Η σχέση του κ. Λουλουδάκη με την Ιταλία ξεκινάει από πολύ παλιά, αφού έχει ζήσει μία περίοδο της ζωής του στη γειτονική μας χώρα και από τότε την επισκέπτεται συχνά.

Ο καλύτερός του φίλος, μάλιστα, είναι Ιταλός, γιος ενός Ιταλού αξιωματικού που την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου προσπάθησε μέσω της θέσης του να βοηθήσει Ελληνόπουλα που υπέφεραν από ασιτία.

«Πάντα αγαπούσε την Ελλάδα, από το δημοτικό σχολείο. Στον πόλεμο, ήταν αξιωματικός του ιταλικού στρατού αλλά στις τροφοδοσίες. Ο άνθρωπος αυτός γέμιζε τα φορτηγά αυτοκίνητα για να τα πάει, τάχατες, στους Ιταλούς στην Αθήνα και τα έδινε στα παιδιά. Τότε, 6.500 Έλληνες πεθάνανε από την πείνα στην Αθήνα. Τα παιδιά του φωνάζανε «Μπερτολάνι, πεινώ! Μπερτολάνι, ψωμί!», κι αυτός τα ξεφόρτωνε και τους τα έδινε», περιγράφει ο κ. Λουλουδάκης για τον πατέρα του Ιταλού φίλου του. Στη συνέχεια, το 1943, συνελήφθη από τους Γερμανούς και τελικά κατάφερε να γυρίσει στην Ιταλία.

Ο κ. Λουλουδάκης συνάντησε το γιο του Ιταλού αξιωματικού τυχαία στην Ιταλία, όταν εκείνος τον άκουσε να μιλάει ελληνικά και του ζήτησε να τον φέρει σε επαφή με τον πατέρα του που ποτέ δεν έπαψε να αγαπάει την Ελλάδα.

«Οι σχέσεις που είχαμε με τους Ιταλούς ήταν πάρα πολύ καλές και στη Σικελία υπάρχουν μικρές πόλεις, χωριά που μιλάνε ελληνικά, υπάρχουν τοπικές διάλεκτοι», αναφέρει.