Της

Ευαγγελίας Καρεκλάκη



Την «θωράκιση» της αξιοπιστίας του συστήματος διάγνωσης της τοξικομανίας αλλά και την κατοχύρωση δικαιώματος στη θεραπεία, ακόμα και κρατουμένων που την έχουν στερηθεί επειδή δεν διαγνώστηκε η εξάρτηση τους στο πλαίσιο της ποινικής δίκης επιδιώκει μεταξύ άλλων το νομοσχέδιο που προωθείται, σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του υπουργείου Δικαιοσύνης, Γιάννη Ιωαννίδη. Ο γνωστός δικηγόρος από την Κρήτη, στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Π», χαρακτηρίζει αδικαιολόγητο τον ντόρο που έχει προκληθεί και μιλάει για μία ουσιαστική παρέμβαση με την κατάρτιση ενός νέου κώδικα για τα ναρκωτικά. Είναι σημαντικό, όπως εξηγεί, ότι στο εξής κλείνεται κάθε «παράθυρο» στους μεγαλέμπορους, οι οποίοι σπεύδουν να εξασφαλίσουν πιστοποιητικό τοξικομανίας για να «σπάσουν» τα ισόβια. Ενδιαφέρουσες είναι οι απόψεις που καταθέτει για τη νομοθετική πρωτοβουλία που έχει ληφθεί για την ταχεία εκδίκαση υποθέσεων διαφθοράς κρατικών αξιωματούχων και υποθέσεων μείζονος δημοσίου ενδιαφέροντος, όπως αυτή της Siemens. «Θέτουμε στη διάθεση της Δικαιοσύνης όλα τα μέσα και τα εργαλεία για να προχωρήσουν αυτές οι υποθέσεις» διαβεβαιώνει, τονίζοντας παράλληλα: «Ακούγεται συχνά: «βάλτε κάποιον στη φυλακή». Δεν τους βάζει η κυβέρνηση στη φυλακή. Η Δικαιοσύνη αποφασίζει». Ερωτηθείς για την Επιτροπή που συγκροτήθηκε σχετικά με την ταυτότητα των διαχειριστών των Blogs, απαντά: «μέσω του διαδικτύου έχουν υπάρξει και τραγωδίες με την διαπόμπευση ακόμα και ανηλίκων. Πρέπει λοιπόν να βρεθεί ένας λογικός τρόπος προστασίας των θυμάτων. Αυτό λέει ο κοινός νους».

Η συνέντευξη που παραχώρησε ο κ. Ιωαννίδης στην «Π» έχει ως εξής:

Ερώτηση: Να ξεκινήσουμε με το νομοσχέδιο που προωθείται σχετικά με την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών. Ήδη έχουν εκδηλωθεί έντονες αντιδράσεις. Τελικά τι προβλέπεται;

Γ. Ιωαννίδης: “Θα πρέπει να βάλουμε τα πράγματα σε μία σειρά. Καταρχήν δεν είναι ένα νομοσχέδιο για την αποποινικοποίηση. Είναι ένας κώδικας νόμων για τα ναρκωτικά που πιάνει όλα τα θέματα. Υπάρχουν τρεις βασικοί άξονες στους οποίους κινείται αυτή η παρέμβαση. Ο ένας είναι η ανθρώπινη μεταχείριση των εξαρτημένων και η κατοχύρωση ενός δικαιώματος στην θεραπεία. Ο δεύτερος άξονας είναι ότι κάνουμε έναν εξορθολογισμό των ποινών που αφορούν στις πράξεις διακίνησης των ναρκωτικών και ο τρίτος ότι αυστηροποιούμε την ποινική μεταχείριση όσον αφορά στους εμπόρους. Η λεγόμενη αποποινικοποίηση δεν είναι κατά τη γνώμη μου η μείζων παρέμβαση του νομοσχεδίου. Ακόμα και τώρα με το ισχύον πλαίσιο αν κάποιος συλληφθεί για χρήση, το δικαστήριο έχει τη δυνατότητα να τον αφήσει ατιμώρητο. Η χρήση παραμένει ατιμώρητη, η κατοχή όμως και η προμήθεια για ιδία χρήση, γίνεται από πλημμέλημα πταίσμα. Δηλαδή έχουμε μία ηπιότερη αντιμετώπιση της κατοχής και προμήθειας για ιδία χρήση”.

