Οι προσυγκεντρώσεις είχαν τη μεγαλύτερη απήχηση της τελευταίας δεκαετίας, με ανθρώπους από κάθε γωνιά της Κρήτης, όλων των παραγωγικών κλάδων να προσέρχονται με κάθε μέσο. Τα ψηφίσματα διαδέχονταν το ένα το άλλο, ενώ ο παλμός, η ένταση και το πάθος των διαδηλωτών ήταν έκδηλα.
Έντονα φορτισμένη αλλά και δυναμική ήταν η ομιλία του μέλους της Εκτελεστικής Γραμματείας ΑΔΕΔΥ Δημήτρη Μπράτη, ο οποίος είχε τεθεί στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων. Ο κ. Μπράτης έκανε ευθεία επίθεση όχι μόνο στην κυβέρνηση, αλλά και στο Κομουνιστικό Κόμμα Ελλάδος και τους εκπροσώπους της Αριστεράς, που δεν δέχτηκαν να συμμετέχουν σε μια μαζική και καθολική κινητοποίηση.
Έντονες ήταν οι επικρίσεις του κ. Μπράτη προς το σύνολο της κυβέρνησης, αλλά και εναντίον συγκεκριμένων υπουργών. Ο εκπρόσωπος της ΑΔΕΔΥ κάλεσε σε μαζικές κινητοποιήσεις και οργανωμένο αγώνα, υποστηρίζοντας πως δεν υπάρχουν πλέον άλλες λύσεις για την αντιμετώπιση της κατάστασης. Οι εκπρόσωποι των παραγωγικών κλάδων υποστήριξαν συνολικά πως «ίσως το σήμερα είναι καλύτερο από το αύριο που μας επιφυλάσσουν», εκφράζοντας φόβους για ακόμα χειρότερες ημέρες.
«Το βαρέλι της χώρας δεν έχει πάτο» τόνιζαν χαρακτηριστικά υποστηρίζοντας πως αν δεν μπει τώρα «φρένο» στη λαίλαπα των μεταρρυθμίσεων δεν θα υπάρχει αύριο.
Έντονες ήταν οι αναφορές και στις περιπτώσεις παιδιών που λιποθυμούσαν στα σχολεία, με την επισήμανση πως όλα αυτά πρέπει να λάβουν ένα τέλος. Ηχηρό ήταν και το μήνυμα του προέδρου του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου κ. Σωκράτη Βαρδάκη.
«Είμαστε σε θέση μάχης και αγώνα και όλοι ενώνουμε τις δυνάμεις μας απέναντι στην εκμετάλλευση, τη φτώχεια και την εξαθλίωση» τόνισε ο κ. Βαρδάκης και πρόσθεσε:
«Σήμερα από δω δίνουμε ένα μήνυμα ισχυρό. Ένα ηχηρό μήνυμα με πολλαπλούς αποδέκτες. Τους εργαζόμενους, τους νέους, τις νέες, τους συνταξιούχους και τους ανέργους που λέει ότι όλοι μαζί μπορούμε να ανατρέψουμε τις συνθήκες που διαλύουν τον κοινωνικό ιστό της χώρας. Ένα μήνυμα και προς την σαθρή, ανίκανη και επικίνδυνη κυβέρνηση. Κυβέρνηση του κεφαλαίου, των εκβιαστών και των τοκογλύφων που μόνο κυβέρνηση του ελληνικού λαού δεν είναι. Όλες οι κοινωνικές δυνάμεις του τόπου πρέπει να συγκροτήσουμε ένα αρραγές μέτωπο αντίστασης. Ένα μαζικό κοινωνικό κίνημα ανατροπής αυτών των πολιτικών. Το πολυνομοσχέδιο είναι μια ακόμα ομολογία που μένει στα χαρτιά και οι εμπνευστές του να μπουν σε μόνιμη εφεδρεία».

