Πού είναι φαράγγι και γκρεμός, τον πόνο μου να ρίξω
κι απάνω στʼάγρια βουνά, την πίκρα μου να κρύψω

απού ʽφυγες κι αλάργεψες, Χρυσούλα από κοντά μας
και μαύρισαν τα στήθια μας, και πόνεσʼ η καρδιά μας

μαράθηκαν κι οι ροδαρές, οι βιόλες και τα κρίνα
και τα λουλούδια του αγρού, μαράθηκαν κι εκείνα

στο βιαστικό σου μισεμό, στον ξαφνικό χαμό σου
οι πέτρες και τα μάρμαρα, ραγίσανε ομπρός σου

κι εδάκρυσεν ο Στρούμπουλας, κι ο Γεροψηλορείτης
την ώρα που κατέβαινες, στην αγκαλιά τση Κρήτης

Ποτέ να μην ξημέρωνε, αυτή η μαύρη μέρα
που έφυγες και μίσεψες, του ήλιου θυγατέρα

τον ήλιο είχες πρόσωπο, κορώνα το φεγγάρι
πολλές νεράιδες ζήλεψαν, την εδική σου χάρη

ήσουν σεμνή και ταπεινή, κι ευγενική Χρυσούλα
Χρυσούλα μελιστάλακτη, γλυκύτατη Χρυσούλα

Είναι μεγάλο το κενό, Χρυσούλα που αφήνεις
κενό δυσαναπλήρωτο, θλίψης μα και οδύνης

μας άφησες το έργο σου, για παρακαταθήκη
έργο λαμπρό και φωτεινό, που σʼ όλους μας ανήκει

το δείχνουν οι μελέτες σου, τα λόγια τα σοφά σου
και τα βιβλία πού ʽγραψαν, τα χρυσοδάχτυλα σου

μα ʽσυ ποτέ δεν έφυγες, θα είσαι ανάμεσα μας
μεσʼ το μυαλό και στην καρδιά, στην κάθε προσπαθιά μας

θα φτερουγίζει αδιάκοπα, το πνεύμα κι η μορφή σου
πάνω απʼ το Μεγαλόκαστρο, την πόλη τη δική σου

στον Κούλε, στα Νεώρια, με τσι πολλές καμάρες
και στα μπεντένια τα ψηλά, πού ʽχουν περίσσες χάρες

την πόλη που σε γέννησε, κι έδωσες την ψυχή σου
και υπηρέτησες πιστά, σʼ όλη τη διαδρομή σου

Νά ʽναι το χώμα σύννεφο, και πούπουλο η πλάκα
να σʼ αγκαλιάσουν στοργικά, νʼ αναπαυθείς για πάντα

καλό ταξίδι σου εύχομαι, αγαπητή Χρυσούλα
κι η μνήμη σου αιώνια, γλυκύτατη Χρυσούλα.

Νίκος Τσίγκος