Ερώτηση: Προς τι λοιπόν όλος αυτός ο ντόρος;

Γ. Ιωαννίδης: «Ο ντόρος είναι εντελώς αδικαιολόγητος. Γίνεται μία πολύ ουσιαστική παρέμβαση. Αυτό πρέπει να το κρατήσουμε. Εναρμονιζόμαστε με την επιστημονική γνώση και τις διεθνείς τάσεις. Μας λένε ότι πρέπει να είμαστε ανθρώπινοι προς τον χρήστη και να επικεντρωθούμε στη θεραπεία που συνιστά την καλύτερη ειδική πρόληψη. Η δεύτερη παρέμβαση έχει να κάνει με τον εξορθολογισμό των ποινών και της αντιμετώπισης των διακινητών που είναι εξαρτημένοι, τα λεγόμενα «βαποράκια».

Οι πράξεις διακίνησης φυσικά παραμένουν ποινικά αδικήματα. Και τώρα η ποινή του πέφτει σε πλημμεληματικά πλαίσια. Ξεκινάει από ισόβια αλλά πέφτει εκεί.

Αυτό που είναι βασικό είναι ότι φτιάχνουμε ένα πιο αξιόπιστο σύστημα διάγνωσης εξάρτησης. Τώρα έχουμε την περίφημη έκθεση πραγματογνωμοσύνης. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία ολιγόλεπτη εξέταση. Και προβλέπονται και κάποιες τοξικολογικές εξετάσεις που πολύ σπάνια γίνονται εγκαίρως.

Και εγκαίρως να γίνουν, τι αποδεικνύουν; Την πρόσφατη χρήση ή τη μη χρήση που αυτό είναι ένα επισφαλές κριτήριο γιατί μπορεί ένας εξαρτημένος να μην έχει κάνει πρόσφατα χρήση αλλά μπορεί ένας μη εξαρτημένος-ο οποίος ενέχεται σε πράξεις σοβαρές-να κάνει χρήση για να εμφανιστεί εξαρτημένος και να έχει θετική αντιμετώπιση.

Το δικαστήριο θα πρέπει να συνεκτιμά μια σειρά στοιχείων για να καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα. Θα πρέπει να συνεκτιμά τυχόν παρακολούθηση προγραμμάτων απεξάρτησης στο παρελθόν, πριν τη σύλληψη. Πρέπει να συνεκτιμά νοσηλείες για ασθένειες που σχετίζονται με τα ναρκωτικά και από το σύνολο αυτών των στοιχείων να καταλήγει σε ασφαλές συμπέρασμα.

Η διαφορά είναι ότι ενώ τώρα αυτό το δικαίωμα υπάρχει μόνο στο πλαίσιο της ποινικής δίκης, πλέον ανοίγουμε αυτό το δικαίωμα και μέσα στην φυλακή. Υπάρχει πολύς κόσμος που έχει καταδικαστεί χωρίς να έχει διαγνωστεί το στοιχείο της εξάρτησης γιατί για παράδειγμα συνελήφθη για κλοπές ή άλλες αξιόποινες πράξεις. Μία πολύ συνήθης περίπτωση που διαπράττουν οι εξαρτημένοι”.

Ερώτηση: Επειδή ακριβώς είναι «ευάλωτο» το σύστημα διάγνωσης της τοξικομανίας, σε πολλές περιπτώσεις το δικαστήριο δεν δέχεται τις εκθέσεις τοξικομανίας. Έχει ακουστεί άλλωστε ότι γύρω από τις εκθέσεις τοξικομανίας έχει στηθεί μία ολόκληρη «βιομηχανία».

