Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη
Κόλαφος για τις συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές είναι τα όσα καταγγέλλει στην “Π” 43χρονος κρατούμενος από το Ηράκλειο
Τις συνθήκες «κόλασης» που επικρατούν στις Ελληνικές φυλακές περιγράφει στην «Π» 43χρονος Ηρακλειώτης κρατούμενος, ο οποίος έχει «θητεύσει» σε σωφρονιστικά καταστήματα εντός και εκτός Κρήτης. Τα όσα καταγγέλλει έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τον σωφρονισμό που «επαγγέλλεται» η Πολιτεία και αποκαλύπτουν πόσο σκληρή μπορεί να είναι η φυλακή, κυρίως για τους κρατούμενους που δεν έχουν στον …ήλιο μοίρα.
Μιλάει για την δράση αδίστακτων κυκλωμάτων στα οποία εμπλέκονται ακόμα και δημόσιοι υπάλληλοι, για τους βάναυσους ξυλοδαρμούς κρατουμένων επειδή τόλμησαν να …στραβοκοιτάξουν συγκρατούμενο τους, για το φόβο που κυριεύει την ψυχή τους κυρίως τις βραδινές ώρες λίγο πριν κλειδώσουν τα κελιά, για τα φάρμακα που τους χορηγούνται με την «σέσουλα» για να τους κρατούν σε καταστολή, για τις στημένες εξεγέρσεις εγκλείστων με σκοπό να «ανοίξουν» και πάλι οι ... δίαυλοι διακίνησης των ναρκωτικών.
Τα στοιχεία του είναι στην διάθεση της εφημερίδας, ωστόσο διατηρεί την ανωνυμία του για ευνόητους λόγους. Φοβάται, όπως λέει, τις κάλτσες με τις μπαταρίες.
«Δηλαδή;» ρωτάμε. «Είναι ο τρόπος που μας χτυπούν. Βάζουν σε μία κάλτσα μεγάλες μπαταρίες και μας χτυπούν λυσσαλέα σε όλο μας το σώμα. Μιλάμε για φρικτούς πόνους με τις ραβδώσεις να αποτυπώνονται πάνω στο δέρμα μας. Ποιος όμως τολμά να μιλήσει; Η επόμενη τιμωρία θα είναι πιο φρικτή».
«Φοβάμαι να πάω μόνος μου στο μπάνιο»
«Δεν κρύβω ότι φοβάμαι. Ο φόβος είναι καταραμένο συναίσθημα. Είναι ανατριχιαστικό να είσαι στο κελί σου και να τρέμεις σαν το ψάρι γιατί ξέρεις ότι από στιγμή σε στιγμή θα «μπουκάρουν» και θα σε «σαπίσουν» στο ξύλο. Και όταν λέμε ξύλο, μιλάμε σε βαθμό να χρειαστείς νοσοκομείο».
Ο ίδιος, ουκ ολίγες φορές, έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού, όπως καταγγέλλει. «Μία φορά με περίμεναν στο ντους. Είχα παραπονεθεί σε συγκρατούμενο μου για τις μερίδες του φαγητού. Στα μαγειρεία κάνουν «κουμάντο» αλλοδαποί και όπως γίνεται συνήθως, περιποιούνται καλύτερα τους δικούς τους. Το επόμενο πρωί κατέβηκα στα μπάνια.
Δεν πρόλαβα να τελειώσω και κινούμενος να επιστρέψω στο κελί μου, με περίμεναν πέντε άτομα. Τρεις μέρες ήμουν στο νοσοκομείο. Από τότε πάντα ζητάω παρέα για να κατέβω στα ντους. Ειλικρινά φοβάμαι».
Σε άλλη περίπτωση, όπως καταγγέλλει, «έτρωγε» ξύλο για τέσσερις συνεχείς ημέρες επειδή δεν έδωσε σε μέλος συμμορίας ένα ζευγάρι παπούτσια που του είχε κάνει δώρο ο γιος του.
