Τον περασμένο Αύγουστο -τονίζει ο κ. Χαλικιάς - επισκέφτηκα την Πάνω Ελούντα. Δεν είχε γίνει καμιά συντήρηση. Σε κάποια σημεία υπήρχαν τρύπες από κλωτσιές επισκεπτών για να διαπιστώσουν την απάτη της σκηνικής κατασκευής, κατά τα άλλα οι αγαπημένες μας γυναίκες της Πάνω Ελούντας, πότιζαν τις τριανταφυλλιές που αφήσαμε και στόλιζαν την εικόνα του Αγίου Παντελεήμονα με λουλούδια.



Όμως η μοίρα των σκηνικών είναι να πεθαίνουν με την ολοκλήρωση του σκοπού για τον οποίο φτιάχτηκαν. Μια και δεν έτυχε αποδοχής η πρόταση για την διατήρηση των χώρων που έντυσαν την συγκλονιστική ιστορία της Βικτώριας Χίσλοπ, το ταξίδι αυτό, έπρεπε να έχει τέλος.

Από όσες κατασκευές έγιναν δεν έμεινε τίποτα , έμειναν όμως εικόνες, στιγμές και συναισθήματα, ανεξίτηλα για εκεί που ήταν ο προορισμός τους, στο μυαλό μας και στην καρδιά μας.»