Την απόφαση για τον πλειστηριασμό πήρε ο εγγονός του Σπύρου Λούη, κ. Σπύρος Λούης 72 ετών, συνταξιούχος και συνονόματος του ολυμπιονίκη. Δεν γνώρισε ποτέ από κοντά τον διάσημο παππού του, που πέθανε «λίγες μέρες πριν γεννηθώ. Προφανώς δεν ήταν μια εύκολη απόφαση. Το συγκεκριμένο αντικείμενο βρισκόταν πάντα σε περίοπτη θέση στο σπίτι μας. Εγώ και τα παιδιά μου μεγαλώσαμε μαζί του. Δεν μπορούσα, όμως, να κάνω αλλιώς» λέει.
Όπως αποκάλυψε η εκπρόσωπος του οίκου Νικολέτ Τόμκινσον, το κύπελλο φυλασσόταν επί 16 ολόκληρα χρόνια ως θησαυρός από την οικογένεια, η οποία κατάφερε να το διαφυλάξει από τις λεηλασίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, θάβοντας το ακόμη και μέσα στις οικογενειακές καλλιέργειες. «Βρισκόταν στα χέρια της οικογένειας περνώντας από γενιά σε γενιά. Πιστεύουμε ότι το είχαν διακοσμημένο πάνω στο τζάκι, αφού ήταν κάτι για το οποίο ήταν υπερήφανοι.».
Ο συνονόματος εγγονός του Σπύρου Λούη, » δήλωσε πως «Πήρα την απόφαση όπως αποφασίζει κάποιος να πάρει ένα πικρό φάρμακο.Το κειμήλιο δεν έφυγε από το σπίτι ποτέ. Πέρναγε από χέρι σε χέρι και από γενιά σε γενιά. Υπάρχουν λόγοι σήμερα που με αναγκάζουν να εκποιώ ένα τέτοιο αντικείμενο. Πήρα την απόφαση πριν από δύο χρόνια και μέσω γνωστών ενημέρωσα διάφορους οίκους, ανάμεσά τους και τον Christie's, ότι το πουλάω. Αυτοί ενδιαφέρθηκαν, το εκτίμησαν και μετά ήλθα σε επαφή με το ελληνικό κράτος για να ολοκληρωθεί η διαδικασία και να βγει στο σφυρί».
Επί δύο χρόνια κατέβαλλε προσπάθειες προκειμένου να βρεθεί ενδιαφερόμενος αγοραστής ώστε το κύπελλο να παραμείνει εντός ελληνικών συνόρων. «Απευθύνθηκα στους επίσημους φορείς, υπουργεία, Γενικές Γραμματείες κλπ. Μόνο στο Δήμο Αμαρουσίου δεν απευθύνθηκα γιατί ως τώρα έχουν τιμήσει τον Σπύρο Λούη και με το παραπάνω, οπότε το θεώρησα υπερβολικό να τους ξαναπασχολήσω. Όλοι επικαλέστηκαν έλλειψη χρημάτων. Ίσως και να ισχύει αυτό. Ούτε εγώ θα το έκανα αν η συγκυρία ήταν διαφορετική. Ήταν το τελευταίο δίχτυ ασφάλειας».