το κοροϊδεύουμε. Και στην παγίδα αυτή, έπεσε ακόμα και η παραδοσιακή Αριστερά, που, σήμερα, γίνεται θιασώτης των πιο αναχρονιστικών και γραφειοκρατικών αντιλήψεων, υπερασπιζόμενη αποδεδειγμένα αποτυχημένες και άδικες πρακτικές, που ταλαιπωρούν τον αδύναμο πολίτη. Όλα αυτά λοιπόν, όχι μόνο δεν βοήθησαν, αλλά εξέθεσαν το πιο πολύτιμο κεκτημένο μας, και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, το κράτος πρόνοιας, το οποίο βλέπουμε σήμερα να αποτελεί τον εύκολο «σάκο του μποξ». Η στάση της παραδοσιακής Αριστεράς, όμως, επέτρεψε στη συντήρηση της Ευρώπης, να προπαγανδίζει ότι φταίει το κράτος πρόνοιας, ενώ έφταιγε η διαφθορά, η πελατειακή λογική και η γραφειοκρατία της δημόσιας διοίκησης.