Γ. Ιωαννίδης: «Όταν ένα σύστημα είναι επισφαλές, ο δικαστής είναι σε πολύ δύσκολη θέση. Γιατί ξέρει πώς λειτουργεί το πράγμα και αναγκαστικά βρίσκεται σε μία δυσκολία και καχυποψία. Τώρα από τη στιγμή που κάποιος βρεθεί στη φυλακή και δεν έχει κριθεί ως εξαρτημένος, κατοχυρώνουμε το δικαίωμα της θεραπείας και μέσα στη φυλακή. Θα μπορεί να ζητήσει να διαγνωστεί εάν είναι ή όχι εξαρτημένος, θα παρακολουθηθεί μέσα στη φυλακή από τους ειδικούς και από τα προγράμματα απεξάρτησης που λειτουργούν μέσα στη φυλακή. Η διάγνωση δεν είναι απλή, απαιτείται να έχει μία διάρκεια. Θα δίνεται η δυνατότητα εφόσον διαγνωστεί η τοξικομανία του κρατούμενου, να απολυθεί νωρίτερα υπό τον όρο να παραπεμφθεί σε κάποιο πρόγραμμα εκτός φυλακής. Όταν ο δικαστής και η Πολιτεία έχει να συνεκτιμήσει και άλλα στοιχεία και αφετέρου καθιερώνεται και μέσα στη φυλακή ένα σύστημα παρακολούθησης και διάγνωσης, φεύγουμε από το σύστημα αυτό που υπάρχει αυτήν τη στιγμή, τη «βιομηχανία» όπως την περιγράφετε».

Ερώτηση: Ουσιαστικά δηλαδή επιδιώκετε να «θωρακίσετε» την αξιοπιστία του συστήματος διάγνωσης της τοξικομανίας;

Γ. Ιωαννίδης: «Και να τον κατοχυρώσουμε και υπέρ εκείνων που αυτήν την στιγμή τον στερούνται. Αυτήν την στιγμή το 40% των κρατουμένων στις Ελληνικές φυλακές, σε σύνολο 12.000, είναι για υποθέσεις ναρκωτικών. Και πολλοί από τους υπόλοιπους που είναι για ληστείες και κλοπές, είναι εξαρτημένοι».

Ερώτηση: Και τι θα προβλέπεται για τους λεγόμενους μεγαλέμπορους;

Γ. Ιωαννίδης: «Κλείνουμε το «παράθυρο» που υπήρχε στις πραγματικά βαριές περιπτώσεις διακίνησης ναρκωτικών, να επικαλεστεί δηλαδή κάποιος εξάρτηση και να πέσει το πλαίσιο ποινής, δηλαδή να «σπάσει» τα ισόβια. Τώρα ο μικρός διακινητής έχει ένα πλαίσιο ποινής 10-20 χρόνια που είναι το βαρύτερο που υπάρχει σε ολόκληρη την Ευρώπη. Δεν υπάρχουν αυτές οι δρακόντειες ποινές πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Δεν μπορεί ένας άνεργος που κάνει μικροδιακίνηση για να επιβιώσει και μπαίνει στο κύκλωμα ως τελευταία τρύπα του ζουρνά να αντιμετωπίζεται ως Εσκομπάρ. Δεν θα του χαριστούμε αλλά προσεγγίζουμε το θέμα στις σωστές διαστάσεις του. Άλλες χώρες καθορίζουν την ποινή ανάλογα με τις ποσότητες αν και οι ποινές είναι πολύ χαμηλότερες. Εδώ συνεκτιμώνται πολλοί παράγοντες. Η ελληνική Πολιτεία δείχνει εμπιστοσύνη στον δικαστή, δεν του επιβάλλει «ταρίφες» ανά ποσότητα. Στους μεγαλέμπορους θέτουμε και αντικειμενικά κριτήρια. Εξαρτάται τι όφελος έχουν. Αν κάποιος φέρει ένα φορτίο με τόνους κοκαΐνης από την Λατινική Αμερική, υπάρχει ένα ολόκληρο δίκτυο διακίνησης. Υπάρχει ο εφοπλιστής, υπάρχει ο καπετάνιος, υπάρχει και ο μούτσος. Δεν θα την γλυτώσει φυσικά ο μούτσος αν αποδειχτεί ότι εμπλέκεται στο κύκλωμα, δεν θα αντιμετωπιστεί όμως το ίδιο με τον εφοπλιστή. Πρέπει να γίνεται ο διαχωρισμός, ποιος είναι το εκτελεστικό όργανο και για λογαριασμό ποιου διακινεί. Όταν έχουμε λοιπόν μεγαλεμπόρους, κλείνουμε το παράθυρο της τοξικομανίας. Ακόμα και αν είναι εξαρτημένος, δεν κάνει τη διακίνηση για να επιβιώσει αλλά για να πλουτίσει. Και λέμε ξεκάθαρα ότι δεν μας ενδιαφέρει αν ο μεγαλέμπορος είναι εξαρτημένος γιατί είχαμε και δυσανάλογα επιεικείς αποφάσεις».

