Πάει λοιπόν κι ο πρώτος γύρος του πρωταθλήματος της Σούπερ Λίγκα. Με μηδενικές ευχάριστες «αναταράξεις», και χωρίς την παραμικρή ένδειξη ότι κάτι άλλαξε προς το καλύτερο.

Λέμε ότι το ποδόσφαιρο πρέπει να παίζεται στα γήπεδα κι όχι στο παρασκήνιο ή στις αίθουσες των δικαστηρίων.

Μόνο που ακόμα κι εκεί, το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό.

Το προϊόν αυτό καθʼ αυτό συνεχώς υποβαθμίζεται βάσει της εικόνας που παρουσιάζεται εβδομάδα με εβδομάδα.

Ακόμα κι αν αυτό που παρακολουθούμε, παίζεται «στα ίσα» (με τις όποιες επιφυλάξεις διατηρεί ο καθένας), δε μπορεί να τραβήξει επενδυτές, χορηγούς, φιλάθλους.

Με τους ποδοσφαιρικούς αστέρες που αποτελούσαν φωτεινές εξαιρέσεις να έχουν αποχωρήσει (ο Βιεϊρίνια ήταν ο τελευταίος που έκλεισε προχθές το χορό), τους παράγοντες να μην έχουν αλλάξει τρόπο σκέψης ασχολούμενοι σε κορυφαίο επίπεδο περισσότερο με το πώς θα πλήξουν επικοινωνιακά τους αντιπάλους τους παρά με τη βελτίωση της δικής τους ομάδας, τους 16 συμμετέχοντες να μην παρουσιάζουν τίποτε καινούριο μέσα στο γήπεδο, και τη διαιτησία να σχολιάζεται για μια ακόμα φορά πιο πολύ αρνητικά παρά θετικά, το «όλον» βαδίζει σταθερά το δρόμο της απαξίωσης.

Εξίσου σημαντικό γεγονός που επηρεάζει την «καθίζηση» είναι η «κατάρρευση» παραδοσιακά μεγάλων δυνάμεων που είτε το θέλουμε είτε όχι προσδιορίζουν σε μεγάλο βαθμό το δείκτη προόδου ενός πρωταθλήματος.

Η πάλαι ποτέ κραταιά ΑΕΚ έχει καταντήσει για λύπηση με τους παίκτες να έχουν βρεθεί δυο φορές στα πρόθυρα της απεργίας, αδυνατώντας ακόμα και να σφραγίσει εισιτήρια για τους εντός έδρας αγώνες της.

Ο ΠΑΟΚ στέκεται με τα «καλαμάκια» και παραμένει όρθιος εξαιτίας της Ευρωπαϊκής του πορείας, αλλά αναγκάζεται να βγάλει στο «σφυρί» τους καλύτερους παίκτες του.

Ο Παναθηναϊκός δεν έχει βγάλει ακόμα άκρη με τα διοικητικά του και παρά την προσπάθεια που καταβάλλει έχει χάσει αρκετή από τη λάμψη του.

Ο Ολυμπιακός μένει προς το παρόν μακριά από προβλήματα αλλά δε μπορεί να συμπαρασύρει όλους τους υπόλοιπους.

Το έργο που παρακολουθούμε είναι άχρωμο, άγευστο και άοσμο. Πιο φτωχό από ποτέ και απόλυτα προβλέψιμο σε πλοκή, με αποτέλεσμα οι πραγματικοί φίλοι του ποδοσφαίρου (και όχι οι οπαδοί), όχι μόνο να μένουν ανικανοποίητοι αλλά να στενοχωριούνται γιʼ αυτό που βλέπουν.

Αντώνης Σαριδάκης