“Ούτε ένας Άραβας δεν ενδιαφέρεται για τον ΟΦΗ…” είπε χθες σε μια αποστροφή του λόγου του ο Χρήστος Μιχαλόπουλος. Εννοώντας ότι είναι παράδοξο για μια ομάδα όπως είναι ο ΟΦΗ να μην υπάρχει ούτε ένας υποψήφιος επενδυτής στον ορίζοντα.

Ο ΟΦΗ φυσικά δεν χρειάζεται Άραβες τύπου Αλα Σαούντ ούτε Φαγαδάκηδες αλλά έχει ανάγκη από ανθρώπους που θα ενδιαφερθούν πραγματικά και θα αποφασίσουν να ασχοληθούν ενεργά με την κρητική ομάδα ή στη χειρότερη περίπτωση που θα διαθέσουν χρήματα σε μια συλλογική προσπάθεια για την διοίκηση της επόμενης μέρας. Από εθελοντές ο ΟΦΗ ποτέ δεν είχε έλλειψη. Πολλοί είναι εκείνοι που(ευαγγελίζονται ότι) αγαπάνε τον ΟΦΗ αλλά που δεν διαθέτουν την οικονομική ευμάρεια για να γίνουν ιδιοκτήτες μέσω της απόκτησης του πλειοψηφικού πακέτου. Εθελοντές είχε ο ΟΦΗ από πολύ παλιά από την εποχή ακόμα που η ομάδα βρισκόταν στα χέρια του Θόδωρα Βαρδινογιάννη. Ανθρώπους που πρόσφεραν στην ομάδα αλλά που σπάνια χρειάστηκε να βάλουν το χέρι στην τσέπη αφού για όλα φρόντιζε ο “θείος”. Από τότε μέχρι και σήμερα ο ΟΦΗ ουσιαστικά συνεχίζει να πορεύεται με τον εθελοντισμό αφού οι τσέπες δεν βροντούν όπως είχε πει κάποτε ο Φανούρης Βατσινάς. Λόγια που δυστυχώς αποδείχθηκαν προφητικά αφού ακόμα και μετά την ανεξαρτητοποίηση της ομάδας δεν βρέθηκε κανείς που να ενδιαφερθεί γιʼ αυτήν. Η πολυμετοχικότητα ήταν ωραία σαν έννοια αλλά στην πράξη, συμπίπτοντας και με την οικονομική κρίση δεν προχώρησε κι έτσι φτάσαμε στο σημείο μηδέν, λίγο πριν από τον όλεθρο σύμφωνα και με τα λεγόμενα χθες του Χρήστου Μιχαλόπουλου.

Καλός, λοιπόν, ο εθελοντισμός αλλά για να μην βουλιάξει το καράβι που λέγεται ΟΦΗ χρειάζεται ένα καλό καπετάνιο. Χρειάζεται ένα άνθρωπο που θα βάλει το χέρι στην τσέπη και θα πονέσει. Το ερώτημα είναι που θα βρεθεί αυτός ο άνθρωπος και ποιος θα τον προσεγγίσει. Αν στον ΟΦΗ περιμένουν να χτυπήσει το τηλέφωνο και να έρθει ο επενδυτής ξαφνικά από τον ουρανό πλανώνται πλάνη οικτρά. Χρειάζεται προσπάθεια διότι δεν είναι εύκολο να πείσεις κάποιον να αναλάβει ένα μαγαζί με χρέη ακόμα κι αν είναι γωνιακό. Στην εποχή της κρίσης άλλωστε πολλά τέτοια μαγαζιά είναι κλειστά. Και εν τέλει ίσως να μην είναι και ότι καλύτερο στην προσπάθεια αυτή να βγαίνει συνεχώς προς τα έξω μιζέρια και κλάμα. Ο ΟΦΗ όπως πολύ σωστά είπε χθες ο κ. Μιχαλόπουλος είναι περήφανος και δεν χρειάζεται οίκτο και έλεος από την άλλη όμως οι ίδιοι οι παράγοντες της ομάδας φροντίζουν με τις ενέργειες τους να περνούν προς τα έξω μια αποκρουστική εικόνα. Το αύριο προμηνύεται δύσκολο ανεξαρτήτως της κατάληξης που θα έχει το ζήτημα της αδειοδότησης. Το ντόμινο των προσφυγών είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί και αν δεν βρεθεί λύση μέχρι τις 2 Μαίου το τέλος εποχής για τον ΟΦΗ θα είναι πολύ κοντά. Οι λύσεις ανάγκης πλέον δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα περισσότερο από το να διαιωνίζουν ένα πρόβλημα σαν το μπαλόνι που φουσκώνει και κάποια στιγμή θα σπάσει. Η Γενική Συνέλευση της 2ας Μαίου καλείται να πάρει ίσως τις πιο σημαντικές αποφάσεις στην σύγχρονη ιστορία του ΟΦΗ και γιʼ αυτό οφείλουν όλοι όσοι διοίκησαν την ομάδα τα τελευταία χρόνια να δώσουν το «παρών» και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Σε αυτή την Συνέλευση κρίνεται το μέλλον και η ιστορία θα γράψει και αυτούς που θα παίξουν ενεργό ρόλο και αυτούς που θα αδιαφορήσουν. Έστω και την ύστατη ώρα οι μέτοχοι ας μην μείνουν αμέτοχοι…

Νίκος Μαρκάκης