Ερώτηση: Πόσο αισιόδοξος είστε ότι θα «περπατήσει» αυτό το νομοσχέδιο;

Γ. Ιωαννίδης: «Είμαι πολύ αισιόδοξος για τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίζονται τα ζητήματα αυτά από το σύστημα Αστυνομίας-Ποινικής Δικαιοσύνης. Όσον αφορά όμως στη μείωση των ανθρώπων που είναι εξαρτημένοι, αυτό αφορά κατά κύριο λόγο τη στήριξη των θεραπευτικών προγραμμάτων και της πρόληψης. Αυτό λοιπόν δε γίνεται δια νόμου. Αυτό γίνεται με πράξεις της πολιτείας. Με αυτό το νόμο βοηθάμε τα θεραπευτικά προγράμματα να μην ακυρώνεται η δουλειά τους και να μην καταλήγει κάποιος στη φυλακή που έχει περάσει από πρόγραμμα. Βοηθάμε τα θεραπευτικά προγράμματα ώστε να ωθήσουμε προς τα εκεί τον κόσμο. Είμαι αισιόδοξος ότι θα προχωρήσει. Δεν θα λύσουμε το πρόβλημα, κινούμαστε όμως προς την σωστή κατεύθυνση. Αν οι βαριές ποινές ήταν η λύση, θα είχαμε λύσει το πρόβλημα. Έχουμε τις βαρύτερες ποινές στην Ευρώπη. Επίσης οι βαριές ποινές είναι το πιο ανέξοδο πράγμα για έναν πολιτικό. Αλλά δεν είναι σοβαρή αντιμετώπιση του προβλήματος».



Αποσυμφόρηση



Ερώτηση: Μια και το συγκεκριμένο θέμα έχει πλέον άμεση σχέση με τις συνθήκες κράτησης στις φυλακές, ποιες είναι οι παρεμβάσεις του υπουργείου για την αποσυμφόρηση των σωφρονιστικών καταστημάτων που «ασφυκτιούν»;

Γ. Ιωαννίδης: «Οι ελληνικές φυλακές έχουν μία δυναμικότητα γύρω στις 9000 ενώ οι κρατούμενοι σήμερα ανέρχονται στις 12.000. Το πρόβλημα είναι διαρκές και έχει δύο κύριες αιτίες, το ένα είναι τα ναρκωτικά που προσπαθούμε να το αντιμετωπίσουμε και το δεύτερο είναι η παράνομη μετανάστευση. Γύρω στο 60% είναι αλλοδαποί εκ των οποίων το 90% ήταν παράνομα διαμένοντες κατά τη σύλληψή τους. Οι μετανάστες και δη οι παράνομοι αν δεν έχουν κάποια διέξοδο νόμιμης επιβίωσης, ποια επιλογή έχουν; Να καταλήγουν στην παραβατικότητα και να γίνονται και θύματα των κυκλωμάτων.

Πρέπει ωστόσο να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί στην ερμηνεία των στατιστικών στοιχείων, γιατί έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο στους αλλοδαπούς να επιβάλλονται βαρύτερες ποινές για τις ίδιες πράξεις. Για παράδειγμα επιβάλλεται πολύ πιο συχνά η προσωρινή κράτηση και πολύ πιο δύσκολα δίνεται η υφʼ όρων απόλυση. Δηλαδή πρέπει να τα έχουμε και αυτά κατά νου. Δεν είναι οι αλλοδαποί εκ γενετής πιο επιρρεπείς στο έγκλημα. Είναι οι κοινωνικές συνθήκες αφενός και αφετέρου τα κριτήρια που αφορούν την ποινική μεταχείριση. Και αυτό το εξετάζουμε στο υπουργείο γιατί πρέπει να τα αλλάξουμε κάποια στιγμή, έχουμε και πράγματα εντελώς παράδοξα.

