Υπό καθεστώς κρίσης

“Την εποχή που ο περίφημος Αμερικανός Καρλ Λιούις και το φόβητρό του στα 100 μ., ο Καναδός Μπεν Τζόνσον, μεσουρανούσαν στους διεθνείς στίβους, κάπου εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 1980, τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων έστειλαν -θυμάμαι- μια ανταπόκριση από τους τόπους προπόνησης των δύο πρωταθλητών.

Πρέπει να ήταν λίγους μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988. Μεταξύ άλλων αναφέρθηκε ότι ο πρώτος πληρώνει 50 δολάρια το μήνα ώστε να προπονείται στο στάδιο της πόλης του και ο δεύτερος 60 δολάρια για τον ίδιο λόγο στο Τορόντο. Η είδηση προκάλεσε τεράστια εντύπωση εκείνη την εποχή στην Ελλάδα. Οι αθλητές μας αλλά και το κοινό μονολογούσαν «πώς είναι δυνατόν να πληρώνουν από την τσέπη τους τόσο μεγάλοι πρωταθλητές;».

Στην Ελλάδα ο αθλητισμός δεν απαιτούσε μέχρι πρόσφατα ούτε δραχμή -ούτε ευρώ λίγο αργότερα- πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Σε κάποια αθλήματα οι γονείς πλήρωναν για τη χρήση εγκαταστάσεων σε ακαδημίες συλλόγων, αλλά όχι για εν ενεργεία αθλητές. Τώρα τα πράγματα αλλάζουν και στην Ελλάδα. Ας όψεται η οικονομική κρίση και οι περικοπές.

Κλειστά και ανοιχτά στάδια ή άλλες αθλητικές εγκαταστάσεις είναι βέβαιο ότι θα κλείσουν ή θα περιορίσουν αισθητά τη λειτουργία τους. Δεν υπάρχουν χρήματα για υπαλλήλους και πολύ περισσότερο για πετρέλαιο. Ηδη πολλοί αθλητές βάζουν και από την τσέπη τους χρήματα για την αγορά πετρελαίου σε πισίνες, ενώ οι ομοσπονδίες μάχονται ώστε να αποφύγουν να πληρώνουν χαράτσι σε αθλητικές εγκαταστάσεις για τη χρήση και για τη διαμονή σε ξενώνες επιλέκτων αθλητών τους.

Είναι βέβαιο ότι όσο ο καιρός θα περνάει υπό καθεστώς κρίσης ο αθλητισμός από τη μία μεριά θα επανέρχεται σε ερασιτεχνικό καθεστώς και από την άλλη θα πρέπει να πληρώνει, ως επαγγελματικός, διάφορες απαιτήσεις ή υποχρεώσεις”.

ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

GOAL