Της Πέλλας Λασηθιωτάκη

Το…δρόμο της σταφίδας και του ελαιόλαδου φαίνεται να παίρνουν τα κηπευτικά της Κρήτης, που αποτελούσαν μέχρι πριν από μικρό χρονικό διάστημα τα μόνα προσοδοφόρα προϊόντα του νησιού.

Χαρακτηριστικό της κατάστασης είναι ότι αρκετοί ιδιοκτήτες θερμοκηπίων ψάχνουν να ενοικιάσουν τις εκμεταλλεύσεις τους και δεν μπορούν να βρουν καλλιεργητές. Κι αυτό, διότι το καλλιεργητικό κόστος είναι τόσο υψηλό, που οι αγρότες δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν, σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα της ΟΑΣΝΗ και πρόεδρο του αγροτικού συλλόγου Τυμπακίου Γιώργο Ντισπιράκη.

«Πώς είναι δυνατόν να αυξάνονται οι τιμές του πλαστικού κάλυψης των θερμοκηπίων, ενώ οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου μειώνονται σε σύγκριση με πριν 2-3 χρόνια» διερωτάται ο κ. Ντισπιράκης και τονίζει ότι διαρκώς μειώνονται οι καλλιεργούμενες εκτάσεις.

«Τις τελευταίες μέρες περίπου 20 ιδιοκτήτες θερμοκηπίων έχουν έρθει στο σύλλογο ζητώντας να βρουν κάποιον να του νοικιάσουν τις εγκαταστάσεις τους» σχολιάζει ο κ. Ντισπιράκης. Οι ιδιοκτήτες αυτοί είτε καλλιεργούσαν οι ίδιοι, είτε νοίκιασαν πέρυσι τα θερμοκήπια τους. Φέτος όμως δεν μπορούν να κάνουν ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

Απαντώντας σε ερωτήσεις της «Π» πώς τα βγάζουν πέρα οι αγρότες που καλλιεργούν ο κ. Ντισπιράκης είπε ότι «βαδίζουμε στην κόψη του ξυραφιού…. Πουλάμε κάποια προϊόντα δίνουμε την επιταγή για αγροεφόδια, ώστε να μας αυξήσει ο γεωπόνος την πίστωση, να νιώσει ότι του δίνουμε χρήματα, ότι όσο μπορούμε τον καλύπτουμε. Κάθε μέρα προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε χρήματα για σπόρους, φάρμακα, λιπάσματα…».

Οι τιμές όμως των προϊόντων είναι εξαιρετικά χαμηλές. «Με 40-50 λεπτά τα αγγούρια και η τομάτα, δεν βγαίνει το κόστος παραγωγής. Και η τομάτα τελευταία άρχισε να κινείται. Πριν λίγες μέρες ήταν στα αζήτητα» σχολιάζει ο κ. Ντισπιράκης.

Να σημειωθεί ότι μέχρι πριν λίγα χρόνια η καλλιέργεια κηπευτικών, κυρίως των εκτός εποχής, ήταν η μόνη που μπορούσε να «σταθεί στα πόδια της» χωρίς επιδοτήσεις. Ουδέποτε επιδοτήθηκαν τα κηπευτικά κι όμως οι ιδιοκτήτες κήπων και θερμοκηπίων είχαν πάντα κάποια χρήματα στη άκρη. Σήμερα και αυτή η καλλιέργεια άρχισε πλέον να φθίνει.



Πεινασμένοι αλλοδαποί στο Τυμπάκι

Στο παρελθόν ένας μέσος καλλιεργητής θερμοκηπίων εργαζόταν περίπου πέντε – έξι ώρες τη μέρα. Τώρα εργάζεται από οκτώ έως δεκατρείς ώρες, για να αντεπεξέλθει μειώνοντας όσο το δυνατόν το κόστος για τους εργάτες.

Από το Τυμπάκι έχουν φύγει πολλές οικογένειες αλλοδαπών, αφού δε βρίσκουν μεροκάματο. Υπάρχουν βέβαια ακόμα αρκετοί, όπως Βούλγαροι και τελευταία Πακιστανοί. «Έρχονται Πακιστανοί και μας ζητούν μεροκάματο με 15 ευρώ! Πολλές φορές μας περιμένουν πρωί – πρωί έξω από τα θερμοκήπια» λέει ο κ. Ντισπιράκης.