Για παράδειγμα έχουμε χρηματική ποινή για παράνομη είσοδο στην χώρα. Η χρηματική ποινή που είναι 1000, 2000, 3000 ευρώ και παραπάνω είναι απολύτως ανέφικτο να φαντάζεται κανείς ότι θα πληρωθεί από τον αλλοδαπό. Είναι παραλογισμός το ελληνικό κράτος επειδή δεν μπορεί να εισπράξει την χρηματική ποινή, να δαπανά ποσά ώστε ο αλλοδαπός να την εκτίει μέσα στην φυλακή. Έχουμε και τέτοια θέματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε».



Οι υποθέσεις διαφθοράς



Ερώτηση: Το υπουργείο Δικαιοσύνης ανέλαβε νομοθετική πρωτοβουλία για την ταχεία εκδίκαση υποθέσεων διαφθοράς κρατικών αξιωματούχων και υποθέσεων μείζονος δημοσίου ενδιαφέροντος. Πιστεύετε ότι θα επιφέρει αποτελέσματα;

Γ. Ιωαννίδης: «Έχει παρατηρηθεί ότι οι μεγάλες υποθέσεις που συγκλόνισαν τα τελευταία χρόνια την χώρα μας, παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει από πλευράς πολιτικής ηγεσίας, της τωρινής τουλάχιστον γιατί στο παρελθόν δεν υπήρχε και η πολιτική βούληση να προχωρήσουν, καμία εξ αυτών δεν έχει οριστικώς τελεσιδικήσει. Υπάρχουν πολλοί λόγοι γιʼ αυτό. Ούτως η άλλως έχουμε καθυστερήσεις στην απονομή της Δικαιοσύνης στην Ελλάδα, ακόμα και για τις απλές υποθέσεις. Έχουμε επίσης και πρόβλημα σε σχέση με την ποινική προδικασία. Είναι λίγο απαρχαιωμένος ο τρόπος που γίνεται, με αποτέλεσμα υποθέσεις που χρειάζονται συνδρομή πραγματογνωμόνων να καθυστερούν. Ο ανακριτής και ο εισαγγελέας είναι σήμερα ένας μοναχικός άνθρωπος. Σε μείζονες υποθέσεις πρέπει να υπάρχει η συνδρομή των ειδικών όπως για παράδειγμα στο Οικονομικό έγκλημα, πραγματογνωμόνων που να συνεπικουρούν το έργο του ανακριτή. Και επιπλέον δεν είναι δυνατόν να χειρίζεται μια υπόθεση που μπορεί να έχει χιλιάδες σελίδες δικογραφίας και δεκάδες καταθέσεις και παράλληλα ο ανακριτής να ασχολείται με διαταγές πληρωμής για παράδειγμα και να ανεβαίνει στην έδρα για οφειλές κοινοχρήστων. Αυτό που κάνουμε τώρα είναι ότι δίνουμε τα τεχνικά μέσα σε ανακριτές και εισαγγελείς, παρέχουμε δηλαδή με διάταξη νόμου τη δυνατότητα να ζητήσουν όποια συνδρομή θέλουν από όποια ελεγκτική Αρχή στο δημόσιο τομέα και από όποιον υπάλληλο ή θεσμό του δημόσιου ή του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Δίνεται επίσης η δυνατότητα διορισμού και επιπλέον του ενός εισαγγελέως ή ανακριτή στον οποίο έχει ανατεθεί η υπόθεση. Οι υποθέσεις αυτές θα χρεώνονται άμεσα σε έμπειρους δικαστές και θα υπάρχει αποκλειστικότητα με την ενασχόληση της υπόθεσης, θα αποδεσμεύονται από όλα τα άλλα. Δεν μπορεί να έχεις την υπόθεση της Siemens και να δικάζεις και διαζύγια».

