Κοινό σημείο αναφοράς ως πλεονέκτημα του φετινού Εργοτέλη στο πρωτάθλημα είναι ο υψηλός δείκτης συνοχής που τον χαρακτηρίζει, απόρροια των μετρημένων κινήσεων που έγιναν σε μεταγραφικό επίπεδο.

Οι «κιτρινόμαυροι» διατήρησαν αναλλοίωτο τον περυσινό «σκελετό» της ενδεκάδας τους, κερδίζοντας χρόνο στην προσπάθεια να συγκροτήσουν το νέο σύνολο που θα προσπαθήσει για το κάτι παραπάνω στη Σούπερ Λίγκα.

Όπως φάνηκε όμως και από την αναμέτρηση της πρεμιέρας με τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη η ομοιογένεια δε φτάνει από μόνη της για να μπορέσει η ομάδα να βγάλει στο γήπεδο τις αγωνιστικές της αρετές.

Για 45 λεπτά ο Εργοτέλης ψαχνόταν, και δε μπορούσε να βρει τρόπο για να πατήσει γερά, και να επιβάλει την παρουσία του.

Ο έλεγχος του αγώνα έγινε δύσκολη υπόθεση με αποτέλεσμα οι γηπεδούχοι να γίνουν κυρίαρχοι, και να προηγηθούν στη συνέχεια δυο φορές.

Το πρόβλημα δεν έχει να κάνει τόσο με την έλλειψη συνεννόησης, όσο με την απουσία παιχνιδιών που θα επιτρέψουν στην ομάδα να ρολάρει και να «παίξει αυτό που ξέρει».

Τα φιλικά παιχνίδια μπορεί να βοηθούν στο να ξεκαθαριστούν οι ρόλοι που θα καταμεριστούν στο γήπεδο, όμως δε μπορούν να δώσουν στην ομάδα το ρυθμό που έχει ανάγκη για να φτάσει στα επιθυμητά επίπεδα.

Η κατανομή των ρόλων στον Εργοτέλη είναι λίγο έως πολύ γνωστή υπόθεση, αυτό που τίθεται σε προτεραιότητα είναι το να μπορέσει η ομάδα να «τρέξει» και να μπει στο σωστό δρόμο ούτως ώστε να έχει αγωνιστική διάρκεια, και να μη χαρακτηρίζεται από «νεκρά» διαστήματα μέσα στο γήπεδο όπως έγινε απέναντι στον Πανιώνιο.

Η συνταγή για να επιτευχθεί αυτό, περνάει από την πλήρη ενσωμάτωση της σε ρυθμούς πρωταθλήματος.

Η απόκτηση αγωνιστικής διάρκειας τελεί σε ευθεία αναλογία με τη …διάρκεια των αγωνιστικών υποχρεώσεων που δε μπορούν βέβαια να συγκριθούν με τις φιλικές αναμετρήσεις που γίνονται τόσο από πλευράς συνθηκών, όσο και εξαγωγής συμπερασμάτων.

Αντώνης Σαριδάκης