Πολλές ενστάσεις διατυπώθηκαν τις προηγούμενες μέρες από μερίδα του κόσμου για την Εθνική. Υπήρξαν πολλοί που εκδήλωσαν την αντίθεση τους με την παρουσία της στο Ηράκλειο, λόγω του προέδρου της ΕΠΟ Σοφοκλή Πιλάβιου αλλά και της απόφασης του Σάντος να μην καλέσει παίκτες από τις ομάδες της πόλης για το παιχνίδι με το Βέλγιο και αντέδρασαν με την αποχή τους από το συγκεκριμένο παιχνίδι.

Για τα έργα και τις ημέρες του Σοφοκλή Πιλάβιου στην ΕΠΟ έχουν γραφτεί πολλά και είμαστε κι εμείς από εκείνους που κατά καιρούς έχουμε κριτικάρει αυστηρά κάποιες από τις πολιτικές του. Είναι πολλά αυτά τα οποία μπορεί να προσάψει κανείς στον επικεφαλής της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας για τον τρόπο διοίκησης και για τις κατά καιρούς αποφάσεις, πολλές από τις οποίες προκάλεσαν το κοινό λαικό αίσθημα. Η ΕΠΟ σαφώς και ελέγχεται και φέρει τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την κατάντια του ελληνικού ποδοσφαίρου και ο κόσμος δικαιολογημένα αντιμετωπίζει τον πρόεδρο της με αμφισβήτηση, ωστόσο το κομμάτι Εθνική ομάδα είναι τελείως διαφορετικό και έτσι πρέπει να το βλέπουμε όλοι μας.

Η εθνική ομάδα είναι οι παίκτες και ο προπονητής της. Δεν έχει σημασία από ποιους συλλόγους προέρχονται αυτοί οι παίκτες. Οι επιλογές είναι του εκάστοτε προπονητή και πρέπει είτε μας αρέσει είτε όχι να γίνονται αποδεκτές. Θα ήταν το ιδεατό η εθνική ομάδα να ήταν πολυσυλλεκτική σε ότι αφορά το έμψυχο δυναμικό της, αλλά ο προπονητής είναι αυτός που κρίνει ποιος κάνει και ποιος δεν κάνει στην εθνική, με τα δικά του κριτήρια. Και παλαιότερα επί Ρεχάγκελ και τώρα επί Σάντος μπορεί κάποιες επιλογές να προκάλεσαν αίσθηση, όμως όλοι και όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος και τα τελευταία χρόνια η εθνική ομάδα μετράει τρεις προκρίσεις σε τελικούς Ευρωπαικού πρωταθλήματος και κατάκτηση ενός εξ` αυτών και μια σε τελική φάση του Μουντιάλ. Είναι λάθος, λοιπόν, να μπερδεύουμε τα πρόσωπα με τις ομάδες.

Αγαπάμε την εθνική ομάδα γιατί είμαστε Έλληνες. Όταν παίζει η εθνική δεν υπάρχει ούτε πράσινο, ούτε κόκκινο, ούτε κίτρινο, ούτε μαύρο. Υπάρχει μόνο το γαλάζιο και το άσπρο. Η εθνική ομάδα δεν είναι ο Πιλάβιος ούτε ο Πιλάβιος είναι η εθνική ομάδα. Το ίδιο δεν συμβαίνει και με τους συλλόγους; Ο φίλαθλος δεν θα υποστηρίξει την διοίκηση αλλά την ομάδα του και είναι πάντα κοντά της ανεξάρτητα αν του αρέσει ή όχι αυτός που κάνει το κουμάντο. Οι στιγμές που μας χάρισε η εθνική ομάδα το 2004 δεν αγοράζονται με όλο το χρυσάφι του κόσμου και θα μας συνοδεύουν για πάντα με ένα γλυκό άρωμα. Ποιος ξέρει, ίσως στο μέλλον να έρθουν κι άλλες παρόμοιες στιγμές που ειδικά στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε μπορούν να μας κάνουν χαρούμενους και να μας δώσουν μια αχτίδα ελπίδας και αισιοδοξίας...

Νίκος Μαρκάκης