Της Αννας Κωνσταντουλάκη

Ενας σπουδαίος άνθρωπος, ο καθηγητής Ορθοπαιδικής του Πανεπιστημίου Κρήτης Κώστας Στεργιόπουλος, έφυγε το βράδυ της Τρίτης από τη ζωή σε ηλικία 72 ετών, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό, όχι μόνο στην οικογένειά του που τον λάτρευε αλλά και στους πάμπολλους πιστούς φίλους του, οι οποίοι αντλούσαν δύναμη από τον γενναίο γιατρό που ένα τραγικό παιχνίδι της μοίρας τον είχε οδηγήσει παράλυτο σʼ ένα αναπηρικό καρότσι από τον Φεβρουάριο του 2005.

Ο Κώστας Στεργιόπουλος άφησε την τελευταία του πνοή στις 9.30 το βράδυ μετά από αιφνίδια καρδιακή ανακοπή.

Συγκλονισμένοι η σύζυγός του Λέττα που υπήρξε για εκείνον φύλακας-άγγελος όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια, η κόρη του, αλλά και οι φίλοι του, του είπαν το τελευταίο αντίο στον Ιερό Ναό του Αγίου Τίτου όπου εψάλη η νεκρώσιμος ακολουθία.

Ψήφισμα για το θάνατό του εξέδωσε η Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Οσοι τον γνώρισαν, μιλούν για έναν άνθρωπο με μεγάλη αξιοπρέπεια και ψυχική δύναμη που αγαπούσε τη ζωή, την προσφορά και τον συνάνθρωπο.



“Οι φίλοι μου είναι όλοι εδώ...”

Ο ίδιος είχε μια ξεχωριστή σχέση στην καρδιά του για τους φίλους του. Σε μια συγκλονιστική συνέντευξή του στην “Π” τον Δεκέμβριο του 2009 ο καθηγητής είχε πει: “Είναι πάρα πολλοί σημαντικοί οι φίλοι στη ζωή. Με τους αληθινούς μου φίλους έχω μοιραστεί τις βαθύτερες σκέψεις μου. Ξέρω ότι με καταλαβαίνουν σε βάθος όπως κι εγώ εκείνους. Οι παλιοί μου φίλοι είναι όλοι εδώ...”



Ποιος ήταν ο καθηγητής Στεργιόπουλος

Ο  Κώστας Στεργιόπουλος, γεννήθηκε στον Πειραιά, σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στην ειδικότητά του στην Αγγλία.

Από το 1977 εως το 1984, εργάστηκε στο Ασκληπιείο Βούλας και στον Ερυθρό Σταυρό. Εφυγε ξανά για μετεκπαίδευση στην Αγγλία για 2,5 χρόνια και στη συνέχεια ήλθε στην Κρήτη το 1989, όπου ανέλαβε την διεύθυνση τη Ορθοπαιδικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου.

Ωστόσο από το 1987 ερχόταν στην Κρήτη και δίδασκε στο Πανεπιστήμιο ως επισκέπτης καθηγητής. Του άρεσε η Κρήτη, ενώ είχε αναπτύξει και φιλικές σχέσεις με συναδέλφους του καθηγητές στο νησί και είχε κερδίσει την εκτίμηση και τον σεβασμό όλων όσοι τον γνώριζαν ή είχαν συνεργαστεί μαζί του.



Ο ίδιος είχε μιλήσει για το τραγικό ατύχημα

Ο καθηγητής ζούσε μια ήρεμη ευτυχισμένη ζωή με την οικογένειά του, τη δουλειά του που για τον ίδιο ήταν λειτούργημα, μέχρι τη νύχτα της 14ης Φεβρουαρίου του 2005.

Ο κ. Στεργιόπουλος μάς είχε μιλήσει για εκείνο το βράδυ που του άλλαξε για πάντα τη ζωή.

“Επέστρεφα από το νοσοκομείο και είχα πάει στο περίπτερο στη Σοφοκλή Βενιζέλου απέναντι από το σπίτι μου, για να πάρω τσιγάρα. Ηταν περίπου 9 το βράδυ, έβρεχε και δεν υπήρχε καλή ορατότητα στο δρόμο. Κοίταξα αριστερά και πέρασα το ένα τμήμα του δρόμου και ετοιμάστηκα να διασχίσω και το δεύτερο κομμάτι αφού δεν περνούσαν αυτοκίνητα. Ξαφνικά ένα αυτοκίνητο που έτρεχε έπεσε πάνω μου και αμέσως μετά με χτύπησε και δεύτερο αυτοκίνητο. Από εκεί και πέρα πρέπει να έχασα τις αισθήσεις μου”.

Ολα έγιναν πολύ γρήγορα. Ασθενοφόρο μετέφερε σε λίγη ώρα τον γιατρό στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο, ενώ η σύζυγός του που βρισκόταν σπίτι, ειδοποιήθηκε τηλεφωνικά από τον περιπτερά ότι ο άνδρας της έπεσε θύμα τροχαίου.

Ο Κώστας Στεργιόπουλος παρέμεινε σε καταστολή για 3 εβδομάδες στην Εντατική του ΠΕΠΑΓΝΗ και οι συνάδελφοί του που τον εξέτασαν διαπίστωσαν πλήρη διατομή της σπονδυλικής στήλης. Δηλαδή η σπονδυλική στήλη είχε κοπεί στα δύο. Ακολούθησε ένα βαρύ πολύωρο χειρουργείο για σπονδυλοδεσία και ένας γολγοθάς που μόλις είχε αρχίσει.

Για 8 μήνες είχε μείνει χωρίς φωνή, έμεινε για 6 μήνες σε εξειδικευμένο κέντρο αποκατάστασης της Αμερικής, με μια επεμβατική θεραπεία που έκανε, η ομιλία του επανήλθε, όχι όμως και η κίνηση-μπορούσε να κουνάει μόνο τα μάτια του-ενώ ανέπνεε με τη βοήθεια αναπνευστήρα.

Ολο αυτό το διάστημα έχοντας συνεχώς δίπλα του τη γυναίκα του και την κόρη του και εισπράττοντας την αγάπη όλων των φίλων του ποτέ δεν παραπονέθηκε και δεν έχασε τη δύναμη και το κουράγιο του που το μετέδιδε σʼ όλους όσοι τον συναναστρέφονταν, δίνοντάς τους ένα μεγάλο μάθημα ζωής.