Ερώτηση: Τι γίνεται με την υπόθεση της Siemens; Υπάρχουν απόψεις που λένε ότι οδηγείται σε φιάσκο.

Γ. Ιωαννίδης: «Δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Καταρχάς βρίσκεται σε εξέλιξη η επεξεργασία του θέματος σε υψηλό κυβερνητικό επίπεδο. Μιλάμε για το κομμάτι το οικονομικό. Σε σχέση με το ποινικό, η υπόθεση έχει ανατεθεί σε εφέτες ανακριτές αλλά το πρόβλημα που υπάρχει είναι ότι η δικογραφία είναι χιλιάδες σελίδες και η οποία για να διεκπεραιωθεί, θα πρέπει να ολοκληρωθούν και οι αιτήσεις δικαστικής συνδρομής γιατί έχει διεθνή διάσταση. Με το σχέδιο νόμου για τη διαφθορά, δίνεται η δυνατότητα όπου ένα τμήμα της δικογραφίας έχει ωριμάσει, να μην περιμένει ο ανακριτής να ωριμάσει για όλους τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους και για όλες τις πλευρές. Αν κάτι έχει ολοκληρωθεί και δεν συναρτάται απολύτως με τις υπόλοιπες πτυχές της υπόθεσης, τότε μπορεί να χωρίσει την δικογραφία και να προχωρήσει η παραπομπή σε δίκη για το συγκεκριμένο τμήμα ή πρόσωπο. Στην Γερμανία δεν δικάστηκαν όλοι μαζί, πήγε ένας-ένας και δικάστηκε.

Ο νόμος αυτός θα έχει σημαντικά αποτελέσματα στην επιτάχυνση. Προϋπόθεση είναι να εφαρμοστεί με φειδώ γιατί αν αρχίσει να εφαρμόζεται σε πολλές υποθέσεις, δεν θα μπορεί να στηριχθεί το σύστημα. Ακούγεται συχνά «βάλτε και κάποιον στην φυλακή». Δεν τους βάζει η κυβέρνηση στην φυλακή. Η Δικαιοσύνη αποφασίζει. Ό,τι ήταν δυνατόν να γίνει τα τελευταία δύο χρόνια προκειμένου να προχωρήσουν αυτές οι υποθέσεις και να διαλευκανθούν έγινε. Κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν. Θέτουμε στην διάθεση της Δικαιοσύνης όλα τα μέσα και εργαλεία για να προχωρήσουν οι υποθέσεις».

Ερώτηση: Η Δικαιοσύνη λειτουργεί εντελώς ανεπηρέαστα;

Γ. Ιωαννίδης: «Απολύτως. Το τελευταίο διάστημα απολύτως. Και είναι χαρακτηριστικό πόσο ευνοϊκή ήταν η αντίδραση των πάντων στις τελευταίες επιλογές που έγιναν για την ηγεσία της Δικαιοσύνης. Υπήρχε καθολική αποδοχή. Κάτι σημαίνει αυτό».



Οι επιθέσεις

Ερώτηση: Θα ήθελα κάποιο σχόλιό σας σε σχέση με τις επιθέσεις ακόμα και σε βάρος θεσμικών προσώπων από ομάδες πολιτών ή επαγγελματικούς κλάδους

Γ. Ιωαννίδης: «Το ζήτημα της βίας που σχετίζεται με πολιτικά πρόσωπα, είναι πρωτίστως θέμα που πρέπει να αντιμετωπιστεί στο επίπεδο πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι όταν αυτές οι συμπεριφορές εκφεύγουν ενός πλαισίου και πλέον δημιουργούν μία ατμόσφαιρα που διαταράσσει την κοινωνική ειρήνη, δεν θέτουν και σε ένα κίνδυνο την ομαλή δημοκρατική λειτουργία της χώρας. Συνεπώς η λογική του πράγματος είναι ότι δεν θα πάμε να δημιουργήσουμε ιδιώνυμα αδικήματα, δεν θα επανέλθουμε στο νόμο περί τεντιμποϊσμού, αλλά σε ένα πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο, θα πρέπει ο καθένας-όσοι συμμετέχουν στο πολιτικό παιχνίδι-να παίρνει ξεκάθαρα θέση γιʼ αυτά τα ζητήματα και δεύτερον όπου υπάρχουν ακραίες συμπεριφορές, αυτές πια είναι αρμοδιότητας της Αστυνομίας και της Δικαιοσύνης υπό το ισχύον νομικό πλαίσιο».

