Ενας σκίουρος η Συλβή, είναι το αγαπημένο κατοικίδιο της μαθήτριας Λουκίας Αποστολίδη που έχει ξετρελαθεί με τη φίλη που απέκτησε, τον περυσινό χειμώνα.
Οπως μας γράφει η Λουκία, η Συλβή έχει μάθει ωραία κόλπα και ξετρελαίνει τα... πλήθη.
Αυτή είναι η ιστορία της:
«Ήταν μια βροχερή μέρα του περσινού χειμώνα, όταν ένα απρόοπτο τηλεφώνημα διέκοψε τις σκέψεις μου. Δεν το περίμενα, ήταν ένας φίλος του μπαμπά μου, ο οποίος πρότεινε να πηγαίναμε εκείνη τη στιγμή στο σπίτι του, επειδή ήθελε να μας πει κάτι σοβαρό! Ετοιμαστήκαμε γρήγορα, μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε… Σε όλο το δρόμο έκανα ερωτήσεις στον μπαμπά μου για το τι να μας ήθελε και στο τέλος ζαλίστηκε τόσο που παραλίγο να τρακάρουμε… Με αγωνία χτυπήσαμε το κουδούνι του. Εκείνος άνοιξε αμέσως την πόρτα μας ευγενικά κι έπειτα μας έδειξε ένα κλουβί! Είχε μέσα έναν σκίουρο!!! Αχ, ήταν τόσο αξιολάτρευτος! Έσπευσα να τον χαϊδέψω, όμως ήταν τόσο άγριος τότε, που πριν προλάβω να πλησιάσω το «σπίτι» του, μου επιτέθηκε. Ευτυχώς τα κάγκελα τον συγκράτησαν… Τρομοκρατήθηκα τόσο εκείνη τη στιγμή. Ούτε που μου πέρασε από το μυαλό να το ξαναεπιχειρήσω! Στη συνέχεια μου έδωσαν έναν ηλιόσπορο, για να ταΐσω το σκιουράκι. Αυτός το μύρισε και το άρπαξε από το χέρι μου με φόρα, το έβαλε στο στόμα του και κατέβηκε στο ισόγειο της «κατοικίας» του! Ήμουν τόσο χαζή, που νόμιζα πως το κατάπιε ολόκληρο, πράγμα απίθανο, ο σπόρος ήταν τόσο μεγάλος που… δεν θα χωρούσε στο λαιμό του! Λίγο μετά παρατήρησα ότι είχε σκάψει μια τρυπούλα στο «σπιτάκι» του. Επίσης παρατήρησα πως στην τρύπα έκρυβε πολλά τρόφιμα, ένα από αυτά ήταν και ο ηλιόσπορος που του είχα μόλις δώσει! Ένα λεπτό έφτανε για να ξετρελαθώ με το ζωάκι αυτό!!! Υστερα ο φίλος μας μας ανακοίνωσε πως μας το χαρίζει. Η χαρά μου εκείνη τη στιγμή έφτανε εκεί που δεν φτάνει ο νους του ανθρώπου!!! Τα πόδια μου άρχισαν να τρέμουν (από τη χαρά εννοείται). Πήγα να σηκώσω το κλουβί και να το μεταφέρω στο αμάξι, μα ο σκίουρος (που τελικά είναι θηλυκός και ονομάζεται Συλβή) με γρατζούνησε, όμως, παρά τον πόνο μου δεν έκλαψα, διότι δεν μπορούσα να χαλάσω τη στιγμή! Σε όλη τη διαδρομή της επιστροφής μιλούσα στη Συλβή, μέχρι που κρύφτηκε στο κρεβατάκι της, μάλλον για να μην με ακούει! Μόλις φτάσαμε σπίτι καταχαρούμενοι, θυμηθήκαμε πως δεν ρωτήσαμε τη μαμά (που ξέχασα να αναφέρω ότι δεν ήρθε μαζί μας) για το αν θα κρατήσουμε τον σκίουρο. Για να καταλάβετε η μαμά δεν θέλει ζώα στο σπίτι, επειδή λερώνουν καιη καημένη πρέπει να καθαρίζει. Το συγκεκριμένο όμως, με άφησε να το κρατήσω, γιατί είναι τόσο γλυκό, που δεν μπόρεσε να αντισταθεί στα μαύρα ματάκια του!!! Αμέσως του βρήκαμε μια γωνιά για να μείνει. Την επόμενη μέρα σηκώθηκα πολύ πρωί, πριν ο ήλιος ανατείλει, για να καταλάβω τη ʼʼνοοτροπίαʼʼ του και να το παρατηρήσω. Είναι πολύ μικρό, θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως «τριχωτή μπάλα», έχει καφέ χρώμα, μερικές μαύρες ρίγες, λίγο άσπρο τρίχωμα στο κάτω μέρος του, επίσης έχει μια μακρόστενη μουσουδίτσα και φουντωτή ουρά!!! Τελικά δεν κάνει και πολλά πράγματα, αλλά όταν θέλει κάνει κάτι ωραία κόλπα που ξετρελαίνει τα...«πλήθη». Τέλος θέλω να σας πω πως τώρα πια δεν δαγκώνει, κι έτσι μπορούμε να τη χαϊδέψουμε ελεύθερα!!!”.
