Θεωρείτε πως η αγάπη για τα υλικά αγαθά που καλλιεργήθηκε σε πολλούς Έλληνες ευθύνεται, σε κάποιο βαθμό, για τα όσα συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας;

Π.Σ.: «Το πρόβλημα δεν είναι για μένα η αγάπη για τα απαραίτητα για την αξιοπρεπή διαβίωση, υλικά αγαθά. Το πρόβλημα είναι η απληστία αυτών που έχουν παραπάνω από όσα χρειάζονται υλικά αγαθά και αρπάζουν και τα ολίγα του «κοσμάκη». Στην απληστία τους και την αρπακτικότητά τους οφείλονται οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε. Και θέλουν να μας πείσουν πως «μαζί τα φάγαμε». Και κ…., δηλαδή, και ζημιωμένοι!»

Τ.Χ. : «Την ''αγάπη'' για τα υλικά αγαθά δεν την καλλιέργησαν οι Έλληνες στους εαυτούς τους , αλλά οι τράπεζες με τα εύκολα δάνεια που έδιναν για ψύλλου πήδημα, θα θυμίσω, καταναλωτικά, διακοπών, γαμοδάνεια, ειδικά στεγαστικά σε νιόπαντρα ζευγάρια κ.λπ. με ελάχιστη δόση! Καθώς και οι κυβερνήσεις με την προτροπή των πολιτών προς το Χρηματιστήριο, ότι τάχα μου θα γίνουν όλοι πλούσιοι και πολύ γρήγορα και τώρα βέβαια ο κοσμάκης πεινάει, κι' αυτοί απολαμβάνουν τους πέτρινους πύργους που έχτισαν στα χωριά τους μακριά από την δημοσιότητα και την χλεύη των απατηθέντων! Συνεπώς για ό,τι συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας ευθύνονται σε βαθμό κακουργήματος οι κυβερνήσεις οι τραπεζίτες και κανένας άλλος!

Από την παράσταση δε λείπουν το χιούμορ και το γέλιο. Είναι δύο στοιχεία που σήμερα τα έχει περισσότερο ανάγκη ο θεατής;

Π.Σ.: «Το «Εκείνος κι Εκείνος» είναι μια αισιόδοξη κωμωδία, για καιρούς δύσκολους. Οι θεατές γελούν και πραγματικά το ευχαριστιούνται. Δεν περνούν όμως δύο ώρες με χαχανητό απλώς. Φεύγουν, έχοντας πάρει κάτι μαζί τους. Εκείνο το ακριβό «αντίδωρο» που φιλεύει η αληθινή τέχνη».

Τ.Χ.: «Οι θεατές, οι άνθρωποι, ο κόσμος, έχουν πάντα ανάγκη να γελούν και να διασκεδάζουν.

Αλλά θα πρέπει επιτέλους σοβαρά να σκεφτούμε ότι το θέατρο έστω και ως διασκέδαση, δεν είναι αυτό που θα απαλλάξει τον κόσμο και την καθημερινότητά του από το άγχος και την αγωνία, σαν κάποιο φάρμακο που δίνεται σε περιοδικές δόσεις.

Το θέατρο είναι ο «βασιλιάς» των τεχνών, ταγός στην υπηρεσία της ψυχαγωγίας και της πνευματικής ανάτασης του ανθρώπου – θεατή! Αυτήν την ανάγκη έχει ο θεατής και αυτήν ουσιαστικά του καλύπτει το θέατρο!

Το πηγαίο τάχα μου και αυθόρμητο γέλιο που παράγεται από τις μηχανικές κωμωδίες με τα γελοία πρόσωπα και τα λεκτικά αστεία, και έχει ως σκοπό να ταράζει το στομάχι μας από τα γέλια με μόνο το αποτέλεσμα να κάνουμε καλούς κοιλιακούς δεν τέρπει ούτε ευφραίνει την ψυχή του ανθρώπου και επίσης έχει ως ολέθρια κοινωνική συνέπεια την ανεργία και το κλείσιμο των γυμναστηρίων που ασχολούνται αποκλειστικά με τους κοιλιακούς μας!».