Πρώτα απʼ όλα είναι η ταινία που ο θεατής εισάγεται στον βʼ κύκλο του κορυφαίου Ελληνα δημιουργού. Οταν ο Μπρεχτ παραμένει διακριτικά ως επιρροή επικού θεάτρου και δραματουργικής αποστασιοποίησης, αλλά παράλληλα εισβάλλει και ο Ταρκόφσκι, με ένα πιο ανθρωποκεντρικό και συνάμα μελαγχολικό βλέμμα. Ταινία μέσα σε ταινία, το “Ταξίδι στα Κύθηρα”, πραγματεύεται δυο παράλληλα ζητήματα, για τους δυο βασικούς πρωταγωνιστές. Εν πρώτοις, το δημιουργικό (και υπαρξιακό) αδιέξοδο του σκηνοθέτη Αλέξανδρου (εδώ έχουμε το αυτοβιογραφικό στοιχείο). Και δεύτερον την επιστροφή ενός “ανεπιθύμητου” στην Ελλάδα του 1984, μιας χώρας ακόμα ανέτοιμης να δεχτεί την “εθνική συμφιλίωση” (ο όρος από μόνος του είναι σαθρός).
Παράλληλοι κύκλοι, παράλληλα αδιέξοδα. Η ταινία διαθέτει συγκλονιστικές σκηνές που πήγαν το ήδη εξαίσιο σινεμά του Αγγελόπουλου ακόμα πιο μπροστά. Καινοτόμος και υπερβατική, αλλά πάντα πολιτική και αριστερή, η ματιά του σκηνοθέτη κάνει και ένα σχόλιο, προφητικά ίσως, για το πού οδήγησε τη χώρα η ιστορική λήθη (εθνική συμφιλίωση μέσω της λήθης;).
Με έναν ετοιμοθάνατο Μάνο Κατράκη να χάνεται στην ομίχλη, στο μεταίχμιο ουρανού και θάλασσας, η ταινία πορεύτηκε εκεί όπου λίγες άλλες έχουν καταφέρει να φτάσουν. Από τις κορυφαίες στιγμές του κορυφαίου σκηνοθέτη-καλλιτέχνη-δημιουργού-διανοητή.