Ερώτηση: Συμμερίζεστε τις απόψεις ότι είναι υποκινούμενες κάποιες από τις διαμαρτυρίες;

Γ. Ιωαννίδης: «Πιστεύω ότι μέσα στο πολιτικό παιχνίδι είναι και η υποκίνηση σε διαμαρτυρίες. Νομίζω ότι θα πρέπει να κάνουμε μία προσπάθεια ώστε να είμαστε λίγο πιο ειλικρινείς. Όταν υπάρχουν στελέχη συγκεκριμένων κομματικών χώρων που εμπλέκονται σε τέτοια επεισόδια, ανάλογα με την περίπτωση θα πρέπει να λαμβάνει θέση και ο πολιτικός χώρος, αν εκφράζεται ή δεν εκφράζεται από αυτές τις συμπεριφορές».

Ερώτηση: Ας πάμε σε ένα άλλο ζήτημα που αφορά στη συγκρότηση της Επιτροπής για την ταυτότητα των διαχειριστών των blogs. Υπάρχουν επίσης κάποιες αντιδράσεις. Κάποιοι λένε ότι προωθείται ένας αντιδημοκρατικός νόμος. Ποιο είναι το σχόλιο σας;

Γ. Ιωαννίδης: «Το γεγονός ότι ο καθένας μπορεί να έχει ένα Blog και να λέει ό,τι θέλει μέσα από αυτό, δεν το πειράζει κανείς. Αλλά κάποια στιγμή δημιουργήθηκε ένα ζήτημα διότι μέσω της ανωνυμίας διαπράττονταν κάποια σοβαρά αδικήματα. Δηλαδή η εκτόξευση λάσπης, η συκοφαντική δυσφήμιση, η στοχοποίηση ανθρώπων, η προσβολή της ιδιωτικότητας ανθρώπων. Μπορεί και να μην είναι και δημόσια πρόσωπα. Οφείλουμε να προστατεύουμε και τα δικαιώματα των καθημερινών ανθρώπων. Μέσω του διαδικτύου έχουν υπάρξει τραγωδίες με διαπόμπευση, ακόμα και ανηλίκων. Ένα ζήτημα λοιπόν που έχουμε είναι η προστασία των ανθρώπων και της ιδιωτικότητας τους. Έχουν υπάρξει μέχρι και απειλές ζωής. Πρέπει να βρεθεί ένας λογικός τρόπος να προστατεύεται το θύμα αυτών των επιθέσεων. Όπως συμβαίνει με τις εφημερίδες, έτσι και κάποιος που δημοσιογραφεί μέσω του διαδικτύου, δεν θα πρέπει να έχει εξασφαλισμένη την ατιμωρησία του εάν προβεί σε αυτές τις πράξεις.

Βεβαίως υπάρχουν κάποια τεχνικά ζητήματα. Δεν είναι απλό. Επιπλέον θα πρέπει να διαχωρίσουμε λίγο τα πράγματα. Είναι άλλο κάποιος που χρησιμοποιεί το ιστολόγιο του ως ένα ημερολόγιο και στον ελεύθερο χρόνο του γράφει διάφορα, και άλλο sites ή blogs που λειτουργούν με τη δομή επιχείρησης και απασχολούν δημοσιογράφους. Στην πρώτη κατηγορία, θα μπορούμε να το δούμε κατά περίπτωση, στην δεύτερη όμως που λειτουργεί επιχειρηματικά, ίσως θα έπρεπε να υπάρχουν και αυξημένες υποχρεώσεις. Υπάρχει η ιδέα να υπάρξει μία ρύθμιση ανάλογα με αυτήν που υπάρχει για τις εφημερίδες.