Γυναίκα, θύμα των καιρών, σκλάβα του πεπρωμένου,
που απʼ τη ζωή σʼεξόρισε μασκαρεμένη πίστη.
Θρησκευτικός μεσαίωνας φυλάκισε στην “μπούργκα”
τη νιότη σου, την ομορφιά, τα θέλω σου, τη σκέψη.
Ολόγυμνη σε γέννησε η μάνα σου η φύση
μα εσύ θύμα ανίατου σκοταδισμού και λάθους
θάφτηκες ολοζώντανη στη μαύρη κελεμπία.
Γυναίκα, που δεν κοίταξες κατάματα άλλα μάτια
του έρωτα το κάλεσμα μέσα τους να διαβάσεις.
Τα χρώματα της ίριδας τα λαμπερά τα ατόφια
δεν έπαιξαν ποτέ τρελό κρυφτούλι στα μαλλιά σου.
Τα στήθη σου τα τορνευτά και το γυμνό σου σώμα
ποτέ δε θώπευσε γλυκά της θάλασσας το κύμα.
Γυναίκα, που σε τύλιξαν μʼαβάστακτη μαυρίλα
κι αθέλητα σʼανάγκασαν τις ομορφιές του κόσμου
να βλέπεις μέσα απʼ του μαύρου πέπλου την ομίχλη.
Γυναίκα, θύμα κι έρμαιο στα χέρια εξουσίας
που σου απαγόρευσαν “ΕΣΥ” να είσαι ο εαυτός σου,
αλλά απλό εξάρτημα σʼαρματωσιά ενός άντρα
και σʼόρισαν μόνο αυτού τα χάδια νʼαπολαύσεις.
Σε εξόρισαν από ηδονές που αμαρτωλές λογούνται
με ανίερη επέμβαση στη θηλυκή σου φύση.
Στης γνώσης το συμπόσιο δικαίωμα δεν έχεις,
άφλογες και ανύμφευτες για ναʼναι οι πεθυμιές σου.
Γυναίκα, θαύμα της ζωής γιατί σιωπάς κι αφήνεις
να σου ρουφάνε τη χαρά να σου στερούν τον ήλιο.

Σε σένα ανήκει η ζωή, κι έχουμε μόνο μία
απόλαυσε και στράγγισε όσες χαρές σου οφείλει.
Για να μπορέσεις κάποτε νικήτρια να φωνάξεις,
ότι επιτέλεσες στη γη το θείο προορισμό σου.
Μανιωράκη-Ζωιδάκη Ελένη
(Δασκάλα)