Ποια είναι η δική σου ματιά στον κόσμο;

Ο κόσμος μας είναι πανέμορφος. Οι καταρράχτες, τα βουνα και τα μουσεια είναι οκ αλλά σε 15 λεπτά έχεις βαρεθεί.

Για μένα το πιο σημαντικό είναι οι άνθρωποι.

Ζούμε σε έναν κόσμο που όλα μικραίνουν, οι άνθρωποι δεν μιλάνε μεταξύ τους και όλοι κλεινόμαστε σπίτια μας. Όλοι μας είμαστε φοβισμένοι, αγχωμένοι και σοβαροφανείς. Μερικές φορές σκέφτομαι σε τι κόσμο μεγαλώνουν τα σημερινά παιδιά. Ο κόσμος της πλαστικής παιδικής χαράς στο εμπορικό κέντρο, ο κόσμος που ένας 10 χρόνος απαγορεύεται να τρέξει στην αυλή του σχολείου στο διάλειμμα (Ιρλανδία), μια κοινωνία που όταν γελάς φωναχτά σε αποδοκιμάζει και σε βαφτίζει τρελό, άνθρωποι που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους και κάθονται μόνοι στα βαγόνια του μετρό με το έξυπνο τηλέφωνο στα χέρια. Ένας κόσμος χωρίς ποιότητα ζωής, ένα εργοστάσιο παραγωγής εργατικών χεριών που δουλεύουν για τo κέρδος λίγων.

Θέλω να βλέπω έναν κόσμο γελαστό και ανοιχτό. Ανοιχτό να αγκαλιάσει να ερωτευτεί, να τολμήσει. Εναν κόσμο που δεν φοβάται, με ιδανικά και αξίες. Μερικές φορές σκέφτομαι να μετακομίσω σε μια χώρα του τρίτου κόσμου και να μείνω εκεί για πάντα. Τουλάχιστον εκεί οι γείτονες γνωρίζονται μεταξύ τους. Πραγματικά είμαι από τους πιο αισιόδοξους ανθρώπους και χαίρομαι κάθε στιγμή που ζω απλά μερικές φορές αναρωτιέμαι.