«Οι συνθήκες των αρχών της δεκαετίας του ʽ 50 που επέβαλαν ακόμα να γίνονται τέτοιες δραστηριότητες, κατά μία έννοια επιστρέφουν», αναφέρει το μέλος του ΔΣ των Ιδρυμάτων και εντεταλμένος οικονομικών, κ. Αλέξης Καλοκαιρινός. Δε θεωρεί ότι έχουμε γυρίσει 60 χρόνια πίσω αλλά ορισμένες πτυχές της ζωής μας θυμίζουν τις περασμένες δεκαετίες, αφού υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι σε θέση να καλύψουν ούτε τις βασικές τους ανάγκες, όπως είναι η τροφή τους.
«Το Ίδρυμα έχει κεραίες τεταμένες, επιδιώκει να προσφέρει όπου χρειάζεται και είχε τα αντανακλαστικά», όπως λέει για να θέσει σε σχεδιασμό και λειτουργία ξανά τα συσσίτια.
Όπως τονίζει, οι άνθρωποι που συμμετέχουν στα συσσίτια αντιμετωπίζονται με όρους απόλυτης αξιοπρέπειας, «τους κάνουμε να αισθάνονται άνετα, δεν «πετάμε» ένα πιάτο φαγητό, αλλά με θέρμη και αγάπη τους υποδεχόμαστε», περιγράφει.
Ο κ. Καλοκαιρινός αναφέρεται σε ό, τι του έχει προξενήσει εντύπωση στην προσέλευση του κόσμου, «πολλοί από τους ανθρώπους που έρχονται είναι απλοί, καθημερινοί που στο δρόμο δε θα φανταζόσουν ότι πηγαίνουν να πάρουν φαγητό από κάποιο μέρος, όπου τους διατίθεται δωρεάν. Είναι ενδεικτικό της σημερινής κατάστασης ότι ξαφνικά κάποιοι άνθρωποι έπεσαν κάτω από το όριο της φτώχειας και δεν ξέρουν από πού να πιαστούν». Στα συσσίτια συμμετέχουν ηλικιωμένοι με πενιχρά οικονομικά αλλά και άνθρωποι σε ηλικίες παραγωγικές, γυναίκες άνεργες με άνεργο σύζυγο με δύο ή τρία παιδιά, επικεφαλής σε μονογονεϊκές οικογένειες. «Πρέπει να στηριχθούν με οποιονδήποτε τρόπο. Είχαν μια ζωή αρκετά κανονική, μπορούσαν να τα φέρουν βόλτα και μέχρι πριν από μερικούς μήνες... είναι ένα φοβερό γεγονός. Έχουν αιφνιδιαστεί από αυτό που τους συμβαίνει», αναφέρει ο κ. Καλοκαιρινός.