Ο Νίκος Σειραγάκης αντιμετωπίζει την κατηγορία της κατάχρησης ανηλίκων σε ασέλγεια κατʼ εξακολούθηση. Η σχηματισθείσα δικογραφία περιλαμβάνει λίστα με 39 ονόματα ανηλίκων. Τι σημαίνει όμως αυτή η κατηγορία και ποια θα είναι η ποινική του αντιμετώπιση με δεδομένο ότι η πολύκροτη υπόθεση θα φθάσει στο ακροατήριο;

Με βάση το άρθρο 342 του Ποινικού Κώδικα, προβλέπεται ποινή κάθειρξης 10-20 χρόνια για κάθε περίπτωση ανήλικου, ηλικίας 11 έως 14 ετών. Μάλιστα η περίπτωση του Σειραγάκη συνιστά επιβαρυντική περίσταση λόγω ακριβώς της ιδιότητας του ως εκπαιδευτικού και προπονητή.

Ο νόμος προβλέπει ότι ο «ενήλικος, ο οποίος ενεργεί ασελγείς πράξεις με ανήλικο, τον οποίον του έχουν εμπιστευθεί για να τον επιβλέπει ή να τον φυλάσσει, έστω και προσωρινά, τιμωρείται με κάθειρξη τουλάχιστον 10 χρόνια, αν ο παθών δεν συμπλήρωσε τα δεκατέσσερα έτη.

Συνιστά επιβαρυντική περίσταση η τέλεση της πράξης: από οικείο πρόσωπο, από πρόσωπο που συνοικεί με τον ανήλικο ή διατηρεί φιλικές σχέσεις με τους οικείους του, από εκπαιδευτικό, παιδαγωγό, γυμναστή ή άλλο πρόσωπο που παραδίδει μαθήματα στον ανήλικο, από κληρικό με τον οποίο ο ανήλικος διατηρεί πνευματική σχέση, από ψυχολόγο, ιατρό, νοσοκόμο ή από ειδικό επιστήμονα που παρέχει τις υπηρεσίες του στον ανήλικο, από πρόσωπο που καταχράται τη διανοητική ή σωματική αναπηρία του ανήλικου».

Ωστόσο, όσα χρόνια και αν του επιβληθούν από το δικαστήριο, το μάξιμουμ της ποινής που θα κληθεί να εκτίσει ο 47χρονος είναι τα 25 έτη.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το εξής απόσπασμα από το βιβλίο «Αξιόποινες σεξουαλικές πράξεις» των Νίκου Παρασκευόπουλου και Ευτύχη Φυτράκη για την κατάχρηση ανηλίκων σε ασέλγεια. «Βασικό στοιχείο του εγκλήματος του άρθρου 342 ΠΚ είναι η διάρρηξη ορισμένης σχέσης εμπιστοσύνης που συνδέει τον ενήλικο δράστη με τον ανήλικο. Ειδικότερα, η ανάθεση της εμπιστοσύνης (εμπίστευση) του ανηλίκου στον ενήλικο υπάγει τον τελευταίο στην σφαίρα επιρροής του δράστη. Πρόκειται για πραγματική κατάσταση υπαγωγής και εξάρτησης του ανήλικου από την επίβλεψη του ενήλικου και συνεπάγεται την υποχρέωση του ενήλικου να τον προστατεύσει, από τυχόν κινδύνους, και να φροντίζει με ανάλογο προς τις περιστάσεις τρόπο, γιʼ αυτόν.

Η εμπίστευση δημιουργεί για τον δράστη ένα «πλαίσιο ευκαιρίας», τον φέρνει δηλαδή σε πλεονεκτική θέση προς τον ανήλικο, εξασφαλίζοντας του όρους ευχερούς πρόσβασης σε αυτόν. Η εμπίστευση δεν απαιτείται να έχει μόνιμο ή σταθερό χαρακτήρα αλλά μπορεί να είναι και μεμονωμένη ή προσωρινή ή με λόγια, έκτακτη ή μη διαρκής. Ωστόσο η προσωρινή εμπίστευση πρέπει να έχει κάποια ελάχιστη χρονική διάρκεια, δεν μπορεί δηλαδή να είναι στιγμιαία».