«Τα έκρυψα σε άλλο κελί και επειδή δεν τους τα έδωσα με χτυπούσαν συνέχεια για να με τιμωρήσουν αλλά και για να στείλουν το μήνυμα τους. Δυστυχώς, έτσι είναι ο νόμος της φυλακής.
Όταν κάποιος κρατούμενος δεχτεί δέμα από την οικογένεια του, έρχονται αμέσως στο κελί του μέλη της συμμορίας. Απαιτούν να δουν το περιεχόμενο του και αν τους αρέσει κάποιο ρούχο, θα το πάρουν ακόμα και με την βία».
Θυμάται ακόμα που αρνήθηκε να δώσει την τηλεκάρτα του σε νεαρό Αλβανό. «Ήρθε και μου την πήρε από τα χέρια. Αντέδρασα και τον έβρισα. Το βράδυ το πλήρωσα ακριβά».
Επιβιώνουν μόνο όσοι έχουν χρήματα και …άκρες
Όπως υποστηρίζει, στην φυλακή, επιβιώνουν μόνο όσοι έχουν χρήματα και στήριξη από τις οικογένειες τους. Όσοι είναι εντελώς μόνοι και δεν έχουν φράγκο στην τσέπη, περνάνε όπως λέει, μαρτυρικά.
«Πλέον σε όλες τις φυλακές της χώρας, κουμάντο κάνουν οι αλλοδαποί και κυρίως οι Αλβανοί. Αυτοί ελέγχουν τα πάντα, ναρκωτικά, κινητά, ηλεκτρονικές συσκευές κλπ.
«Και πώς γίνεται η εισαγωγή τους;», τον ρωτάμε.
Μειδιά. «Σίγουρα έχετε ακούσει. Κανένα ναρκωτικό και καμία συσκευή δεν μπορεί να περάσει σε μία φυλακή, χωρίς την συνδρομή υπαλλήλου. Δεν μπαίνουν «ουρανοκατέβατα». Υπάρχουν «Δούρειοι Ίπποι» και έχουν ανθρώπινο πρόσωπο».
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι με το να έχουν την πλειοψηφία οι αλλοδαποί κρατούμενοι, οι συνθήκες διαβίωσης στις φυλακές έχουν γίνει ακόμα πιο σκληρές και απάνθρωπες.
«Παλιά με τους Έλληνες ήταν διαφορετικά. Υπήρχε κάποια αλληλεγγύη. Ο ένας βοηθούσε τον άλλο, όπως μπορούσε. Ακόμα και στα τσιγάρα και στο φαγητό. Τώρα δεν υπάρχουν αυτά».
Ο 43χρονος αναφέρει την εποχή που, όπως λέει, βρισκόταν στην ίδια φυλακή με τον φερόμενο ως εγκέφαλο της απαγωγής του εφοπλιστή Περικλή Παναγόπουλου. «Τότε δεν μας πείραζε κανείς από τους αλλοδαπούς. Μας προστάτευε, χωρίς αντάλλαγμα. Μόλις όμως έφυγε από την φυλακή, μας άλλαξαν τα …φώτα».
«Και πώς επιβιώνει στην φυλακή ένας κρατούμενος χωρίς χρήματα;».
«Ακούμε, βλέπουμε και δεν μιλάμε. Αυτός είναι ο νόμος. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε ούτε στην κοινωνική υπηρεσία γιατί θα πρέπει να κατονομάσουμε πρόσωπα και τότε κινδυνεύει η ζωή μας. Όσοι δεν έχουμε χρήματα, κάνουμε υπομονή. Για να μας αφήσουν ήσυχους, τους δίνουμε το φαγητό μας ή τα φάρμακα μας. Δεν γίνεται διαφορετικά. Έτσι ή αλλιώς υποφέρουμε, αλλά τουλάχιστον καταλαγιάζει ο φόβος».

