«Ένα κράτος, όπου η αυθάδεια και η ελευθερία τού να κάνει κανείς ό,τι θέλει μένουν ατιμώρητα, μπορεί να είναι κανένας σίγουρος γιʼ αυτό, ότι μετά από ένα ευτυχισμένο ταξίδι τελειώνει βυθισμένο μέσα στην άβυσσο»

Σοφοκλής

Το ελληνικό κράτος εκτός του ότι είναι πλέον χρεωμένο οικονομικά για τις επόμενες γενεές χρεωκόπησε και στον τομέα του αθλητισμού-πολιτισμού. Αρκεί μια ματιά να ρίξει κανείς σε όλο το φάσμα ξεκινώντας από τους παράγοντες και καταλήγοντας μέχρι τους πολιτικούς για να διαπιστώσει ότι η διαφθορά και η σήψη έχουν εισβάλει και τρώνε σαν το σαράκι τα σπλάχνα του ελληνικού αθλητικού γίγνεσθαι.

Το ποδόσφαιρο περνάει την χειρότερη κρίση των τελευταίων χρόνων και δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι κρίση αρχών και αξιών. Το σύστημα δεν δέχεται πλέον τους υγιείς, αλλά ως επι το πλείστον, τα πάσης φύσεως λαμόγια τα οποία εξυπηρετούν σκοτεινούς σκοπούς με προκάλλυμα το ποδόσφαιρο. Τα όσα έγιναν το φετινό καλοκαίρι έρχονται να καταδείξουν το πόσο σαθρό είναι αυτό το οικοδόμημα και το πόσο βαθιά έχει φτάσει η διαφθορά στους κρατικούς μηχανισμούς.

Τι μπορεί να περιμένει πλέον ο κόσμος όταν διακρίνει παντού ατιμωρησία; Διότι απο κει ξεκινά το μεγάλο πρόβλημα. Τι μπορεί να περιμένει όταν διαπιστώνει ότι η ποδοσφαιρική αρχή είναι απούσα; Ότι η πολιτική εξουσία είναι απούσα. Η αθλητική διακιοσύνη είναι απούσα. Τι μπορεί να περιμένει όταν το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα μοιάζει με ένα ακυβέρνητο αεροσκάφος το οποίο βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και είναι θέμα χρόνου η συντριβή του; Η Λίγκα για το μόνο που νοιάζεται είναι για τα εκατομύρια της τηλεόρασης, η ΕΠΟ ταλανίζεται από την ανυπαρξία σε βαθμό επικινδυνότητας του προέδρου της, η δικαιοσύνη εφαρμόζει τους νόμους κατά το δοκούν και η πολιτεία είναι μόνο για να κάνει διαπιστώσεις. Όλα αυτά έδωσαν το δικαίωμα στους Μπέους και στους Ψωμιάδηδες να έχουν κυρίαρχη θέση στο χώρο και να τον λυμαίνονται προς ίδιον όφελος και σε βάρος του υγιούς φίλαθλου κόσμου.

Τι μπορεί να περιμένει κανείς όταν η βια κάνει…παρέλαση καθημερινά μέσα από τα ραντεβού θανάτου και από το αίμα που χύνεται εντός κι εκτός γηπέδων και ουδείς συγκινείται; Τι να περιμένει κανείς από την απάθεια με την οποία αντιμετωπίζεται από όλους αυτό το “φρούτο”; Τι να πει κανείς όταν νέοι άνθρωποι σκοτώνονται στο όνομα του τυφλού οπαδισμού μπροστά στα μάτια της Αστυνομίας, χωρίς να υπάρχει καμιά αντίδραση; Τι να περιμένει κανείς όταν η πολιτεία για να πατάξει(υποτίθεται) την βία βάζει εξοντωτικά πρόστιμα για τα…καπνογόνα; Τι να περιμένει κανείς όταν οι νόμοι αλλάζουν εν μια νυκτί για να εξυπηρετηθούν μικροπολιτικές σκοπιμότητες; Τι να περιμένει κανείς όταν παράγοντες πληρώνουν για να βγαίνουν οι χούλιγκαν από την φυλακή για να εξυπηρετούν τα βρώμικα σχέδια τους;

Τι να περιμένει κανείς όταν ακόμα και αυτοί που θα έπρεπε να είναι οι πρωταγωνιστές, οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές έχουν ανύπαρκτη φωνή; Τι να περιμένει όταν ο Σύνδεσμος σιωπά στα μεγαλύτερα προβλήματα που είχε ποτέ ο κλάδος; Τι να περιμένει όταν ο πρόεδρος τους λέει ότι υπάρχουν κάποιοι που αναγκάζονται να τα…παίρνουν και να στήνουν παιχνίδια επειδή δεν πληρώνονται; Μετά από όλα αυτά τι να περιμένει κανείς;

Είχε πει κάποιος γκουρού ότι “όταν παρουσιαστεί ένα παράθυρο ευκαιρίας μην κατεβάζεις τα στόρια”. Το ελληνικό ποδόσφαιρο είχε την ευκαιρία να “καθαρίσει” αλλά κάποιοι κατέβασαν τα στόρια. Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να πιστεύει ότι η κάθαρση ήρθε επειδή δυο παράγοντες μπήκαν στην φυλακή ή επειδή έπεσε η…Ηλιούπολη. Όσο, θα κυριαρχεί η αυθάδεια και η ατιμωρησία σύμφωνα και με την ρήση του Σοφοκλή τόσο το κράτος και μαζί του και το ποδόσφαιρο θα βυθίζονται στην άβυσσο…

Νίκος Μαρκάκης