Ο... άθλος των αθλητριών

“Μετά τα κατορθώματα του Γιαννιώτη στα νερά της Σανγκάης ήρθε να προστεθεί στις διακρίσεις για τα ελληνικά χρώματα και το πλασάρισμα της εθνικής ομάδας πόλο των γυναικών στην τετράδα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Διόλου ευκαταφρόνητη υπόθεση αν αναλογιστεί κανείς τι σημαίνει στον αθλητισμό η είσοδος στις τέσσερις καλύτερες ομάδες παγκοσμίως για δεύτερη συνεχή φορά. Η έννοια της επιτυχίας δεν είναι άγνωστη στα κορίτσια του πόλο. Το αντίθετο. Η διάκριση είναι συνδεδεμένη μʼ αυτή την εθνική ομάδα παρά τα μεγάλα προβλήματα και τις αντιξοότητες που συναντούν οι αθλήτριες σε καθημερινή βάση μπροστά τους. Η οικονομική κρίση εηπρέασε και τον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Η πολίστρια Σταυρούλα Αντωνάκη περιέγραψε (χθες μετά το θρίαμβο της Εθνικής) με μελανά χρώματα τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε η προετοιμασία για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα λέγοντας μεταξύ άλλων: “Μέσα στη χρονιά δεν υπήρχαν ανοιχτά κολυμβητήρια. Υπήρχαν κάποια κολυμβητήρια που έκλειναν γιατί δεν είχαν πετρέλαιο. Πέρα από το ότι δεν πληρωνόμαστε, κάποια κορίτσια που είναι στο Δημόσιο αναγκάζονται ή να σταματάνε τις δουλειές τους ή να παρατούν την εθνική ομάδα.
Ολες οι υπόλοιπες παίρνουμε όλη τη χρονιά 600 ευρώ γιατί λίγα σωματεία πληρώνουν ενω έχουν “παγώσει” οι διορισμοί μας. Για όλα αυτά το κράτος πρέπει να αναλογιστεί πού κόβει, τι κόβει, γιατί το κόβει και αν αξίζουν τέτοια αντιμετώπιση οι αθλητές που κάνουν περήφανους τους Ελληνες”.
Οι αποκαλύψεις της Αντωνάκου δίνουν ακόμη μεγαλύτερη διάσταση στον άθλο των κοριτσιών, ωστόσο θέτουν και την ελληνική Πολιτεία προ των μεγάλων ευθυνών της απέναντι σε αθλητές που έχουν φέρει στη χώρα σπουδαίες διακρίσεις, όπως συμβαίνει τώρα με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης των γυναικών”.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΔΡΑΚΟΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