Η αναζήτηση ταυτότητας είναι μια σταθερή ανθρώπινη ανησυχία, με την οποία ασχοληθήκαν τρεις από τις ταινίες που είδαμε. Η «Sayome» του Ηρακλειώτη Νίκου Νταγιαντά μιλάει για τη θεία του σκηνοθέτη, η οποία στη δεκαετία του ʼ70 έφυγε από την Ιαπωνία ακολουθώντας τον ναυτικό θείο του, και αφού ταξίδεψαν σʼ ολόκληρο τον κόσμο, το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο. Στην ταινία, η Σαγιόμι υποδέχεται τα αδέρφια της στην Κρήτη αλλά ταξιδεύει και στην Ιαπωνία για να επισκεφτεί τον πατέρα της μετά από καιρό. Το φιλμ αναδεικνύει την ισορροπία της ανάμεσα στους δύο πολιτισμούς ή μάλλον την αιώρησή της πάνω απʼ αυτούς, αφού δηλώνει ότι δεν αισθάνεται ούτε κρητικιά ούτε γιαπωνέζα. Το οικογενειακό της παρόν και παρελθόν, καθένα συνδεδεμένα με ριζικά διαφορετικούς τόπους και πολιτισμούς, ώστε το αίσθημα του ανήκειν περιπλέκεται τόσο, που εύχεται κανείς ο σκηνοθέτης να είχε περισσότερο χρόνο για να το επεξεργαστεί. Ευαίσθητος χειρισμός χωρίς περιττό συναισθηματισμό, ψύχραιμο, καθαρό και σαφές voice-over, όμορφη κι άμεση φωτογραφία από τον τακτικό συνεργάτη του σκηνοθέτη, Στέλιο Αποστολόπουλο, έξυπνες και καλαίσθητες οι εικαστικές παρενθέσεις, αυθεντική, ανεπιτήδευτη έκφραση από την κ. Σαγιόμι και τους ανθρώπους της.

Οι «Τουρκοκρητικοί στην Αλικαρνασσό» του Κώστα Νταντινάκη χρησιμοποιούν συνεντεύξεις σημερινών κατοίκων του Μποντρούμ (Αλικαρνασσού), οι οποίοι είναι πρόσφυγες ή απόγονοι των προσφύγων της ανταλλαγής ανάμεσα στην Τουρκία και την Κρήτη. Η κρητική προφορά, τα φαγητά, οι αναμνήσεις, το αίσθημα ταυτότητας που συνδυάζει δύο πολιτισμούς, αναδεικνύουν τη θεμελιώδη δυσλειτουργία της εθνικής ταυτότητας που πασχίζει εκβιαστικά να ενώσει μία θρησκεία, με μία γλώσσα, μʼ έναν τόπο, μʼ έναν πολιτισμό, ενάντια στην ποικιλότητα της ανθρώπινης φύσης και δράσης.

Τέλος, το «ΤΡΑΝΣ» («TRANS») του Κρις Άρνολντ μιλάει για την αγωνία των διεμφυλικών ατόμων, τα οποία είναι εγκλωβισμένα στη λεγόμενη διαταραχή φύλου, κατά την οποία το μυαλό τους βρίσκεται σε πλήρη δυσαρμονία με το σώμα τους. Πέρα από στερεότυπα και κινδυνολογία, το φιλμ εστιάζει σε περιπτώσεις ανθρώπων και των δύο φύλων που με την κατανόηση του περιβάλλοντός τους ή με προσωπικό θάρρος κατάφεραν να αποκτήσουν το σώμα που ένιωσαν ότι ταιριάζει στο φύλο τους όπως το αισθάνονται, και να ζήσουν καινούριες ολοκληρωμένες, αληθινές ζωές, με καριέρα και οικογένεια. Παρότι θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς, ότι παραβλέπονται εύκολα οι ψυχολογικές αμφιβολίες πριν και μετά τη χειρουργική επέμβαση, το φιλμ παρόλαυτά παρουσιάζει τόσο ποικίλες, ισχυρές και ξεκάθαρες περιπτώσεις (όχι όλες τους με θετική κατάληξη), ώστε ευαισθητοποιεί και προσφέρει γνώση για ένα θεμελιώδες ζήτημα ταυτότητας και υγείας που πολλοί απορρίπτουν εύκολα σαν μια εξεζητημένη ψυχολογική παρεκτροπή.